Jack Hardy — Memory songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Memory" van Jack Hardy.
Songteksten
And the blackberry still has its thorns
And the blackberry still leaves its stains
A dress damp and torn on the forest floor
Where nary a trace still remains
And the blackberry may have no memory of you
But I do And the wild apple still has its thorns
And the wild apple still has its blooms
But the flower that shows doth not smell like a rose
And no one can eat of its fruit
And the wild apple may have no memory of you
But I do
I viewed this garden from a distance
Especially in the flower of spring
Not knowing of nature’s insistence
Not knowing the honey for its sting
And the rose is a barrier of thorns
After the petals have drooped
And the staggering years with their own barren fears
And the rose hips double-edged truth
For these roses may have no memory of you
But I do
I followed your trail in dream-time
Though the footprints were long filled with sand
I swore not to walk on that shore any more
Too much wreckage awash on that strand
But that’s me all alone on the shore
With the flowers instead of a sword
Tempting the fates and the same hurricane
To strike twice where memory is stored
For the storm may have no memory of you
But I do
Songtekstvertaling
En de blackberry heeft nog steeds zijn doornen
En de blackberry laat nog steeds zijn vlekken achter.
Een jurk vochtig en gescheurd op de bosbodem
Waar nog geen spoor over is
En de blackberry kan zich jou niet herinneren.
Maar ik wel en de wilde appel heeft nog steeds zijn doornen
En de wilde appel heeft nog steeds zijn bloei
Maar de bloem die laat zien ruikt niet als een roos
En niemand kan van zijn vruchten eten.
En de wilde appel kan zich jou niet herinneren.
Maar ik wel.
Ik heb deze tuin van een afstand bekeken.
Vooral in de bloem van de lente
Niet op de hoogte van de volharding van de natuur
De honing niet kennen om zijn angel
En de roos is een barrière van doornen
Nadat de blaadjes hebben gekropen
En de duizelingwekkende jaren met hun eigen onvruchtbare angsten
En de rozenbottels tweesnijdende waarheid
Want deze rozen kunnen zich jou niet herinneren.
Maar ik wel.
Ik volgde je spoor in dream-time
Hoewel de voetafdrukken lang gevuld waren met zand.
Ik heb gezworen niet meer op die kust te lopen.
Er is te veel puin op dat strand gevallen.
Maar dat ben ik helemaal alleen aan de kust
Met de bloemen in plaats van een zwaard
Het lot tarten en dezelfde orkaan.
Twee keer toeslaan waar geheugen is opgeslagen
Want de storm kan zich jou misschien niet herinneren.
Maar ik wel.