Ion Dissonance — Through Evidence songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Through Evidence" van Ion Dissonance.
Songteksten
To proceed down this path which I call my life,
Is an intricate journey through dark disturbance.
To undertake this path again I called life,
Is to understand that I never once held a chance.
It will be the last time I will ever lay my eyes on you.
Oh dear Gaia.
My life is now slowly winding down.
Cold concrete has now numbed my joints,
From my days locked away down here.
Arming myself with useless courage,
I guess hoping for a miracle.
When in fact I’m less than a pious being,
(God himself couldn’t save me here).
To undertake this path again I called life,
Is to understand that I never once held a chance.
Mother I am so scared now.
Unaccustomed to playing the role of the victim.
Uncertainty is quite dreadful,
But I have pushed on too far to come back,
I have pushed on too far to come back.
My recollection of thought is so vague,
A foggy visions of repugnance.
Yet I do recall the look of fear,
Imprinted on so many nameless faces.
Bloodshed was inevitably welcomed from there on.
Held captive like a slave for days without any light.
Confined to a stale, ill-at-ease room.
How I survived so far, is a miracle in itself, now I wait…
Mercy through death.
Songtekstvertaling
Om verder te gaan op dit pad dat ik mijn leven noem,
Is een ingewikkelde reis door donkere verstoring.
Om dit pad weer op te nemen noemde ik het leven,
Is om te begrijpen dat ik nooit een kans had.
Het zal de laatste keer zijn dat ik je ooit zal zien.
Lieve Gaia.
Mijn leven loopt nu langzaam af.
Koud beton heeft mijn gewrichten verdoofd.,
Van mijn dagen hier opgesloten.
Mezelf bewapenen met nutteloze moed,
Ik hoop op een wonder.
Terwijl ik in feite minder ben dan een vroom wezen,
(God zelf kon me hier niet redden).
Om dit pad weer op te nemen noemde ik het leven,
Is om te begrijpen dat ik nooit een kans had.
Moeder, Ik ben zo bang nu.
Niet gewend om de rol van het slachtoffer te spelen.
Onzekerheid is vreselijk.,
Maar ik ben te ver gegaan om terug te komen.,
Ik ben te ver gegaan om terug te komen.
Mijn gedachten zijn zo vaag.,
Een mistige visioenen van afkeer.
Toch herinner ik me de blik van angst.,
Gedrukt op zoveel naamloze gezichten.
Bloedvergieten werd vanaf daar onvermijdelijk verwelkomd.
Dagenlang gevangen gehouden als een slaaf zonder licht.
Opgesloten in een oude, slechte kamer.
Hoe ik het tot nu toe overleefd heb, is een wonder op zich, nu wacht ik…
Genade door de dood.