Goethes Erben — Das schwarze Wesen songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Das schwarze Wesen" van Goethes Erben.
Songteksten
Das Licht verschluckend schimmert das schwarze Fell,
als das Wesen aus der Zeit
vor der Vergangenheit
begann die Zukunft aufzufressen
Trotz der volkommenen Ästhetik
war das Wesen nicht makellos.
Es schien die Angst vor den Schritten
durch die Haare schimmernd rufen.
Die Warnung kam zu spät,
die Warnung kam zu spät.
Geschmeidig schleicht der schlanke Körper
durch das Vakuum der Nacht -
das Herbstlaub dämpft jeden Laut.
Die Stille ist abstrakt ...
Das Medium der Leere hüllt
und füllt den Raum gänzlich aus.
Die Luft weint Tränen.
Der Atem wird sichtbar.
Nur die Schritte verstummen ungehört,
noch während der Geburt erstickt,
noch während der Geburt erstickt ...
Das Ziel verfolgt vom Wesen
flieht hoffnungslos in das Zeitgefüge;
Das schwarze Fell schluckt Raum und Zeit,
perlend bleibt das Leben haften ...
Das Schwarz funkelt immer böser
Schritt um Schritt,
Schritt um Schritt.
Bitterböse schimmert hoffnungslos die Zeit.
Angeschlagen durch den Fraß des Wesens
wirbelt das Maß ziellos in eine andere Dimension.
Zurück bleibt der Verstand doch tot,
vom schwarzen Wesen grausig zugerichtet.
Die klaffenden Wunden sezernieren geruchlos den Wahn,
dann Haß, den Zwilling der Liebe,
die nie geboren wurde,
die nie geboren wurde.
Die Illusion bleibt nicht erhalten,
wenn der Kadaver zerrissen wird.
Das schwarze Wesen wartet still auf nichts ...
Songtekstvertaling
Door het licht te slikken, glinstert de zwarte vacht als het wezen uit de tijd voordat het verleden de toekomst begon op te eten, ondanks de complete esthetiek, het wezen was niet vlekkeloos.
Het leek de angst te noemen voor de treden die glinsterend door het haar.
De waarschuwing kwam te laat, de waarschuwing kwam te laat.
Het slanke lichaam kruipt soepel door het vacuüm van de nacht - de herfstbladeren dempen elk geluid.
De stilte is abstract ...
Het medium van leegte vult de ruimte volledig en vult de ruimte.
De lucht huilt tranen.
De adem wordt zichtbaar.
Alleen de treden zijn ongehoord stil, nog gestikt tijdens de geboorte, nog steeds gestikt tijdens de geboorte ...
Het doel van het hopeloos zijn vlucht naar de tijdstructuur; de zwarte vacht slikt ruimte en tijd in, het leven blijft sprankelen...
De zwarte glinstert meer en meer kwaad stap voor stap, stap voor stap.
Bitter schijnt hopeloos.
Getroffen door het voedsel van het wezen, draait de maat doelloos naar een andere dimensie.
De geest blijft dood, wreed voorbereid door het zwarte wezen.
De gapende wonden scheiden geurloos waanvoorstellingen af, dan haat, de tweelingbroer van liefde die nooit is geboren, die nooit is geboren.
De illusie wordt niet bewaard als het karkas wordt gescheurd.
Het zwarte wezen wacht stilletjes op niets ...