Horacio Salgan & Su Orquesta Tipica — Margarita Gauthier songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Margarita Gauthier" van Horacio Salgan & Su Orquesta Tipica.
Songteksten
Música: Joaquín Mora
Letra: Julio Jorge Nelson
Hoy te evoco emocionado, mi divina Margarita
Hoy te añoro en mis recuerdos, ¡oh, mi dulce inspiración!
Soy tu Armando, el que te clama, mi sedosa muñequita
El que te llora… el que reza, embargado de emoción
El idilio que se ha roto me ha robado paz y calma
Y la muerte ha profanado la virtud de nuestro amor
¡Para qué quiero la vida… si mi alma destrozada
Sufre una angustia suprema… vive este cruento dolor
Hoy de hinojos en la tumba donde descansa tu cuerpo
He brindado el homenaje que tu alma suspiró;
He llevado el ramillete de camelias ya marchitas
Que aquel día me ofreciste como emblema de tu amor
Al ponerlas junto al lecho donde dormías tranquila
Una lágrima muy tierna de mis ojos descendió
Y rezando por tu alma, mi divina Margarita
Un sollozo entrecortado en mi pecho se anidó
Nunca olvido aquella noche que besándome en la boca
Una camelia muy frágil de tu pecho se cayó;
La tomaste tristemente, la besaste como loca
Y entre aquellos pobres pétalos, una mancha apareció
¡Era sangre que vertías! ¡Oh, mi pobre Margarita!
Eran signos de agonía… eran huellas de tu mal
Y te fuiste lentamente, vida mía, muñequita
Pues la Parca te llamaba con su sorna tan fatal
Songtekstvertaling
Muziek: Joaquín Mora
Tekst: Julio Jorge Nelson
Vandaag noem ik je opgewonden, mijn goddelijke Margarita
Vandaag mis ik je in mijn herinneringen, Oh, mijn lieve inspiratie!
Ik ben je Armando, degene die je belt, mijn zijdezachte Pop.
Degene die om je rouwt ... degene die bidt, gegrepen door emotie.
De idylle die gebroken is heeft me van rust en rust beroofd.
En de dood heeft geprofiteerd van de deugd van onze liefde
Waarom wil ik leven?.. als mijn ziel verbrijzeld is
Hij lijdt een enorme pijn ... hij leeft deze verdomde pijn.
Vandaag van puffheid in de tombe waar je lichaam rust
Ik heb het eerbetoon gegeven dat je ziel zuchtte.;
Ik heb het boeket van camellias al verdord.
Die dag bood je me aan als symbool van je liefde.
Door ze bij het bed te leggen waar je rustig sliep.
Een zeer tedere traan van mijn ogen neergedaald
En bidden voor je ziel, mijn goddelijke Margarita
Een gekrenkte sob op mijn borst
Ik vergeet nooit die nacht dat ik kuste in de mond
Een zeer fragiele Camellia viel uit je borst;
Je nam haar treurig mee, je kuste haar als een gek.
En tussen die arme blaadjes, verscheen een plek
Het was bloed dat je vergoot! Arme Margarita.
Het waren tekenen van pijn ... het waren sporen van jouw kwaad.
En je vertrok langzaam, mijn leven, kleine pop
Want de Parca noemde je met zijn zo fatale list.