Григорий Лепс — На заре songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "На заре" van Григорий Лепс.
Songteksten
Где-то в городе идет снег, превращаясь на щеках в дождь.
И не кончится никак век, и не сменится никак вождь.
Я на воле не был сто лет, я забыл, как шелестит бриз.
Птица белая летит вверх, отражение скользит вниз.
На заре я выйду в туман, на заре покину приют.
Припаду, рыдая, к цветам и ноздрями землю втяну.
На заре устав от любви в сотый раз тебя призову.
Не боясь, что снова проснусь, мокрых простыней плен разорву.
Слышу в комнате моей смех, на стене дрожит свечей блик.
Смех на простыне чужой - грех, переходит в горле смех в крик.
Отражается в зрачках ночь, память складывает все впрок.
Подрастает без меня дочь, а бессонница мне шьет срок.
На заре я выйду в туман, на заре покину приют.
Припаду, рыдая, к цветам и ноздрями землю втяну.
На заре устав от любви в сотый раз тебя призову.
Не боясь, что снова проснусь, мокрых простыней плен разорву.
На заре я выйду в туман, на заре покину приют.
Припаду, рыдая, к цветам и ноздрями землю втяну.
На заре я выйду в туман, на заре покину приют.
Припаду, рыдая, к цветам и ноздрями землю втяну.
На заре устав от любви в сотый раз тебя призову.
Не боясь, что снова проснусь, мокрых простыней плен разорву.
Где-то в городе идет снег, превращаясь на щеках в дождь.
И не кончится никак век, и не сменится никак...
Songtekstvertaling
Ergens in de stad sneeuwt het.het regent op m ' n wangen.
En de leeftijd zal op geen enkele manier eindigen, en de leider zal op geen enkele manier veranderen.
Ik ben al honderd jaar niet meer buiten geweest, Ik ben vergeten hoe de wind ritselt.
De witte vogel vliegt omhoog, de reflectie glijdt naar beneden.
Bij dageraad ga ik de mist in, bij dageraad verlaat ik de schuilplaats.
Ik zal naar beneden vallen, snikkend, naar de bloemen en de aarde naar binnen trekken met mijn neusgaten.
Bij dageraad, moe van de liefde voor de honderdste keer, zal ik je bellen.
Zonder angst dat ik weer wakker word, verscheur ik de gevangenschap met natte lakens.
Ik hoor gelach in mijn kamer, en de gloed van kaarsen op de muur beeft.
Lachen op andermans laken is een zonde, het verandert in een schreeuw in de keel.
De nacht wordt weerspiegeld in de leerlingen, de herinnering voegt alles voor de toekomst.
Mijn dochter groeit op zonder mij, en slapeloosheid naait mijn termijn.
Bij dageraad ga ik de mist in, bij dageraad verlaat ik de schuilplaats.
Ik zal naar beneden vallen, snikkend, naar de bloemen en de aarde naar binnen trekken met mijn neusgaten.
Bij dageraad, moe van de liefde voor de honderdste keer, zal ik je bellen.
Zonder angst dat ik weer wakker word, verscheur ik de gevangenschap met natte lakens.
Bij dageraad ga ik de mist in, bij dageraad verlaat ik de schuilplaats.
Ik zal naar beneden vallen, snikkend, naar de bloemen en de aarde naar binnen trekken met mijn neusgaten.
Bij dageraad ga ik de mist in, bij dageraad verlaat ik de schuilplaats.
Ik zal naar beneden vallen, snikkend, naar de bloemen en de aarde naar binnen trekken met mijn neusgaten.
Bij dageraad, moe van de liefde voor de honderdste keer, zal ik je bellen.
Zonder angst dat ik weer wakker word, verscheur ik de gevangenschap met natte lakens.
Ergens in de stad sneeuwt het.het regent op m ' n wangen.
En de eeuw zal op geen enkele manier eindigen, en het zal op geen enkele manier veranderen...