Ivan Graziani — Firenze (Canzone Triste) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Firenze (Canzone Triste)" van Ivan Graziani.
Songteksten
Firenze lo sai, non è servita a cambiarla
La cosa che ha amato di più è stata l’aria
Lei ha disegnato, ha riempito cartelle di sogni
Ma gli occhi di marmo del Colosso Toscano
Guardano troppo lontano
Caro il mio Barbarossa, studente in filosofia
Con il tuo italiano insicuro certe cose le sapevi dire
Oh lo so, lo so, lo so, lo so bene, lo so
Una donna da amare in due in comune fra te e me
Ma di tempo ce n'è in questa città
Fottuti di malinconia e di lei
Per questo canto una canzone triste, triste, triste…
Triste come me
E non c'è più nessuno che mi parli
Ancora un po' di lei, ancora un po' di lei
E non c'è più nessuno che mi parli
Ancora un po' di lei, ancora un po' di lei
Ricordo i suoi occhi, strano tipo di donna che era
Quando gettò i suoi disegni con rabbia giù da Ponte Vecchio
«Io sono nata da una conchiglia» diceva
«La mia casa è il mare e con un fiume no
Non la posso cambiare»
Caro il mio Barbarossa, compagno di un’avventura
Certo che se lei se n'è andata no, non è colpa mia
Oh lo so, lo so, lo so, la tua vita non cambierà
Ritornerai in Irlanda con la tua laurea in filosofia
Ma io che farò in questa città?
Fottuto di malinconia e di lei
Per questo canto una canzone triste, triste, triste…
Triste come me
E non c'è più nessuno che mi parli ancora un po' di lei
Ancora un po' di lei
E non c'è più nessuno che mi parli ancora un po' di lei
Ancora un po' di lei
Songtekstvertaling
Florence heeft het niet veranderd.
Waar hij het meest van hield was de lucht.
Ze tekende, vulde mappen met dromen
Maar de marmeren ogen van de Toscaanse Colossus
Ze kijken te ver.
Beste Barbarossa, studente filosofie
Met je Italiaanse onzekere dingen wist je hoe je het moest zeggen.
Ik weet het.
Een vrouw om van te houden in twee gemeen tussen jou en mij
Maar er is tijd in deze stad.
Verdomde melancholie en haar
Hiervoor zing ik een lied verdrietig, verdrietig, verdrietig…
Zo triest als ik
En er is niemand meer om met me te praten.
Meer van haar, meer van haar.
En er is niemand meer om met me te praten.
Meer van haar, meer van haar.
Ik herinner me haar ogen, vreemd soort vrouw Ze was
Toen hij zijn tekeningen boos uit Ponte Vecchio gooide
"Ik ben geboren uit een schelp," zei hij.
"Mijn huis is de zee en met een rivier Nee
Ik kan het niet veranderen.»
Beste Barbarossa, metgezel van een avontuur
Natuurlijk als ze weg is, nee, het is niet mijn schuld.
Oh ik weet het, Ik weet het, Ik weet het, je leven zal niet veranderen
U zult terugkeren naar Ierland met uw graad in filosofie
Wat moet ik in deze stad?
Verdomde melancholie en haar
Hiervoor zing ik een lied verdrietig, verdrietig, verdrietig…
Zo triest als ik
En er is niemand meer om me over haar te vertellen.
Nog meer van haar.
En er is niemand meer om me over haar te vertellen.
Nog meer van haar.