Jason Anderson — Omaha songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Omaha" van Jason Anderson.
Songteksten
Let’s find our way out of here
Let us run from the sound of bars
Let us run from this sound of wooden chair legs scraping shining wooden floors
Let us run from lager taps, from little yellow plastic swords and the clink of
clinking glass
From florescent bulbs from lighters
Let’s find a place where we can be alone, let’s slip away
We can’t really talk here
And so much of what i want to say
You know
And i love that you know
And i love that i still feel compelled to say it
So let’s make it out together
Let us burst into this grim northern rain
It’s well past four in the morning
Let us fall into shattered alleyways
With broken brown orange light
And crooked slick wet brick
Let us run into black and then more black
And then hurdle a grand stone wall
Into sopping emerald fields
Chasing clouds and then catching them and then beating them
And a hundred thousand stars pricked out of nothing
Folding into dry caked sand
The sea and oily waves
Oily licorice waves
And grinning white caps
Collapse into me--oh my darling--collapse into my arms
And we’ll climb inside one sleeping bag
I would sit behind you
I would press mittened hands
Against your tingling ears
Against the beautiful bare of your shoulder
Where the scarf let it show, where the salt and moistness gleam
And our chests heave
And i would whisper
Soft and nice, soft and nice
We will never, ever, ever be alone again
Songtekstvertaling
Laten we onze weg hieruit vinden.
Laten we vluchten voor het geluid van tralies.
Laten we vluchten voor dit geluid van houten stoelbenen die glanzende houten vloeren schrapen
Laten we vluchten van lager kranen, van kleine gele plastic zwaarden en de clink van
rinkelend glas
Van bloembollen van aanstekers
Laten we een plek vinden waar we alleen kunnen zijn, laten we wegglippen
We kunnen hier niet echt praten.
En zoveel van wat Ik wil zeggen
Je weet wel.
En ik hou ervan dat je weet
En ik hou ervan dat ik het nog steeds moet zeggen.
Dus laten we het samen doen.
Laten we in deze grimmige Noordelijke regen uitbarsten
Het is al na vier uur ' s ochtends.
Laten we in verbrijzelde steegjes vallen
Met gebroken oranje licht
En kromme, gladde baksteen.
Laten we in het zwart lopen en dan nog meer zwart
En dan een grote stenen muur
Naar smaragdvelden
Ze jagen op wolken en vangen ze en slaan ze dan.
En honderdduizend sterren uit het niets geprikt
Vouwen tot droog gekakeld zand
De zee en olieachtige golven
Olieachtige zoethoutgolven
En grijnzende witte kapjes
Val in me in -- Oh mijn schat -- val in mijn armen
En we klimmen in één slaapzak
Ik zou achter je zitten.
Ik zou wanten handen drukken
Tegen je tintelende oren
Tegen de mooie blote schouder
Waar de sjaal laat zien, waar het zout en de vochtigheid glinsteren
En onze harten hijsen
En ik zou fluisteren
Zacht en mooi, zacht en mooi
We zullen nooit meer alleen zijn.