Hades — Masque of the Red Death songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Masque of the Red Death" van Hades.
Songteksten
I. Red Death
It was a time when life was short
Long devastated was the land
Never had there ever been
A more fatal plague against all man
Pungent pain, sudden faintness
Your energy begins to fade
As you stand there somewhat daunted
You know 'Red Death' is on it’s way
Blood, blood, blood and more blood
Profuse bleeding at the pores
You watch your blood slowly sizzle
As your flesh dissolves some more
Screams of anguish, blood still flowing
Pollutes the ground a rotten red
Your time has come, you must meet your maker
As you slip into the valley of the shadow of death
II. The Prince’s Master Plan
All men feared this great disaster
But the valiant Prince had the only answer
For his majesty and his chosen ones
The inception of new life would free them of contagion
Magnificent it was this structure of seclusion
Surrounded by these walls so massive yet elusive
The gates were welded shut impervious to those forsaken
Never letting go of the souls that were taken
There was beauty, there was wine
Ambrosia and sweet nectar
Flowing from within
All appliances of pleasure
Inside the Master-Plan
Providing noble lunacy
Outside the palace gates
'Red Death' just sits and waits for you
Narration:
It was toward the close of the fifth or
Sixth month of his seclusion, and while the
Pestilence raged most furiously abroad, that
The Prince Prospreo entertained his thousand
Friends at a masked ball of the most unusual
Magnificence… Edgar Allen Poe (1809−1849)
III. The Masquerade including the Twelfth Hour and Return of the Red Death
Bizzare it was seven chambers
Held this jubilee except for one
It stood alone, the western wing
Where no one shared it’s offerings
Blood tinted panes, brazier or fire
Projects it’s rays
A clock stands tall, ominous
It warns of death so soon to be
So loud, so deep the guests pay heed
The dissonant ring of ebony
The crowd goes pale as darkness
Shrouds the maskers in their revelry
Then as the echos ceased
A light laughter spread through the assembly
And all is well
Until the next chiming of old ebony
The ebony clock struck the twelfth hour
And everyting ceased as the revellers cowered
The pendulum swings all still, all silent
Save the voice of old ebony
As the last chime died and sunk into silence
Soon it was felt a presence so strange
Tall and gaunt who is this masked figure
Shrouded in habiliments of the grave?
His blood splattered mask bore a striking resemblence
The countenance of a rigid corpse
He stalked to and fro in a slow, solemn movement
Enraging the Duke, invasion of his sanctuary
'Seize him, unmask him, ' commanded the prince
'Who dares insult us with this blasphemous mockery?
You’ll hang at sunrise! '
Not a person came forth it seemed like all was lost
As the intruder make his way unimpeded
An anon he went on trugged through each chamber
Where the music once swelled and the dreams lived on and on
The prince in pursuit dagger drawn aloft
As the figure retreats to the seventh chamber
He suddenly turns, a piercing sharp cry
Now the Prince lay dead in the hall of the velvet…
Then summoning the wild courage of despair
A throng of revellers at once threw themselves
Into the black apartment, and seizing the mummer
Whose tall dark figure stood erect and motionless
Within the shadow of the ebony clock, gasped
In unutterable horror at finding the grave
Cerements and corpse-like mask, which they
Handled with so violent a rudeness, untenated
By any tangible form
And now was acknowlegded the presence
Of the Red Death. He had come as a thief
In the night and one by one droppd the revellers
In the blood-bedewed halls of their revel
And died each in the despairing posture of his fall
As the life of the ebony clock went out
With that the last of the gay
And the flames of the tripods expired. And Darkness
And Decay and the Red Death held illimitable dominion over all…
Edgar Allen Poe (1809−1849)
Songtekstvertaling
I. Rode Dood
Het was een tijd waarin het leven kort was
Lang verwoest was het land
Nooit was er ooit
Een meer dodelijke plaag tegen alle mensen
Scherpe pijn, plotselinge flauwte
Je energie begint te vervagen.
Terwijl je daar staat, ben je een beetje bang.
Je weet dat 'Red Death' onderweg is.
Bloed, bloed, bloed en meer bloed
Overvloedige bloeding in de poriën
Je ziet je bloed langzaam sissen.
Als je vlees wat meer oplost
Geschreeuw van angst, bloed stroomt nog steeds
Vervuilt de grond een rotte rode
Je tijd is gekomen, Je moet je Schepper ontmoeten.
Als je uitglijdt in de vallei van de schaduw van de dood
II. het meesterplan van de Prins
Alle mannen vreesden deze grote ramp.
Maar de dappere prins had het enige antwoord.
Voor Zijne Majesteit en zijne uitverkorenen.
Het begin van een nieuw leven zou hen bevrijden van besmetting.
Het was deze structuur van afzondering.
Omringd door deze muren zo massief maar ongrijpbaar
De poorten werden dichtgelast, ondoordringbaar voor de verlatenen.
Nooit loslaten van de zielen die werden genomen
Er was schoonheid, er was wijn
Ambrosia en zoete nectar
Van binnenuit stromend
Alle plezier-toestellen
In het Masterplan
Het leveren van nobele waanzin
Buiten de paleispoorten
De rode dood wacht op je.
Gesproken:
Het was tegen het einde van de vijfde of
De zesde maand van zijn afzondering en de
De pest woedde hevig in het buitenland, dat
De Prins Prospreo vermaakte zijn duizend
Vrienden op een gemaskerde bal van de meest ongewone
Magnificence Edgar Allen Poe (1809-1849) )
III. de maskerade inclusief het twaalfde uur en de terugkeer van de rode dood
Bizzare, het waren zeven kamers.
Hield dit jubileum op één na vast.
Het stond alleen, de westelijke vleugel
Waar niemand het aanbod deelde
Geblindeerde ruiten, vuurpotten en-vuur
Projects it ' s rays
Een klok staat hoog, onheilspellend
Het waarschuwt voor de dood zo snel te zijn
Zo luid, zo diep de gasten luisteren
De dissonant ring van ebbenhout
De menigte wordt bleek als duisternis
Verhult de maskers in hun feestvreugde.
Toen de echo ' s ophielden
Een licht gelach verspreid door de vergadering
En alles is goed
Tot de volgende klank van oude ebbenhout
De ebony klok sloeg het twaalfde uur.
En alles hield op toen de feestvierders zich koest hielden.
De slinger zwaait helemaal stil.
Red de stem van oude ebony
Toen de laatste klokkenspel stierf en zonk in stilte.
Al snel voelde het een aanwezigheid zo vreemd
Wie is dit gemaskerde figuur?
Gehuld in habiliment van het graf?
Zijn bloedspetters masker droeg een opvallende gelijkenis.
Het gezicht van een stijf lijk.
Hij stalkte heen en weer in een langzame, plechtige beweging.
Woedend op de hertog, invasie van zijn heiligdom
"Grijpt hem en ontmaskert hem."
Wie durft ons te beledigen met deze godslasterlijke Spot?
Je zult hangen bij zonsopgang! '
Niemand kwam naar voren. het leek alsof alles verloren was.
Als de indringer ongehinderd zijn weg gaat
Een anon ging hij door elke kamer heen.
Waar de muziek ooit opzwol en de dromen door en door leefden
De prins in achtervolging dolk naar boven getrokken
Terwijl het cijfer zich terugtrekt naar de zevende kamer
Hij draait zich plotseling om, een scherpe schreeuw
Nu lag de Prins dood in de hal van het fluweel…
Dan het oproepen van de wilde moed van de wanhoop
Een menigte feestvierders wierp zich op.
In het zwarte appartement, en het grijpen van de mummer
Wiens lange donkere figuur rechtop stond en bewegingloos
In de schaduw van de ebony klok, snakte naar adem.
In onnoemelijke verschrikking om het graf te vinden
Cerements en lijkachtige maskers, die zij
Behandeld met zo ' n gewelddadige, onbeleefde ...
Op enigerlei tastbare wijze
En nu werd de aanwezigheid ingezien
Van de rode dood. Hij was gekomen als een dief.
In de nacht en een voor een droppd de feestvierders
In de bloedbedde zalen van hun revel
En stierf ieder in de wanhopige houding van zijn val.
Terwijl het leven van de ebony klok uitging
Daarmee is de laatste homo.
En de vlammen van de tripods zijn verlopen. En Duisternis
En verval en de rode dood heersten over iedereen.…
Edgar Allen Poe (1809-1849))