Grand Corps Malade — Il nous restera ça songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il nous restera ça" van Grand Corps Malade.
Songteksten
Quand ce système brutal qu’on essaie d’apprivoiser
Nous aura vidé de nos âmes et de nos dernières bonnes idées
Il nous restera ça
Quand les mythos d’en haut auront fait élire les chiens
Que la culture et l’ouverture seront des souvenirs lointains
Il nous restera ça
Quand on sera tous endormis par les discours des marchands de sable
Et qu’on aura qu’nos utopies pour raconter nos propres fables
Il nous restera ça
Il nous restera ça
Quelques papiers griffonnés, quelques rimes à enrichir
A la face d’un monde hanté par un futur sans avenir
On pourra dire qu’on a tenté d’s’ouvrir un peu une veine
Pour faire couler une encre honnête, avoir mal pour être soi même
On essaiera d’se souvenir pourquoi on a commencé ça
Retrouver l’urgence d'écrire le plus important c’est ça
Être soi même malgré tout, naïf, décidé, bavard
On absorbera les mots en trop sur un bout de papier buvard
On essaiera de se souvenir qu’on a fait ça sans calculer
On a noirci sans rougir tout c’qu’on trouvait d’immaculé
Comme un réflexe dérisoire c'était bon quand j’y pense
On a rempli des pages comme tu t’es rempli la panse
Certains diront qu'ça sert à rien mais qui pourra nous raisonner
On sera toujours plus d’un à continuer de faire raisonner
Quelques cordes vocales têtues qui ne feront pas leur age
Tels des pètes torse nu un peu perdus dans l’orage
Dans la tempête où le chiffre a pris l’dessus sur le verbe
On se sent bien à nos places un peu comme un poisson dans l’herbe
Personne ne peut l’cacher on a la rime anachronique
Dans ce monde de 4G on cherche les cabines téléphoniques
Sans réseau, sans raison comme le roseau nous plions
Hors fuseau, hors saison, nos dernières forces nous trions
Pour arroser encore la source qu’on n’laissera pas tarir
Et même les deux pieds dans l’eau on entendra encore nos rires
On entendra encore nos joies, on entendra encore les cris
Ceux des vrais, ceux des enfants qui nous font croire à l’envie
L’envie d’regarder au d’ssus voir qu’y a encore des étages
Et qu’ils pourront y grimper avec en poche cet héritage
Ces quelques mots ces quelques textes qui nous aident à penser
Qu’on n’a pas fait tout ça pour rien, qu’y aura une trace du passé
Il leur restera ça ces quelques moments choisis
Dans ce monde de brutes, quelques grammes de poésie
(Merci à Vince pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Als dit wrede systeem we proberen te temmen
Zal ons van onze ziel hebben ontdaan en onze laatste goede ideeën.
Dat houden we over.
Als de mythos van boven de honden hebben gekozen
Dat cultuur en openheid verre herinneringen zullen zijn
Dat houden we over.
Als we allemaal slapen door de toespraken van de zandhandelaren
En dat we alleen onze utopieën hebben om onze eigen fabels te vertellen
Dat houden we over.
Dat houden we over.
Wat gekrabbelde kranten, wat rijmpjes om te verrijken.
In het gezicht van een wereld achtervolgd door een toekomst zonder toekomst
We hebben geprobeerd een ader te openen.
Om een eerlijke inkt te laten lopen, om moeite te hebben om jezelf te zijn
We zullen proberen te onthouden waarom we dit begonnen.
De urgentie vinden om het belangrijkste te schrijven is dat
Wees jezelf ondanks alles, naïef, doelgericht, spraakzaam
We absorberen de extra woorden op een stuk papier.
We zullen proberen te onthouden dat we dit deden zonder te berekenen
We hadden een black-out zonder alles te blussen wat we Onbevlekt vonden.
Als een bespottelijke reflex was het goed als ik erover nadenk.
We vulde pagina ' s als jij vulde je buik
Sommigen zullen zeggen dat het geen nut heeft, maar wie kan ons redeneren
We zullen altijd meer dan één zijn om te blijven redeneren.
Een paar koppige stembanden die hun leeftijd niet halen.
Zo ' n blote borst scheten een beetje verloren in de storm
In de storm waar de figuur het werkwoord overnam
We voelen ons goed op onze plaatsen een beetje als een vis in het gras
Niemand kan het verbergen we hebben de anachronistische rijm
In deze wereld van 4G zijn we op zoek naar telefooncellen
Zonder netwerk, zonder reden als het riet buigen we
Buiten het seizoen, buiten het seizoen, onze laatste krachten die we Sorteren
Om weer de bron te water te laten die we niet laten drogen
En zelfs de twee voeten in het water zullen we nog steeds ons gelach horen
We zullen onze vreugde weer horen, we zullen het geschreeuw weer horen
Die van de echte, die van de kinderen die ons laten geloven in afgunst
De wens om naar de SSS te kijken zie dat er nog vloeren zijn
En dat zij in staat zullen zijn om op te klimmen, met deze erfenis, in hun zak.
Deze paar woorden deze paar teksten die ons helpen om te denken
Dat we dit allemaal niet voor niets deden, dat er een spoor van het verleden zal zijn
Ze blijven er mee over deze paar gekozen momenten.
In deze wereld van bruten, een paar gram poëzie
(Dank aan Vince voor die woorden)