I Ratti della Sabina — Il pazzo e la stella songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il pazzo e la stella" van I Ratti della Sabina.
Songteksten
C'erano più di mille stelle
in quella fetta di cielo
che il pazzo ogni notte
guardava dalla sua finestra
una di loro che fu cadente
tagliò in due quel firmamento
brillando nell'oscurità
per poi scomparire in un momento.
Fu così che il pazzo chiuse gli occhi
ed espresse un desiderio
perchè la sua mente malata
gli permetteva ancora di sognare.
E chiese al dio del vento
che l'autunno prende per mano
le foglie orfane degli alberi
per portarle via lontano
di soffiare sui suoi pensieri
che finalmente liberi
da farmacie e da catene
possano volare via distanti
distanti da quel mondo grigio
che lo ha bollato come demente
lontano dall'ipocrisia
e dalla cattiveria della gente.
Ma quando aprì di nuovo gli occhi
c'era sempre lo stesso cielo
e capì con il cuore in mano
che nulla era cambiato.
E anche se il fiore della speranza
è l'ultimo a morire
il suo era stato spezzato
ancora prima di poter sbocciare
Il pazzo si rese conto
che quello lì era il suo destino
ma stranamente si sentiva felice,
regalò una lacrima al vento.
Capì che la vita di un uomo
è come quella stella nella notte scura
si brilla di luce nell'arco di un tempo
finchè il buio non ci cattura.
Songtekstvertaling
Er waren meer dan duizend sterren in dat deel van de hemel waar de gek elke nacht naar keek vanuit zijn raam een van hen die viel in de helft van dat firmament dat scheen in de duisternis en dan verdwijnen in een moment.
Het was zo dat de dwaas zijn ogen sloot en een verlangen uitte, omdat zijn zieke geest hem nog steeds in staat stelde te dromen.
En vroeg de god van de wind die herfst, neemt ze de hand van de bladeren wees van de bomen om ze weg te nemen, blazen op zijn gedachten eindelijk vrij van apotheken en kettingen kunnen wegvliegen ver weg van die grijze wereld die gebrandmerkt als demented weg van de hypocrisie en de slechtheid van het volk.
Maar toen hij zijn ogen weer opende was er altijd dezelfde hemel en hij besefte met zijn hart in zijn hand dat er niets was veranderd.
En hoewel de bloem van hoop de laatste is om te sterven ... was hij al gebroken voordat hij kon bloeien ... realiseerde de dwaas zich dat dat zijn lot was ... maar vreemd genoeg voelde hij zich gelukkig ... gaf hij een traan aan de wind.
Hij begreep dat het leven van een man is als die ster in de donkere nacht schijnt met licht in de tijd totdat het duister ons vangt.