Isabel Pantoja — Era mi vida él songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Era mi vida él" van Isabel Pantoja.
Songteksten
Que nadie piense en mí,
Soy diferente hoy,
Aquél que me llenó la vida
ya no vive aquí,
La voz que me cantó al oído
ya se marchitó
Y el sol de su mirada
ya se fué.
Que nadie piense en mí
Que nada cambiará,
Volver a comenzar es imposible.
Se me apagó la voz aquella tarde
Y no me queda nada que decir.
Tan sólo recordar
Que un día fui volcán entre sus brazos,
Que me llenó de amor
y puso mil caricias en mis manos.
Pero todo acabó,
Ya todo terminó
y quedan mil heridas en el alma.
Era mi vida él,
Мi primavera él y mi mañana,
Мi cielo siempre azul,
Мi corazón,
Mi beso y mi palabra.
Y un día se marchó
Y todo terminó
Y me dejó esperando en la ventana.
Que nadie piense en mí,
Soy diferente hoy,
Aquél que compartió mis sueños
ya no vive aquí,
Crecieron alas en su alma
Y se echó a volar
y nunca más ha vuelto por aquí.
Que nadie me repita la palabra amor,
Volver a ser feliz es imposible,
Мurieron tantas cosas esa tarde
que no me queda nada por vivir.
Tan sólo recordar
Que un día fui volcán entre sus brazos,
Que me llenó de amor
y puso mil caricias en mis manos.
Pero todo acabó,
Ya todo terminó
y quedan mil heridas en el alma.
Era mi vida él,
Мi primavera él y mi mañana,
Мi cielo siempre azul,
Мi corazón,
Mi beso y mi palabra.
Y un día se marchó
Y todo terminó
Y me dejó esperando en la ventana.
Era mi vida él...
Era mi vida él...
Songtekstvertaling
Laat niemand aan mij denken, Ik ben anders vandaag, degene die mijn leven vulde woont hier niet meer, de stem die voor mijn oor zong is vervaagd en de zon van zijn blik is verdwenen.
Dat niemand aan me denkt dat er niets zal veranderen, opnieuw beginnen is onmogelijk.
Mijn stem ging die middag uit en ik heb niets meer te zeggen.
Denk eraan dat ik op een dag een vulkaan in zijn armen was, die me vulde met liefde en duizend strelingen in mijn handen legde.
Maar het is allemaal voorbij, het is voorbij en er zijn nog duizend wonden in de ziel.
Het was mijn leven hij, mijn lente hij en mijn ochtend, mijn hemel altijd Blauw, Mijn hart, mijn kus en mijn woord.
En op een dag vertrok hij en het was allemaal voorbij en hij liet me wachten bij het raam.
Laat niemand aan mij denken, Ik ben anders vandaag, degene die mijn dromen deelde woont hier niet meer, vleugels groeiden in zijn ziel en vlogen en kwamen nooit meer terug.
Dat niemand het woord liefde herhaalt, om weer gelukkig te zijn is onmogelijk, zoveel dingen stierven die middag dat ik niets meer te leven heb.
Denk eraan dat ik op een dag een vulkaan in zijn armen was, die me vulde met liefde en duizend strelingen in mijn handen legde.
Maar het is allemaal voorbij, het is voorbij en er zijn nog duizend wonden in de ziel.
Het was mijn leven hij, mijn lente hij en mijn ochtend, mijn hemel altijd Blauw, Mijn hart, mijn kus en mijn woord.
En op een dag vertrok hij en het was allemaal voorbij en hij liet me wachten bij het raam.
Het was mijn leven...
Het was mijn leven...