Grand Corps Malade — Le bout du tunnel songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le bout du tunnel" van Grand Corps Malade.
Songteksten
9décembre 84
Il tient la main de sa copine pour défier l’hiver
La nuit par pour être belle
mais elle se transforme vite en triste fait divers
Ils se croient seuls au monde dans les ruelles mais à l'évidence ils ne le sont
plus
Deux Skinheads en manque d’embrouilles et d’adrénaline viennent leur tomber
dessus
Une gifle pour éloigner la fille
les mecs le rouent de coups à deux contre un Le visage contre le bitume glacé voyant la mort arriver il se sent contraint
De sortir son arme car il est tout sauf un enfant de coeur
L’un des Skins meurt sur le coup et l’autre hurle encore sa douleur
Tout est allé si vite mais pourquoi ces mecs se sont retrouvés sur son chemin?
La douleur physique n’est rien quand il la compare à la peur du lendemain
Il s’est rendu au matin plaidant la légitime défense corporelle
Il est jugé en quelques mois en prends 10 ans de réclusion criminelle
Il pense souvent à eux, il rêve souvent à elle
Il a beau regarder très loin il ne voit pas le bout du tunnel
Il découvre le cauchemar, l’humiliation, les matelas crades,
Les pieds enchaînés lors des transferts, et les bagarres lors des promenades,
Et alors qu’il subit depuis plus d’un an le système carcéral,
une terrible nouvelle vient ajouter sa voix à la triste chorale,
Il est porteur d’un étrange virus que le monde découvre craintif,
1985 nouvelle sentence, il est séropositif
Aucun traitement n’existe, plus rien à perdre il se sent condamné à mort
Alors il va être le plus fou dans un monde où c’est la loi du plus fort
Il tombe dans tous les pièges là où la spirale de la violence se corse,
Et puisqu’on le traite comme un chien, alors il sera le chien le plus féroce
Il sort enfin au bout de huit ans, l'avenir aussi triste que son pactage
Les poches vides mais le sang plein de rage alors il monte sur un braquage
Il se fait serrer un an plus tard et c’est le retour à la case cauchemar
A la case où tout est sombre et où la nuit dure des semaines isolé au mitard
Il ne pense plus à eux il ne rêve plus à elle
il n’ose même plus regarder devant, il est trop loin le bout du tunnel
Ou alors ce bout du tunnel, il va falloir se le construire
il sait que s’il ne tente rien, c’est dans ces murs qu’il va mourir
9 octobre 94, date d’anniversaire de l’abolition de la peine de mort
Il réussit son évasion et abolit lui-même son triste sort
Quelques mois de cavale seulement avant de rejoindre les murs tout gris
Quelques mois de liberté agités avant de repeindre les murs d’oubli
Il est alors placé directement dans les quartiers de haute sécurité
A l’isolement pendant 5 ans, on lui dit que c’est tout ce qu’il a mérité
Quand il se regarde dans le miroir, il a peur de ce que le reflet lui montre
C’est vrai ça n’a jamais été un tendre mais la prison a fait de lui un monstre
Un malheur n’arrivant jamais seul, le sida se déclare, la maladie s’installe
Il meurt peu à peu sans assistance et dans l’indifférence la plus totale
1995 à deux doigts de quitter la prison pour le cimetière
La trithérapie fait son apparition et lui remet doucement les pieds sur terre
Poussé à nouveau vers la vie et essayant de voir derrière les barreaux de fer
Il se marie avec celle qu’il aime, ses sentiments réchauffent enfin l’atmosphère
Mais son jugement toujours en attente finit un sale jour par tomber
Pour évasion et braquage il prend 30 ans, le bout du tunnel s’est estompé
Pourtant il garde en lui l’espoir, il a tellement tutoyé la mort
Il se sent invincible c’est sûr il sait qu’un jour il retournera dehors
En 2000 il se met à écrire, sa nouvelle arme pour survivre face au système
Il gratte jour et nuit, ce n’est plus lui désormais mais c’est son stylo qui
saigne
Il écrit son premier livre et tient en ligne le premier blog d’un prisonnier,
Ses oeuvres transpercent les portes blindées et maintenant plus personne ne peut nier
Qu’il est vivant, qu’il existe, qu’il réinvente le mot avenir,
En 2008 nait sa fille et l’amour et la vie ne sont plus des souvenirs
Il a les mains sur ses stylos, fini le temps des mains en l’air
«Avant je m'évadais au pistolet,
aujourd’hui je m'évade à l'épistolaire»
Il sort en janvier 2010 avec des projets et des repères
Après 25 ans passé dans un tunnel,
Laurent a rejoint la lumière.
(Merci à XavierHS pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
9 december 84
Hij houdt de hand van zijn vriendin vast om de winter te trotseren.
The night by to be beautiful
maar ze verandert snel in droevige verschillende feiten.
Ze denken dat ze alleen zijn in de wereld in de steegjes, maar ze zijn duidelijk niet
meer
Twee skinheads die tangles en adrenaline nodig hebben komen naar beneden
top
Een klap om het meisje weg te houden
de jongens sloegen hem met twee-op-één ... blaast zijn gezicht tegen de ijzige bitumen ... terwijl hij de dood zag komen ... voelt hij zich gedwongen.
Om zijn wapen uit te schakelen omdat hij alles behalve een kind van hart is.
Een van de huiden sterft ter plekke en de ander schreeuwt zijn pijn weer
Alles ging zo snel, maar waarom liepen ze hem in de weg?
Fysieke pijn is niets als hij het vergelijkt met de angst van de volgende dag.
Hij ging ' s morgens smeken om lichamelijke zelfverdediging.
Hij wordt over een paar maanden berecht en krijgt tien jaar gevangenisstraf.
Hij denkt vaak aan ze, hij droomt vaak van haar.
Hoewel hij heel ver kijkt, ziet hij het einde van de tunnel niet.
Hij ontdekt nachtmerrie, Vernedering, slechte matrassen,
Voeten geketend tijdens transfers, en gevechten tijdens wandelingen,
En terwijl hij al meer dan een jaar in de gevangenis zit,
een verschrikkelijk nieuws komt om zijn stem toe te voegen aan het droevige koor,
Hij is de drager van een vreemd virus dat de wereld angstig ontdekt.,
1985 nieuwe zin, Hij is HIV-positief
Er bestaat geen behandeling, niets meer te verliezen hij voelt zich ter dood veroordeeld
Dus hij wordt de gekste in een wereld waar het de wet van de sterkste is.
Hij valt in alle valstrikken waar de spiraal van geweld loopt.,
En omdat hij behandeld wordt als een hond, dan zal hij de meest woeste hond zijn.
Hij komt er eindelijk uit na acht jaar, de toekomst zo triest als zijn pactage
Lege zakken, maar bloed vol woede, dus hij klimt op een overval.
Hij wordt een jaar later uitgeknepen en dit is de terugkeer naar de nightmare box.
In de doos waar alles donker is en waar de nacht weken duurt geïsoleerd in de mitard
Hij denkt er niet meer aan. hij droomt niet meer van haar.
hij durft niet eens vooruit te kijken, het is te ver het einde van de tunnel
Of aan deze kant van de tunnel, moet je hem bouwen.
hij weet dat als hij niets probeert, het in deze muren is dat hij zal sterven.
9 oktober 94, gedenkdag van de afschaffing van de doodstraf
Hij slaagt in zijn ontsnapping en schaft zijn trieste lot af.
Een paar maanden cavale alleen voor het bereiken van de muren helemaal grijs
Een paar maanden van vrijheid onrustig voor het opnieuw schilderen van de muren van vergetelheid
Het wordt dan direct in de hoge veiligheidsruimtes geplaatst.
In afzondering gedurende 5 jaar, wordt hem verteld dat dit alles is wat hij verdiende
Als hij in de spiegel kijkt, is hij bang voor wat de reflectie hem laat zien.
Het is waar dat hij nooit een tedere was, maar de gevangenis maakte hem een monster.
Een ongeluk gebeurt nooit alleen, AIDS wordt verklaard, de ziekte verdwijnt
Hij sterft geleidelijk aan zonder hulp en in de meest complete onverschilligheid.
1995 twee vingers om de gevangenis te verlaten voor de begraafplaats
De tritherapie verschijnt en legt zachtjes zijn voeten op de grond.
Terug tot leven gebracht en proberen te zien achter de ijzeren tralies
Hij trouwt met degene van wie hij houdt, zijn gevoelens verwarmen eindelijk de sfeer
Maar zijn nog steeds wachtende oordeel eindigt een vuile dag door te vallen.
Voor ontsnapping en diefstal duurt het 30 jaar, het einde van de tunnel is vervaagd
Toch houdt hij hoop in Hem, Hij heeft zo ' n tutoyato dood
Hij voelt zich onoverwinnelijk. hij weet dat hij op een dag terugkomt.
In 2000 begon hij te schrijven, zijn nieuwe wapen om te overleven in het aangezicht van het systeem
Hij krabt dag en nacht, hij is het niet meer, maar het is zijn pen die
bloeden
Hij schrijft zijn eerste boek en onderhoudt de eerste blog van een gevangene online,
Zijn werk doorboort de gepantserde deuren en nu kan niemand ontkennen
Dat hij leeft, dat hij bestaat, dat hij het woord toekomst heruitvindt,
In 2008 werd zijn dochter geboren en liefde en leven zijn geen herinneringen meer.
Hij heeft zijn handen op zijn pennen, geen handen meer in de lucht.
"Voordat ik ontsnapte met een pistool,
vandaag ontsnap ik aan de epistolaire»
Het verschijnt in januari 2010 met projecten en benchmarks
Na 25 jaar in een tunnel,
Laurent is bij het licht gekomen.
(Dank aan XavierHS voor deze woorden)