Insomnium — Disengagement songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Disengagement" van Insomnium.
Songteksten
What solemnity can be found in this death?
A traitor’s smile, the honour of betrayal
How comfort could be found in the dreariest of nights?
What solace for guilt-driven mind, tarnished heart?
Two crestfallen figures clinging together in fathomless dark
In maelstrom of despair dimming each other’s shine
And half of his blood runs like mine — kindred spirit to me But the gleam in his eyes remind of the one who is gone forever
When dreams carry me past this life, to thin shrouding mist
I rest in silence, in place lifeless and desolate
Long are midwinter’s nights as the will to live has died
Evanescent the unwarming light, evoking memories of life
— Of the life long lost, buried in ashes of love and joy
And half of his blood bleeds like mine — kindred spirit, yet free
But the gleam in his eyes abates for my guilt shackles him too
What sublimity can be found in this love?
Weakling’s trust, the moral of deceiver
There’s no future for a son under this burden of grief
No leading to walk aside this tormented ghost
Two crestfallen figures clinging together in fathomless dark
In maelstrom of despair father suppressing the only shine
As the end is slowly looming our paths must now diverge
Pressure slowly easing, shackles unchained, uplifting
Beyond many a weary league
Where dimming light gives birth to evening stars
At the treelines of distant, devouring woods
Await my demons, embodying this longing
Better to sleep now on stranger’s porch, find home on foreign soil
Brighter the sun to a forsaken child than to a father in despair
Disencumbered from this grief with the most cruel way
Deserted to be alone, abandoned to be free
Songtekstvertaling
Welke plechtigheid is er te vinden in deze dood?
De glimlach van een verrader, de eer van verraad
Hoe comfortabel kon worden gevonden in de somberste nachten?
Welke troost voor schuldgevoelens, bezoedeld hart?
Twee crestfallen figuren die zich aan elkaar vastklampen in het donker zonder vader
In de maalstroom van wanhoop die elkaars glans verduistert
En de helft van zijn bloed loopt als de geest van mij, maar de glans in zijn ogen doet denken aan degene die voor altijd weg is.
Als dromen me voorbij dit leven dragen, tot dunne sluimerende mist
Ik rust in stilte, op plaats levenloos en verlaten
Long are midwinter ' s nights as the will to live has died
Het ontwarmende licht, herinneringen aan het leven oproepen
- Van het verloren leven, begraven in de as van liefde en vreugde
En de helft van zijn bloed bloedt als mijn geest, maar vrij.
Maar de glans in zijn ogen verzacht voor mijn schuld boeien hem ook
Welke sublimiteit is er te vinden in deze liefde?
Zwakling ' s vertrouwen, de moraal van de bedrieger
Er is geen toekomst voor een zoon onder deze last van verdriet.
Geen enkele aanleiding om opzij te lopen deze gekwelde geest
Twee crestfallen figuren die zich aan elkaar vastklampen in het donker zonder vader
In de maalstroom van wanhoop onderdrukte vader de enige glans
Als het einde langzaam nadert, moeten onze wegen nu uiteenvallen.
Druk langzaam verzacht, ketenen Onbevlekt, verheffend
Meer dan een vermoeide competitie
Waar dimmend licht geboorte geeft aan Avondsterren
Aan de treelines van verre, verslindende bossen
Wacht op mijn demonen, belichaming van dit verlangen
Beter om nu te slapen op de veranda van een vreemde, thuis te vinden op buitenlandse bodem
Helderder de zon voor een verlaten kind dan voor een vader in wanhoop
Ontheemd van dit verdriet op de meest wrede manier
Verlaten om alleen te zijn, verlaten om vrij te zijn