Gregorian — A Whiter Shade of Pale songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Whiter Shade of Pale" van Gregorian.
Songteksten
We skipped the light fandango
turned cartwheels 'cross the floor
I was feeling kinda seasick
but the crowd called out for more
The room was humming harder
as the ceiling flew away
When we called out for another drink
the waiter brought a tray
And so it was that later
as the miller told his tale
that her face, at first just ghostly,
turned a whiter shade of pale
She said, 'There is no reason
and the truth is plain to see.'
But I wandered through my playing cards
and would not let her be one of sixteen vestal virgins
who were leaving for the coast
and although my eyes were open
they might have just as well’ve been closed
She said, 'I'm home on shore leave,'
though in truth we were at sea
so I took her by the looking glass
and forced her to agree
saying, 'You must be the mermaid
who took Neptune for a ride.'
But she smiled at me so sadly
that my anger straightway died
If music be the food of love
then laughter is its queen
and likewise if behind is in front
then dirt in truth is clean
My mouth by then like cardboard
seemed to slip straight through my head
So we crash-dived straightway quickly
and attacked the ocean bed
Songtekstvertaling
We hebben het licht fandango overgeslagen.
draaiende radslagen kruisen de vloer
Ik voelde me zeeziek.
maar de menigte riep om meer
De kamer neuriede harder.
als het plafond wegvloog
Toen we riepen voor nog een drankje
de ober bracht een dienblad mee.
En zo was het dat later
zoals de molenaar zijn verhaal vertelde
dat haar gezicht, in het begin gewoon spookachtig was.,
werd een wittere schaduw van bleek
Zij zei: "Er is geen reden
en de waarheid is duidelijk te zien.'
Maar ik dwaalde door mijn speelkaarten
en wilde haar niet één van de zestien Vestaalse maagden laten zijn.
die naar de kust gingen.
en hoewel mijn ogen open waren
ze hadden net zo goed gesloten kunnen zijn.
Ze zei: 'Ik ben thuis met verlof.'
hoewel we in werkelijkheid op zee waren
dus ik nam haar bij de spiegel.
en dwong haar toe te stemmen.
hij zei: "Jij moet de zeemeermin zijn.
die Neptune meenam voor een ritje.'
Maar ze lachte zo treurig naar me.
dat mijn woede meteen stierf.
Als muziek het voedsel van de liefde is
dan is het lachen de koningin.
en zo ook als de achterkant voor is
dan is vuil in waarheid schoon.
Mijn mond dan als karton
leek recht door mijn hoofd te glippen.
Dus we storten neer en duiken snel.
en viel de oceaanbodem aan.