Hana Zagorová — Vlaštovčí hnízdo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vlaštovčí hnízdo" van Hana Zagorová.
Songteksten
Nad mořem cestou nesnadnou,
tam, kde se vlny tříští,
nad mořem, v skalách spolu jdou, poutníci toulaví.
První měl silná ramena,
ten druhý srdce zas vlídné.
Tu náhle, z moře zrozená,
bouře je překvapí.
Pojď se mnou, bratře, v nesnázi,
vede tu cesta známá.
Mnoho nám k cíli neschází,
zbývá jen skalní brána.
Pár bílých zdí,
tam ve výši bývalo vlaštovčí hnízdo,
pojď, než se bouře utiší úkryt nám obstará.
Příběh ten děd můj znal.
A když je spánek uchvátí jako když proutkem mávne,
svit loučí brány pozlatí, hudba se rozezní.
Ten první pil a hodoval, ten druhý zas tančil stále
s dívkou jež čelo znavené šátkem mu osuší.
Sbohem buď dívko, tulák jsem, nemohu déle zůstat.
Však dívka krásná jako sen, dlaní mu zamkne ústa.
Vezmi můj šátek, s sebou vem, v zástavu na cestu dlouhou.
Poutník ten šátek, okouzlen, na prsou uschová.
Příběh ten děd můj znal.
Náhle jak závan perutí jitro se okny vkrádá.
Zmizí, jak křídla mávnutí, lesk nočních vyznání.
Na pustém hradním nádvoří nový den vyplaší stíny.
Den, když se sluncem rozhoří, poutníky probudí.
Divný sen, bratře, se mi zdál,
pil jsem a jed do rána.
Pojď, bratře, půjdem zčerstva dál, čeká nás dlouhá pouť.
Však druhý poutník neslyší, na prsou schovává šátek
a nad ním kdesi ve výši vlaštovky zakrouží.
Příběh ten děd můj znal.
Songtekstvertaling
Reis over zee moeilijk,
waar de golven versplinteren,
boven de zee, in de rotsen gaan ze samen, pelgrims dwalen af.
De eerste had sterke schouders.,
het andere hart is aardig.
Plotseling, van de zee geboren,
de storm zal ze verrassen.
Kom met me mee, broeder, in nood. ,
er is een bekende weg.
We kunnen er niet veel aan doen.,
het enige wat overblijft is de Rotspoort.
Een paar witte muren,
er was vroeger een Zwaluwnest.,
kom op, voordat de storm kalmeert, zal de schuilplaats voor ons zorgen.
Mijn grootvader kende het verhaal.
En als de slaap hen fascineert zoals wanneer het zwaait,
het licht neemt afscheid van de poorten van gilt, de muziek klinkt.
De eerste was drinken en feesten, de tweede was nog aan het dansen.
met een meisje wiens voorhoofd vermoeid is met een sjaal.
Vaarwel een meisje, Ik ben een zwerver, ik kan niet langer blijven.
Echter, het meisje zo mooi als een droom, met haar palm sluit zijn mond.
Neem mijn sjaal, neem het mee, als onderpand voor een lange reis.
De pelgrim houdt de sjaal op z ' n borst.
Mijn grootvader kende het verhaal.
Plotseling, als de wind door de ochtend waait, kruipen de ramen binnen.
Verdwijnt, als de vleugels flapperen, de glans van de nacht biecht.
Op een dorre binnenplaats zal een nieuwe dag schaduwen werpen.
De dag dat de zon brandt, worden de pelgrims wakker.
Vreemde droom, broer, Ik droomde,
Ik dronk en vergiftigde tot de ochtend.
Kom op, broeder, we gaan Zwart, we maken een lange pelgrimstocht.
De tweede Pelgrim hoort echter niet, hij verbergt een sjaal op zijn borst.
en daarboven ergens in de hoeveelheid van een zwaluw Cirkels.
Mijn grootvader kende het verhaal.