Imperium Dekadenz — Tränen des bacchus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tränen des bacchus" van Imperium Dekadenz.
Songteksten
Die Sonne sinkt und der Gott des Weinens flüstert leise
Doch ein Schreien wird es vollends sein
Ein inner Grollen trägt mich rasch
Zu dem Tor der wilden Dunkelheit
Das Diesseits nur die Fesseln kennt
Das Diesseits nur die Fesseln kennt
Die man nun füllt mit Bacchus Tränen
Wurden der Tränen viel vergossen
Weiß nur der kalte Winterwind
Der den Heimweg eisig greift
Wie die Wut zu stillen ist
Schweigend schreitend. Durch die Nacht
Durch Stille kalte Nebel
Erfüllt von einzigartiger Einsamkeit
Das wahre Ich hat mich nun wieder
Das keine Fesseln kennt
Das keine Fesseln kennt
Nun durchschreite ich das Tor
Bacchus, Bacchus, Bacchus!
The sun sets and the god of wine whispers softly
But at the end there will be screaming
An inner rage takes me suddenly
To the threshold of a wild inscrutability
That on this side only knows bondage
That on this side only knows bondage
The take flows now, with Bacchus tears
When many tears have spilled
Only the cold winter wind knows
He who envelops my icy homeward path
How to calm the fury
Quietly striding, through the night
Through silent, cold mist
Complete with a singular loneliness
The true self has found me again
That know no bounds
That know no bounds
Now I step across the threshold
Songtekstvertaling
De zon zinkt en de God van het huilen fluistert zachtjes
Maar een schreeuw zal compleet zijn.
Een innerlijk gerommel brengt me snel.
Naar de poort van de wilde duisternis
Dat deze kant alleen de boeien kent
Dat deze kant alleen de boeien kent
Welke nu gevuld is met Bacchus tranen
Vele tranen werden vergoten
Alleen de koude winterwind Weet
De ijzige greep op de weg naar huis
Hoe de woede te kalmeren
Stil lopen. Door de nacht
Door stille, koude mist
Gevuld met unieke eenzaamheid
De echte Ik heeft me nu weer.
Die geen boeien kent
Die geen boeien kent
Nu ga ik door de poort.
Bacchus, Bacchus, Bacchus!
De zon gaat onder en de god van de wijn fluistert zachtjes
Maar op het einde zal er geschreeuw zijn.
Een innerlijke woede neemt me plotseling mee
Tot de drempel van een wilde ondoorzichtigheid
Dat aan deze kant alleen bondage kent
Dat aan deze kant alleen bondage kent
De opname stroomt nu, met Bacchus tranen.
Als er veel tranen zijn vergoten
Alleen de koude winterwind Weet
Hij die mijn ijzige thuisweg omhult
Hoe de woede te kalmeren
Rustig aan, door de nacht
Door stille, koude mist
Compleet met een enkele eenzaamheid
Het ware zelf heeft me weer gevonden.
Die geen grenzen kennen
Die geen grenzen kennen
Nu stap ik over de drempel