Heather Dale — Tristan and Isolt songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tristan and Isolt" van Heather Dale.
Songteksten
Who knows not the tragedy of Tristan and Isolt?
The fair-haired Cornish harper whose hands held steel and string?
And Ireland’s greatest treasure, borne like Helen 'cross the water
While the waves approaching bowed before her beauty?
All who’ve heard the telling know the blind and bitter Fates
Placed the cup of love’s sweet poison to unconsenting lips
And as plank fell home to timber and the king beheld his lady
Carols rang within the church and seagulls screamed.
All the harpers laboured on their agonies of passion
Unfulfilled and ever straining like lodestones to the north.
But few will ever mention how the cold breath of the Northlands
Let them lie at last as one without deceit.
When Tristan could no longer bear the shame of guilty conscience,
He took ship to far Bretagne, half-hearted and bereft.
He cast aside his music, cut the strings which brought him joy,
And took solace in the fury of the field.
Praise grew up around him like the corn around a boulder
As the Cornishman did battle with demons in and out.
In singing sword and thunder, Tristan vainly sought distraction
Yet she whispered in the silence of the slain.
In the way of warriors rewarding noble heroes,
Fairest Blanchmaine of the Bretons was given for his wife.
But Blanchmaine knew no pleasure from her cold and grieving husband
For the marble face of memory was his bride.
In that time the country was beset with Eden’s serpents
And the basest of all creatures can bring the highest low.
Two poisons coursed within him, and none could be his saviour
But the healing arts of Ireland and Isolt.
Wings of hope departed, struggling North against the tempest
With tender words entreating for mercy and for grace.
If his love no longer moved her, hoist the black into the rigging
But if white brought them together, he would wait.
Daylight creeping downward, Tristan’s demons massed against him
And the words of his delusions brought hidden love to light,
While the woman he had married but to whom he’d given nothing
Sat her long and jealous vigil by his side.
Morning framed the answer walking lightly o’er the water.
Like Christ’s own victory banner, it flew toward the shore.
It was white as angels' raiments, but when feebly he begged her,
Fairest Blanchemaine softly told him, «'Tis of night.»
Who can say which venom took the soul from Tristan’s body,
And the bells began their tolling as Isolt ran up the strand.
The wind grew slow and silent as she wept upon her lover,
And in gentleness it took her grief away.
Side by side they laid them with the earth their separation.
Even yet, they were divided by the morals of the world.
But their spirits spiralled upwards, Ireland’s briar and Cornwall’s rose,
And together at the last, they lay entwined.
Songtekstvertaling
Wie kent de tragedie van Tristan en Isolt niet?
De blonde Cornish harper wiens handen staal en touw vasthielden?
En Ierland 's grootste schat, gedragen als Helen' s cross the water
Terwijl de golven naderden boog voor haar schoonheid?
Allen die het verhaal gehoord hebben kennen het blinde en bittere lot
Plaatste de beker van liefde ' s zoete gif op onbewuste lippen
En toen plank naar huis viel naar timber en de koning zijn Vrouwe zag
Kerstliedjes rinkelden in de kerk en meeuwen schreeuwden.
Alle harpers werkten aan hun kwellingen van passie.
Onvervuld en altijd strainend als lodestones in het noorden.
Maar weinigen zullen ooit vertellen hoe de koude adem van de Noordlanden
Laat ze eindelijk liegen als één zonder bedrog.
Toen Tristan niet langer de schande kon verdragen van een schuldig geweten.,
Hij nam het schip naar Far Bretagne, halfhartig en verstoken.
Hij zette zijn muziek opzij, sneed de snaren die hem vreugde brachten,
En troostte zich in de woede van het veld.
Lof groeide om hem heen op als de maïs rond een rots.
Zoals de Cornishman vocht met demonen in en uit.
In zingend zwaard en donder zocht Tristan vainly afleiding.
Toch fluisterde ze in de stilte van de doden.
Op de manier van krijgers die nobele helden belonen,
De eerlijkste Blanchmaine van de Bretons werd gegeven voor zijn vrouw.
Maar Blanchmaine kende geen plezier van haar koude en rouwende echtgenoot.
Want het marmeren gezicht van de herinnering was zijn bruid.
In die tijd was het land omringd door Eden ' s serpents.
En de laagste van alle schepsels kan de hoogste laagte brengen.
Twee vergiften in hem, en niemand kon zijn redder zijn.
Maar de genezende Kunsten van Ierland en Isolt.
Vleugels van hoop vertrokken, worstelend naar het noorden tegen de storm
Met tedere woorden die smeken om genade en genade.
Als zijn liefde haar niet meer bewoog, hijs dan het Zwarte in de tuigage.
Maar als white ze samenbracht, dan zou hij wachten.
Het daglicht kruipt naar beneden, Tristan ' s demonen masseerden zich tegen hem.
En de woorden van zijn waanideeën brachten verborgen liefde aan het licht,
Terwijl de vrouw met wie hij getrouwd was maar met wie hij niets had gegeven
Zat haar lange en jaloerse Wake naast hem.
De ochtend stelde het antwoord op, licht over het water lopen.
Net als Christus ' overwinningsbanner vloog hij naar de kust.
Het was zo wit als Angels specerijen, maar toen zwak smeekte hij haar,
De eerlijkste Blanchimaine zei hem zachtjes: 'het is nacht.»
Wie kan zeggen welk gif De ziel uit Tristan ' s lichaam nam?,
En de klokken begonnen hun tolling toen Isolt het strand op rende.
De wind werd langzaam en stil terwijl ze huilde op haar geliefde.,
En in zachtheid nam het haar verdriet weg.
Zij aan zij legden hen met de aarde hun scheiding.
Toch waren ze verdeeld door de moraal van de wereld.
Maar hun geesten sprongen omhoog, Ierland 's briar en Cornwall' s rose,
En uiteindelijk lagen ze samen verstrengeld.