Grazia Di Michele — Storia di una polena songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Storia di una polena" van Grazia Di Michele.
Songteksten
Canto una storia antica nata tra queste mura
Dove ora c'è l’ortica viveva una signora
Che amò fino a morire un giovane ammiraglio
Lo attese notti intere seduta su uno scoglio
E il saggio le racconta di quanto è grande il mare
Di come farà presto l’uomo a dimenticare
Ma il pazzo l’accompagna dove riposa il vento
E al mare di Bretagna lei canta il suo tormento
Mare prendi la vita, vento prendi il mio cuore
Ma fate che il mio amore possa trovare
Mare prendi la vita, vento prendi il mio cuore
Fatemi col mio amore navigare
E il vento di levante incominciò a soffiare
D’un lampo il continente le fece attraversare
E il mare gentilmente si mise di bonaccia
La prese dolcemente tra le sue braccia
Finché in un bel mattino tra onde di cristallo
Sotto un cielo turchino e un sole di corallo
Scivolò all’orizzonte un candido vascello
E dritto sopra il ponte quell’uomo così bello
Lasciatele la vita, lasciatele il suo cuore
Cantavan le sirene al vento e al mare
Lasciatele la vita, lasciatele il suo cuore
Cantavan le sirene all’imbrunire
Scordò l’impegno preso col mare e con il vento
E col fiato sospeso raggiunse il bastimento
Ma appena sulla prua lui la provò a sfiorare
L’anima volò via e il cuore cadde in mare
Gridarono le stelle e immensa fu la pena
Per quella dama bella che diventò polena
E lacrime di sale solcarono il suo viso
Scolpirono nel legno il suo dolce sorriso
Dio delle dolce brezze prendila per mano
Che l’onda sia carezza non uragano
Notte non la confondere, sole non la bruciare
Che possa eternamente andare per il mare
Che possa eternamente andare per il mare
Che possa eternamente andare per il mare
Songtekstvertaling
Ik zing een oude geschiedenis geboren binnen deze muren
Waar nu is nettle woonde een dame
Waar hij van hield tot een jonge admiraal stierf.
Hij wachtte de hele nacht op hem terwijl hij op een klif zat.
En de wijze man vertelt haar hoe groot de zee is
Hoe snel zal de mens het vergeten
Maar de dwaas begeleidt haar waar de wind rust
En op de zee van Bretagne zingt ze haar kwelling
Zee neem leven, wind neem mijn hart
Maar laat mijn liefde vinden
Zee neem leven, wind neem mijn hart
Laat me met mijn liefdes zeil
En de oostenwind begon te blazen
Plotseling deed het continent ze oversteken.
En de zee rustig neerdaalde
Hij nam haar voorzichtig in zijn armen.
Tot op een mooie ochtend tussen Kristalgolven
Onder een turquoise hemel en een koraalzon
Een wit schip gleed uit aan de horizon.
En recht over de brug die man zo knap
Verlaat haar leven, verlaat haar hart
Ze zongen sirenes in de wind en de zee
Verlaat haar leven, verlaat haar hart
Ze zongen de sirenes in de schemering.
Hij vergat zijn toewijding aan de zee en de wind
En met zijn adem kwam hij bij het bastion.
Maar net op de boog probeerde hij het aan te raken.
De ziel vloog weg en het hart viel in de zee
De sterren riepen en de straf was immens.
Voor die mooie dame die polena werd.
En tranen van zout doorboorden zijn gezicht
Ze kerfden in het hout zijn lieve glimlach
God van de lieve breezes neem haar hand
Dat de Golf streelt, niet orkaan.
De nacht verwarren het niet, de zon brandt het niet
Moge hij eeuwig naar zee gaan.
Moge hij eeuwig naar zee gaan.
Moge hij eeuwig naar zee gaan.