Ian Thomas — I Ain't Lonesome songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "I Ain't Lonesome" van Ian Thomas.
Songteksten
Snow falls on the railroad ties this evening
And the shoulders of the over-coated men
Standing guard o’er the trains that have long since run the Main
And will likely never feel the rails again
And the voices that I once had heard so clearly
And found it once so easy to believe
Have shifted in the wind as it trails around the bend
And fall like a dead language on me The hinges of the morning are creaking
And there’s no one here to hear except for me And the days before have turned as the flags on the main sails burned
And like broken ships have sank into the sea
And I ain’t waitin' on any passing train
Nor howlin' at the moon to freeze its face
And I ain’t sellin' off my soul for company
I’m already taking up this space
The friends I have known to bare their faces
They shine just like stars in an empty night
And I can draw them into patterned lines and spaces
But the borders of my memory bend the light
And with outward eyes I’d find repose
In my dealings with the merchants of the sea
But Neptune’s creatures dwell beneath both calm and stormy swell
And no pirate crew can raise you from the deep
The poets on the stand can bare no witness
They all must first agree on déjá vu Like a nose against a rose, or the leaves when the March wind blows
No net of words could carry this to you
But you had me once before
When I waited by your gated golden door
Not long before I’d learn not to linger where it’s cold
And when I left you were leaning on your door
And I ain’t calling out anybody’s name
Nor whining for the trees above to bend
And I ain’t lonesome â bout any one girl
I’m just lonesome â bout being in this world
Songtekstvertaling
Vanavond valt er sneeuw op de spoorlijn.
En de schouders van de overdekte mannen
Ik bewaak de treinen die al lang rijden.
En zal waarschijnlijk nooit meer de rails voelen
En de stemmen die ik ooit zo duidelijk had gehoord
En vond het eens zo gemakkelijk te geloven
Zijn verschoven in de wind als het loopt rond de bocht
En vallen als een dode taal op mij de scharnieren van de ochtend kraken
En er is niemand hier om te horen behalve ik en de dagen ervoor zijn gedraaid als de vlaggen op de hoofdzeilen branden
En als gebroken schepen in de zee zijn gezonken
En ik wacht niet op een passerende trein.
Noch huilen naar de maan om zijn gezicht te bevriezen
En ik verkoop mijn ziel niet voor gezelschap.
Ik neem deze ruimte al in beslag.
De vrienden die ik ken om hun gezichten te tonen
Ze schijnen als sterren in een lege nacht.
En ik kan ze naar lijnen en ruimtes leiden.
Maar de grenzen van mijn geheugen buigen het licht
En met uiterlijke ogen zou ik rust vinden
In Mijn contacten met de kooplieden van de zee
Maar de wezens van Neptunus wonen onder kalme en stormachtige golven.
En geen piratenbemanning kan je uit de diepte opvoeden.
De dichters in de getuigenbank kunnen geen getuige tonen
Ze moeten het allemaal eerst eens worden over déjá vu als een neus tegen een roos, of de bladeren als de March wind blaast
Geen net van woorden kan dit naar je toe dragen.
Maar je had me al eens eerder.
Toen ik bij je gouden deur wachtte
Niet lang voordat ik zou leren niet te blijven hangen waar het koud is.
En toen ik wegging, leunde je op je deur.
En ik ga niemands naam roepen.
Noch jammeren om de bomen hierboven om te buigen
En ik ben niet eenzaam over een meisje
Ik ben gewoon eenzaam over het zijn in deze wereld