InnerSpace — Wild Flower songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Wild Flower" van InnerSpace.
Songteksten
She lives within a soft rime world
Where the sun only appears far behind the mountains
She´s the hostess of a warm and humid cave
Constantly open to coldness
Perennial plant bred in manure
She´s infested by the old stench of the past
A wildflower growing in concrete
Withered petals that foreshadow the end of the trip
The flame in the sky dies behind the village
Pink and yellow clouds fade into the night
On the living room table snow mound, the throne
In her mind winter has reborn
Dressed in her anesthetic armor
She can play what they want
The spanks, the insults, a flood of degradation
Perverted cocktails that hoist him to the 7th sky
I wear a thousand masks but none of them are mine
Offering myself to strangers in the night
Caresses like salt on open wounds
The chronicles of sorrow that only result in pain
When she finds herself alone, within herself
The emptiness echoes like the wind at the bottom of a lost valley
Astray in the middle of a world out of reach
Only her sadness vibrates her broken heart
4-inch heels with a skirt wriggling on her hips
She´s without a doubt the queen of the street
Delivering a majestic parade on the sidewalk of paradise
She offers herself to the hungriest beasts of the forest
With her feline claws and eyes
She makes the vultures skew at her
She releases a smell of fresh meat
That awakens the instinct of muzzled wolves along their path
Your existence, your life erodes this way
Like a cliff at the edge of a violent sea
And if one of these springs you don´t wake up It would be the beginning of an eternal winter
Songtekstvertaling
Ze leeft in een zachte rime wereld
Waar de zon slechts ver achter de bergen verschijnt
Ze is de gastvrouw van een warme en vochtige grot.
Voortdurend open voor kou
In mest gefokte vaste plant
Ze is besmet door de oude stank van het verleden.
Een wilde bloem die in beton groeit
Verwelkte bloemblaadjes die voorafgaan aan het einde van de reis
De vlam in de lucht sterft achter het dorp
Roze en gele wolken vervagen in de nacht
Op de tafel van de woonkamer sneeuwheuvel, de troon
In haar geest is de winter herboren.
Gekleed in haar narcose harnas
Ze kan spelen wat ze willen.
De Spanken, de beledigingen, een vloed van degradatie
Perverse cocktails die hem naar de zevende hemel hijsen
Ik draag duizend maskers, maar geen van hen is van mij.
Mezelf aanbieden aan vreemden in de nacht
Streelt als zout op open wonden.
De kronieken van verdriet die alleen maar leiden tot pijn
Als ze zichzelf alleen vindt, in zichzelf
De leegte echoot als de wind op de bodem van een verloren vallei
Op een dwaalspoor in het midden van een wereld die onbereikbaar is
Alleen haar verdriet vibreert haar gebroken hart
4-inch hakken met een rok kronkelend op haar heupen
Ze is zonder twijfel de koningin van de straat
Een majestueuze parade geven op de stoep van het paradijs
Ze biedt zichzelf aan de hongerigste beesten van het bos.
Met haar katachtige klauwen en ogen
Ze laat de gieren op haar spuwen.
Ze laat een geur vrij van vers vlees.
Dat wekt het instinct van gemuilkorfde wolven op hun pad.
Uw bestaan, uw leven erodeert op deze manier
Als een klif aan de rand van een gewelddadige zee
En als een van deze bronnen je niet wakker wordt zou het het begin zijn van een eeuwige winter