Ismael Serrano — Pájaros en la cabeza songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pájaros en la cabeza" van Ismael Serrano.
Songteksten
Miraba a la ventana y soñaba con ser un astronauta pisando la Luna
y el cielo lo cruzaban galeones, delfines, cometas, falúas.
Y en la pizarra el profesor dictaba los teoremas.
En su cabeza sonaba el canto de un gorrión, pájaros en la cabeza..
Salía siempre tarde castigado
por no estar nunca donde debiera
y en casa le esperaban el tedio y la comida servida en la mesa.
De fondo el rumor de un televisor y madre suspirando.
"¿Dónde andas hijo mio? Siempre en las nubes,"
y nadie escucha el telediario.
Pájaros en la cabeza y volar
a donde las ventanas siempre están abiertas,
donde el humo de tus pasos nos enseña a vivir.
Pájaros en la cabeza y soñar
que aún contaré relámpagos contigo,
aunque el tiempo y la arena
escondan el camino hasta ti.
El tiempo pasó y todos crecimos
-bueno, no todos, algunos seguían
mirando por la ventana y sobrevolando
la moqueta azul de la oficina.
En el trabajo aún se perdía
en las selva de sus sueños
y un grito le nombraba, le arañaba
y rompía el dulce sortilegio.
Madre aún seguía sirviendo la sopa,
"¿Cuándo sentarás la cabeza?
Un día la abriremos y bandadas de cotorras
escaparán de ella".
Él sonreía sin dejar
de mirar por la ventana,
soñando mundos mejores,
lluvias que caían sobre parejas que se amaban,
claveles en los fusiles,
barcos que sueltan amarras,
luces de faros, besos de mujeres que nunca,
nunca le miraban.
Pájaros en la cabeza y volar
a donde las ventanas siempre están abiertas,
donde el humo de tus pasos nos enseña a vivir.
Pájaros en la cabeza y soñar
que aún contaré relámpagos contigo,
aunque el tiempo y la arena
escondan el camino hasta ti.
Una mañana de enero nuestro hombre
se subió a lo alto de la Torre España
para ver si al morder el azul gris del cielo
los pájaros callaban.
Mirando absorto la ciudad,
ni el rumor de su pecho escuchaba,
ni a madre, ni al televisor, ni a la oficina,
sólo un lejano batir de alas.
Cuando nos quisimos dar cuenta
nuestro chico había desaparecido.
Nadie en lo alto de la torre lo vio abandonar
la sombra gris del edificio.
Nadie lo vio caer al suelo,
nadie oyó sus carcajadas,
sólo el sonido de cien pájaros -o alguno más-
escapando de sus jaulas.
Nada se supo de este soñador,
del canto de sus aves,
hasta que llegaron cartas, retazos de sus alas
en forma de postales.
Pájaros en la cabeza y volar
a donde las ventanas siempre están abiertas,
donde el humo de tus pasos nos enseña a vivir.
Pájaros en la cabeza y soñar
que aún contaré relámpagos contigo,
aunque el tiempo y la arena
escondan el camino hasta ti.
Pájaros en la cabeza y volar
a donde las ventanas siempre están abiertas,
donde el humo de tus pasos
nos enseña a vivir.
Songtekstvertaling
Hij keek uit het raam en droomde ervan een astronaut te zijn die op de maan stapte en de hemel werd doorkruist door galjoenen, dolfijnen, kometen, falluas.
En op het bord dicteerde de professor de stellingen.
In zijn hoofd klonk het lied van een mus, vogels op zijn hoofd..
Hij werd altijd te laat gestraft voor het nooit zijn waar hij zou moeten zijn en thuis wachtte hij op de verveling en het eten geserveerd aan de tafel.
Achtergrond het gerucht van een TV en moeder Zuchten.
"Waar ben je, mijn zoon? Altijd in de wolken, " en niemand luistert naar de telediary.
Vogels op je hoofd en vliegen naar waar de ramen altijd open zijn, waar de rook van je trappen ons leert te leven.
Vogels in het hoofd en dromen dat ik nog steeds bliksem met je zal tellen, ook al verbergen tijd en zand de weg naar jou.
De tijd ging voorbij en we groeiden allemaal op-nou, niet allemaal, sommigen keken uit het raam en vlogen over het blauwe tapijt in het kantoor.
Op het werk was hij nog steeds verdwaald in de jungle van zijn dromen en een kreet noemde hem, krabde hem en verbrak de zoete spreuk.
Moeder serveerde nog steeds soep, " wanneer ga je zitten?
Op een dag openen we het en zwermen papegaaien zullen eraan ontsnappen."Hij glimlachte constant uit het raam, droomde van betere werelden, regen viel op koppels die van elkaar hielden, anjers in geweren, boten die losse ligplaatsen, Vuurtoren lichten, kussen van vrouwen die nooit, nooit naar hem keken.
Vogels op je hoofd en vliegen naar waar de ramen altijd open zijn, waar de rook van je trappen ons leert te leven.
Vogels in het hoofd en dromen dat ik nog steeds bliksem met je zal tellen, ook al verbergen tijd en zand de weg naar jou.
Op een ochtend in Januari klom onze man naar de top van de toren van Spanje om te zien of door het blauwe grijs van de hemel te bijten de vogels stil waren.
De stad keek in beslag, noch het gerucht van zijn borst hoorde, noch de moeder, noch de televisie, noch het kantoor, slechts een verre flapperende vleugels.
Toen we beseften dat onze jongen weg was.
Niemand aan de top van de toren zag hem de grijze schaduw van het gebouw verlaten.
Niemand zag hem op de grond vallen, niemand hoorde zijn gelach, alleen het geluid van honderd vogels-of nog meer - die uit hun kooien ontsnapten.
Er werd niets gehoord van deze dromer, van het zingen van zijn vogels, totdat er brieven kwamen, stukjes van zijn vleugels in de vorm van ansichtkaarten.
Vogels op je hoofd en vliegen naar waar de ramen altijd open zijn, waar de rook van je trappen ons leert te leven.
Vogels in het hoofd en dromen dat ik nog steeds bliksem met je zal tellen, ook al verbergen tijd en zand de weg naar jou.
Vogels op je hoofd en vliegen naar waar de ramen altijd open zijn, waar de rook van je trappen ons leert te leven.