Il Cile — Siamo morti a vent'anni songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Siamo morti a vent'anni" van Il Cile.
Songteksten
Sospeso su una bolla di sapone,
soffiata dai tuoi occhi a dicembre
con le mie mani così gelide
che non afferrano più niente
incapace di ritrovarti
nella città così cambiata
tra i tramonti dei nostri sorrisi,
tra i tramonti della nostra vita.
E siamo morti a vent'anni
benedicendo di speranza troppe frasi,
rimaste sul guanciale
Mentre dormivo sotto al tuo letto
sentendoti sognare
Oh-oh-oh oh-oh-oh.
Non ho mai visto la tua nuova casa
ma avrei voluto sanguinarci dentro
Uscirne fuori magari in manette,
un gran finale una volta per tutte.
E siamo morti a vent'anni
coi nostri progetti di vita alternativa,
coi troppi negroni barcollando in centro
E i tuoi cd della Nannini
per farci qualcos'altro
E siamo morti a vent'anni
con le tue apologie del mai e i miei per sempre
Con le mie frasi complicate
e le mie serenate cantate a rate
Oh-oh-oh oh-oh-oh.
Sono scomparso più dentro che fuori,
troppe memorie dal sottosuolo
E ho ritrovato la fotografia,
io e te a Bologna ed un bicchiere vuoto
E l'ho riempito per dimenticare,
dimenticare di essere morto a vent'anni
Dimenticare di averti amata,
dimenticare di ricordarti.
E siamo morti a vent'anni
benedicendo di speranze troppe frasi,
coi segni sul guanciale
Mentre dormivo sotto al tuo letto
sentendoti sognare.
Tu sei qui che dormi
e una nuvola viola di strani pensieri nella tua stanza,
il sapore perduto di tutti i miei baci sulle tue labbra
quanti amanti di cera
si sono sciolti tra le tue coperte
e ho applicato una crocetta
sul livello del mio dolore,
sul livello del mio dolore,
sul livello del mio dolore
e cammino verso l'alba di un nuovo amore
amore
e siamo morti a vent'anni.
Songtekstvertaling
Opgehangen op een zeepbel, uit je ogen geblazen in December met mijn handen zo koud dat ze niets meer kunnen pakken dat je niet meer kan vinden in de stad zo veranderd tussen de zonsondergangen van onze glimlach, tussen de zonsondergang van ons leven.
En we stierven toen we 20 waren, gezegend met hoop te veel zinnen, achtergelaten op het kussen terwijl ik sliep onder je bed voelde je dromen oh-oh-oh-oh-oh-oh.
Ik heb je nieuwe huis nog nooit gezien, maar ik wilde er in bloeden, misschien in handboeien uitkomen, een goed einde voor eens en altijd.
En we stierven op onze 20ste met onze alternatieve levens projecten, met te veel negers strompelend in het centrum en je Nannini CD ' s om iets anders te doen, en we stierven op onze 20ste met jouw verontschuldiging van de nooit en de mijne voor altijd met mijn gecompliceerde zinnen en mijn serenades gezongen in termijnen Oh-oh-oh-oh-oh.
Ik verdween meer van binnen dan van buiten, te veel herinneringen van onder de grond en ik vond de foto, IK en jij in Bologna en een leeg glas en ik vulde het om te vergeten, vergeet dat ik stierf toen ik 20 was vergeet dat ik van je hield, vergeet dat ik je Herinner.
En we stierven toen we 20 waren, hopend te veel zinnen, met de markeringen op het kussen terwijl ik onder je bed sliep en voelde dat je droomde.
Je bent hier om te slapen, en een paarse wolk van vreemde gedachten in uw kamer, de smaak verloor al mijn kussen op uw lippen hoeveel liefhebbers van was, het is gesmolten tussen uw dekens en ik heb een kruis toegepast op het niveau van mijn pijn, op het niveau van mijn pijn, op het niveau van mijn pijn en reis naar de dageraad van een nieuwe liefde en we zijn dood in twintig jaar.