Insomnium — Lay of the Autumn songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lay of the Autumn" van Insomnium.
Songteksten
There in the deepest well of dreams
Echoed a distant song
I hearkened to the hallowed voice
Stirred from ageless sleep
Through this barren soil you came
Sweet scent of spring
Came and cast the earth in bloom
Lent your light to me But now the summer’s dreams are bent
Like grain against the scythe
And memories of blissful days
They fall like leaves
For autumn’s songs are made of loss
Of yearning and regret
In bitter tone they are recited
Uttered with a heavy heart
«I sing with shattered voice
A tale of marred souls
I cry for consumed hearts
And springs forever gone»
The lights of sun and stars will fade
And moon covers its face
All the tunes will quiet down
And the songs shall die
As this wretched heart unfolds
Like mouth of furnace grins
Inside there’s but a blackened cell
Full of filth and flames
There once was time when I resounded by your side
There once was time when I trembled under your eyes
What do I hear when you’re gone?
The wind’s harrowing cry
What do I hear when you’re gone?
The sighing of the languid grief
Cold creeps in, silver crowns the land
Long are the evening now, grave the guilt’s weight
Stars shriek their emptiness in the darkling sky
All the world is but a barrow shrouded in white
Songtekstvertaling
Daar in de diepste bron van dromen
Echo Een lied op afstand
Ik hoorde de Heilige stem
Geroerd uit tijdloze slaap
Door deze kale grond kwam je
Zoete geur van de lente
Kwam en wierp de aarde in bloei
Leende je licht aan mij maar nu zijn de dromen van de zomer Verbogen
Zoals graan tegen de zeis
En herinneringen van gelukkige dagen
Ze vallen als bladeren.
Voor de liederen van de herfst worden gemaakt van verlies
Van verlangen en spijt
Zij worden met een bittere nasmaak voorgelezen.
Uitgesproken met een zwaar hart
"Ik zing met verbrijzelde stem
A tale of marred souls
Ik huil om verteerde harten.
And springs forever gone»
De lichten van zon en sterren zullen vervagen
En de maan bedekt zijn gezicht.
Alle muziek zal stil zijn.
En de liedjes zullen sterven.
Als dit ellendige hart zich ontvouwt
Als bek van furnituren
Er zit maar een zwarte cel in.
Vol vuil en vlammen.
Er was eens een tijd dat ik aan je zijde stond.
Er was eens een tijd dat ik beefde onder je ogen.
Wat hoor ik als je weg bent?
De wind huilt
Wat hoor ik als je weg bent?
Het zuchten van het kwijnende verdriet
Koude kruipt binnen, zilver kroont het land
Lang is de avond nu, graf het gewicht van de schuld
Sterren schreeuwen hun leegte in de donkere hemel
De hele wereld is maar een kruiwagen gehuld in Wit