Hugues Aufray — L'Hôtel Du Soleil Levant songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'Hôtel Du Soleil Levant" van Hugues Aufray.
Songteksten
Y’avait jadis à New Orléans
Un lieu de filles perdues
Une maison de femmes aux yeux brûlant
L’hôtel du soleil levant
Des filles venues d’un peu partout
Poussées par un vent de misère
S’en venaient sombrer pour quelques sous
Dans les rêves des c urs solitaires
Vous tous qui m'écoutez ce soir
Ne jetez pas la pierre
Car ces filles se vendent au prix du désespoir
Et elles portent leur croix sur la terre
Elle n’avait pas encore quinze ans
Quand elle est allée
Vendre son âme son c ur d’enfant
Vendre sa vie aux passants
Entre ses bras je me suis couché
Le temps d’une triste chanson
Mais je garde encore de ses baisers
Le goût et l’odeur de sueur sur son front
As-tu jamais imaginé
Qu'à l’ombre des volets clos
C’est le bagne c’est l’enfer des amours sans repos
La prison des c urs naufragés
Que Dieu accueille dans son grand pardon
Ces enfants aux ventres meurtris
Et qu’il ouvre pour elles sa maison
Les portes de son paradis
Un train s’en va dans le brouillard
Je chante au soleil couchant
Pour ces filles sans joie
Qui partent un soir vers l’hôtel du soleil levant
Songtekstvertaling
Er was eens een tijd in New Orleans.
Een plek van verloren meisjes
Een huis van vrouwen met brandende ogen
Hotel du soleil levant
Meisjes van over de hele wereld
Gedreven door een wind van ellende
Kwam om te zinken voor een paar centen
In de dromen van eenzame harten
Iedereen die vanavond naar me luistert
Gooi de steen niet
Omdat deze meisjes zichzelf verkopen voor de prijs van wanhoop.
En ze dragen hun kruis op de aarde
Ze was nog geen vijftien.
Toen ze ging
Verkoop je ziel het hart van je kind
Verkoop zijn leven aan voorbijgangers.
Tussen zijn armen leg ik me neer
The time of a sad song
Maar ik hou haar kusjes.
De smaak en geur van zweet op zijn voorhoofd
Heb je ooit gedacht
Dan in de schaduw van gesloten luiken.
Het is de Bague het is de hel van rusteloze liefdes
De gevangenis van de schipbreuk
Dat God verwelkomt in zijn grote vergeving
Deze kinderen met gekneusde buiken
En laat hem zijn huis voor hen openen.
De poorten van zijn Paradijs.
Een trein vertrekt in de mist
Ik zing in de ondergaande zon
Voor deze vreugdeloze meisjes
Die op een avond vertrekken naar het Hotel du soleil levant