Jakob Dylan — Everybody's Hurting songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Everybody's Hurting" van Jakob Dylan.
Songteksten
I’ve been walking the dirt floor
My eyes are open, Lord
Where did You go?
Have we just left You bored?
On down this unholy well
We rolled Stirring barrels
In hell to be warm
It’s further back down
Than the high ground
It ain’t milk and honey
We’re moving 'round
Only one thing is certain
And that’s everybody
Everybody’s hurting
Now we come from the country
Where the rain follows plow
And the evenings are cold enough
To pluck your feathers out
We hear your engines
Roaring deep and loud
As we work the mules
On this bludgeoned ground
We’ve hunted these hills dry
We’ve long outlasted the winter
And our last wood pile
Only one thing’s certain
And that’s everybody
Everybody’s hurting
Through rolling acres
Of bone yards we drift
Our spirit’s been broken
It’s been splintered to bits
Faith is believing
What you see ain’t so But my sweetheart
We’ve got to learn
To live with these ghosts
They can’t leave, we can’t go Now we’d sell this valley if we could
Go north where the sun sets
Dripping buckets of gold
Through snow-topped thunderheads
And rows of moving clouds
Coming down this mountain
How sweet salvation sounds
With our hands high
Like lowly pilgrims
As the old men dissolute
The young ones in Already know what
We’re just learning
That’s everybody
Everybody’s hurting
Songtekstvertaling
Ik heb over de grond gelopen.
Mijn ogen zijn open, heer.
Waar ging je heen?
Hebben we je gewoon verveeld?
Op deze onheilige put
We rolden Roervaten.
In de hel om warm te zijn
Het is verder naar beneden.
Dan de hoge grond
Het is geen melk en honing.
We gaan rond.
Eén ding is zeker.
En dat is iedereen.
Iedereen heeft pijn.
Nu komen we uit het land.
Waar de regen volgt
En de avonden zijn koud genoeg
Om je veren te plukken.
We horen uw motoren.
Brullend diep en luid
Terwijl we met de muilezels werken
Op deze doodgeknuppelde grond
We hebben deze heuvels droog gejaagd.
We hebben de winter lang overleefd.
En onze laatste houtstapel
Maar één ding is zeker.
En dat is iedereen.
Iedereen heeft pijn.
Door rollende acres
Van botwerven drijven we
Onze geest is gebroken.
Het is versplinterd.
Geloof is geloven.
Wat je ziet is niet zo maar mijn liefje
We moeten leren.
Om met deze geesten te leven.
Ze kunnen niet weg, We kunnen nu niet gaan we zouden deze vallei verkopen als we konden
Ga naar het noorden waar de zon ondergaat
Emmers van goud
Door donderslagen met sneeuw
En Rijen bewegende wolken
Van deze berg afkomen
Hoe zoete redding klinkt
Met onze handen omhoog
Als nederige pelgrims
Als de oude mannen oplossen
De jongeren in al weten wat
We zijn net aan het leren.
Dat is iedereen.
Iedereen heeft pijn.