Iam — Habitude songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Habitude" van Iam.
Songteksten
Aucun visage ne me regarde
Et sur les quelques pièces que je glane
A la sortie des magasins, après l’office
Le côté face aussi me donne le profil
Le soleil tombe avec les degrés
Depuis ce matin je marche, mais là mes pieds sont las, il faudrait que je pense
à me poser
Que je me trouve un porche ou un coin tranquille, bien abrité
A l'écart des regards, la tolérance est souvent mal imitée
Parfois j’aimerais être invisible tout comme ces fantômes
Ne pas voir ces yeux, qui ne me regardent pas comme on regarde un homme
«Bonjour madame, n’ayez pas peur, non, je ne suis pas dangereux
Je vous tiens la porte c’est tout, c’est pas à votre sac que j’en veux «C'est qu’un «bonjour «, ça ne vous coutera pas 1 €
Allez fouillez votre cœur, y’a peut-être encore quelques «merci»
Je vous jure c’est pas de ma faute si tout le pays part en vrille
Je suis là par manque de chance, la vie a ses sombres héros
Comme une ombre au tableau, je croise des routes sans jamais laisser de trace
S’il vous plait, voyez moi, une fois avant que le vieux ne m’efface
Je sais c’est dur car vous me percevez comme un peut-être
Alors c’est presque par instinct que vous tournez la tête
C’est vrai je dors là, où vos chiens ont leur chiottes
Je gêne les amoureux qui sur les bancs, le soir se bécotent
Et si le vent parfois me force à squatter vos entrées
N’oubliez pas, même les vaincus ont droit au respect
Et si le dédain était armé, je serais mort 1000 fois
Comme ceux qu’on trouve le matin gelés et morts de froid
Mais là c’est pire ma présence ne choque même plus
Le temps défile et doucement je deviens une simple habitude
On ne me voit plus, je suis transparent, une habitude
Les regards glissent, sur mes affaires entassées sur ce trottoir vide
C’est tout ce qui me reste, mon testament
On ne me voit plus, je suis une silhouette
Une ombre sans utilité
Comme disent hommes et femmes pleins de futilités
Je ne suis qu’une habitude, ou aucun pas ne s’arrête
On vit l’hiver gelés par la honte
Le froid et l'été, l’indifférence des passants nous fait de l’ombre
Sur un trottoir, un banc on dérange, chacun sa croix
Une pièce, de l’eau courante, un trésor qu’on ne trouve pas
Le soir on marche en petits groupes, livrés à nous-mêmes
Rien qui nous retient ici, ni maison, ni repères
Nos souvenirs, nos joies dans des sacs poubelles
On brave le quotidien et voit nos espoirs à la baisse
On fuit la loi et l’ordre qui nous chassent parce qu’on n’a plus de sous
Ils ont saisi ma dignité avec mes biens un jour
Depuis je vous regarde, faire semblant de ne pas me voir et ça me marque
Plus que le temps à tuer sur le goudron une tache dans ce parc
Vos non dits qui en disent long me rattrapent
Et parmi nous beaucoup se résignent face au mépris, ils signent
Pour une idylle avec une bouteille vide
On ne juge pas, on a tous une histoire, je ne vous le souhaite pas
Je pourrais être vous, vous pourriez être moi
Alors je rêve devant les vitrines, tant pis si c’est pour de faux
Je sais que la rue ne fait pas de cadeau
J’essaie d'être fort même dans le caniveau
Je ne suis qu’une statue de chair parmi vous
Et à la fin j’aurai joué mon rôle jusqu’au bout
Mais les spectateurs m’ont fait défaut
On ne me voit plus, je suis transparent, une habitude
Les regards glissent, sur mes affaires entassées sur ce trottoir vide
C’est tout ce qui me reste, mon testament
On ne me voit plus, je suis une silhouette
Une ombre sans utilité
Comme disent hommes et femmes pleins de futilités
Je ne suis qu’une habitude, ou aucun pas ne s’arrête
On ne me voit plus
Songtekstvertaling
Geen gezicht kijkt naar me.
En op de weinige stukken die ik glans
Bij de uitgang van de winkels, na het kantoor
De voorkant geeft me ook het profiel
De zon valt met graden
Sinds vanmorgen loop ik, maar hier zijn mijn voeten moe, denk ik
om mij te vragen
Of ik nu een veranda of een rustige hoek vind, goed beschermd
Uit het zicht, tolerantie wordt vaak slecht nagebootst
Soms wil ik onzichtbaar zijn, net als deze geesten.
Zie niet die ogen, die niet naar mij kijken als iemand naar een man kijkt.
"Hallo mevrouw, wees niet bang, Nee, Ik ben niet gevaarlijk
Ik hou de deur vast, dat is alles, het is niet jouw tas die Ik wil "het is een "Hallo", het kost je geen €
Ga je hart doorzoeken, er kunnen nog meer " dank je»
Ik zweer dat het niet mijn schuld is als het hele land in beroering raakt.
Ik ben hier bij gebrek aan geluk, het leven heeft zijn duistere helden
Als een schaduw op het bord, kruis ik wegen zonder ooit een spoor achter te laten
Zie me alsjeblieft een keer voordat de Oude man me wegvaagt.
Ik weet dat het moeilijk is omdat je me ziet als een misschien
Dus het is bijna instinct dat je je hoofd draait
Het is waar dat ik daar slaap, waar jouw honden hun toiletten hebben.
Ik erger me geliefden die op de banken, in de avond kussen
En als de wind me soms dwingt om je ingangen te kraken
Vergeet niet, zelfs de verslagen hebben recht op respect.
En als minachting gewapend was, zou ik 1000 keer gestorven zijn.
Zoals degene die we ' s morgens vinden, bevroren en koud dood.
Maar hier is het erger dan mijn aanwezigheid.
De tijd gaat voorbij en langzaam word ik een eenvoudige gewoonte.
Je ziet me niet meer, ik ben transparant, een gewoonte.
Glans glijden, op mijn spullen opgestapeld op deze lege stoep
Dat is alles wat ik nog heb, mijn wil.
Je kunt me niet meer zien, Ik ben een figuur.
Een nutteloze schaduw
Zoals mannen en vrouwen zeggen vol futiliteit
Ik ben gewoon een gewoonte, of geen stap stop
We leven de winter bevroren met schaamte
Koud en zomer, onverschilligheid van voorbijgangers maakt ons een schaduw
Op een stoep, een bank die we storen, elk zijn kruis
Een munt, stromend water, een schat die je niet kunt vinden
'S avonds lopen we in kleine groepen, geleverd aan onszelf
Niets dat ons hier houdt, geen huis, geen oriëntatiepunten.
Onze herinneringen, onze vreugde in vuilniszakken
We trotseren het alledaagse en zien onze hoop vallen
We vluchten voor de wet en orde die ons achtervolgen omdat we geen geld hebben.
Op een dag namen ze mijn waardigheid met mijn bezittingen in beslag.
Sinds ik naar je kijk, doe alsof je me niet ziet en het maakt me gek.
Meer dan tijd om te doden op de teer een plek in dit park
Je onuitgesproken woorden die veel zeggen halen me in.
En onder ons zijn er velen die zich neerleggen bij minachting, zij tekenen
Voor een idylle met een lege fles
We oordelen niet, we hebben allemaal een verhaal.
Ik zou jou kunnen zijn, jij zou mij kunnen zijn.
Dus ik droom voor de ramen, jammer als het voor vervalsingen is.
Ik weet dat de straat geen cadeau is.
Ik probeer sterk te zijn, zelfs in de goot.
Ik ben slechts een beeld van vlees onder jullie.
En uiteindelijk zal ik mijn rol hebben gespeeld tot het einde
Maar de toeschouwers misten me.
Je ziet me niet meer, ik ben transparant, een gewoonte.
Glans glijden, op mijn spullen opgestapeld op deze lege stoep
Dat is alles wat ik nog heb, mijn wil.
Je kunt me niet meer zien, Ik ben een figuur.
Een nutteloze schaduw
Zoals mannen en vrouwen zeggen vol futiliteit
Ik ben gewoon een gewoonte, of geen stap stop
Je kunt me niet meer zien.