Jacques Douai — En passant sur la plaine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "En passant sur la plaine" van Jacques Douai.
Songteksten
Ce soir en passant sur la plaine
J’ai rêvé que j'étais enfant
Et vu comme sur un écran
Danser toutes mes joies anciennes
Cette auberge aux vertes persiennes
Qui sent bon la sève au printemps
Où j’allais avec mes parents
À la fin de chaque semaine
J’avais de la veine
De jouer en plein vent
J’avais dans les veines
De la vie pour cent ans
Mais l’eau de la Seine
Me faisait si peur
Que j’osais à peine
Y baigner mon cœur
Ce soir en passant sur la plaine
J’ai croisé un couple d’amants
Qui s'étreignaient éperdument
Comme rivés par une chaîne
Dans l’auberge aux vertes persiennes
J’ai cru pareil soir de printemps
Lire en ses yeux naïvement
Que pour la vie elle était mienne
J’avais de la veine
D’aimer à vingt ans
J’avais dans les veines
De l’amour pour cent ans
Mais l’eau de la Seine
Me faisait si peur
Que j’osais à peine
Y mirer mon cœur
Ce soir en passant sur la plaine
J’ai souri en apercevant
Une ombre avancer à pas lents
Vers le fleuve aux rives incertaines
De l’auberge aux vertes persiennes
Où meurt et renaît le printemps
Nous sommes l'éternel revenant
Qui remet sa mort à huitaine
J’avais trop de peine
Pour vivre à vingt ans
J’avais trop de haine
Pour vivre plus longtemps
Mais l’eau de la Seine
Me faisait si peur
Que j’osais à peine
Y noyer mon cœur
Songtekstvertaling
Vanavond voorbij de vlakte
Ik droomde dat ik een kind was.
En gezien als op een scherm
Dansen al mijn oude vreugden
Deze herberg met groene luiken
Wie ruikt er lekker SAP in de lente?
Waar ik heen ging met mijn ouders
Aan het einde van elke week
Ik had een ader.
Om te spelen in de wind
Ik had in mijn aderen
Van het leven voor honderd jaar
Maar het water van de Seine
Ik was zo bang.
Dat ik nauwelijks durfde
Baad mijn hart
Vanavond voorbij de vlakte
Ik heb een paar minnaars ontmoet.
Die elkaar omhelsden.
Als aaneengeketend
In de Auberge aux vertes persienes
Ik dacht dat het lente was.
Lees in zijn ogen naïef
Dat ze voor het leven van mij was.
Ik had een ader.
To love at twenty
Ik had in mijn aderen
Liefde voor honderd jaar
Maar het water van de Seine
Ik was zo bang.
Dat ik nauwelijks durfde
Mijn hart
Vanavond voorbij de vlakte
Ik lachte zoals ik zag.
Een schaduw die langzaam oprukt
Naar de rivier met onzekere oevers
Van de herberg naar de groene luiken
Waar de lente sterft en herboren wordt
Wij zijn de eeuwige terugkeer
Die zijn dood op acht plaatst.
Het spijt me.
Om twintig jaar te leven
Ik had te veel haat.
Om langer te leven
Maar het water van de Seine
Ik was zo bang.
Dat ik nauwelijks durfde
Verdrink mijn hart erin