Giulio De Gennaro — Ferragosto songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ferragosto" van Giulio De Gennaro.
Songteksten
Guarda che cielo serpente, cambia di pelle
Come confonde la mente, come si trucca di stelle
Cielo di Ferragosto, da disperati
Cielo che non conosco, tu sei il cielo dei disgraziati
Disgraziati rimasti soli quaggiù in città
Mentre al mare la vita esplode, la vita va Marciapiedi rimasti vedovi della gente
E mi sembra che stia cambiando anche il profumo del caffè
Sgretolando anche il ricordo che ho di te
Questa è una notte che mastica polistirolo
Questa è una notte di plastica sporca di petrolio
Strade senza bontà, strade di luna
Orfane di puttane prosciugate di fortuna
La fortuna che sta sguazzando tra le onde
Tra risate e spruzzi d’acqua si confonde
Tra languori di lasagne e pesce fritto
E mi accorgo che qualche cosa sta morendo dentro me Sgretolando anche il ricordo che ho di te
Senti quest’aria di gomma, appiccicosa
Senza profumo di donna, aria che si riposa
Aria di colla e miele, ti squaglia il viso
Pullula di zanzare incollandoti il sorriso
Il sorriso che ieri ha fatto la valigia
Sta impazzando tra la spiaggia e la battigia
Inzuppato d’aranciata e birra fresca
E un pensiero che sottovoce sta cantando dentro me Sgretolando anche il ricordo che ho di te
Questo balcone oscillante, tra cielo e strada
Giungla di fiori e di piante, isola desolata
Naufrago da terrazza rimango qui
Isola assurda e pazza senza neanche un venerdì
È venerdì che ha dato fuoco alla piroga
Sta nuotando da tre giorni e non affoga
Sta lottando contro un mare di smeraldo
C'è l’aurora che lentamente si colora intorno a me Sgretolando anche il ricordo che ho di te
(Grazie a max per questo testo)
Songtekstvertaling
Kijk naar de luchtslang, verander huid
Hoe het de geest verwart, hoe het Sterren maakt
August Sky, wanhopig
De hemel Weet ik niet, Jij bent de hemel van de ellendelingen
Ellendeling alleen gelaten hier in de stad
Terwijl op zee het leven explodeert, gaat het leven op de widewalks van mensen.
En het lijkt me dat de geur van koffie ook verandert
Het verbrokkelt zelfs de herinnering die ik van jou heb.
Dit is een nacht die op polystyreen kauwt.
Dit is een vuile plastic nacht vol olie.
Straten zonder goedheid, straten van de maan
Verweesde hoeren zonder geluk.
Het geluk dat door de golven waait
Tussen gelach en waterspatten is verwarring.
Tussen languoureuze lasagne en gebakken vis
En ik realiseer me dat er iets sterft in mij. zelfs de herinnering die ik van jou heb, afbrokkelt.
Voel dit rubber, kleverige lucht
Zonder de geur van een vrouw, rust de lucht
Lucht van lijm en honing, het breekt je gezicht
Zwerm muggen die je glimlach steken
De glimlach die de koffer gisteren maakte
Hij wordt gek tussen het strand en de kustlijn.
Doordrenkt met sinaasappelsap en vers bier
En een gedachte die stilletjes in me zingt, verbrokkelt zelfs de herinnering die ik van jou heb.
Dit swingende balkon, tussen lucht en weg
Jungle van bloemen en planten, verlaten eiland
Schipbreuk van terrace ik blijf hier
Absurd en gek eiland zonder zelfs een vrijdag
Het was vrijdag die de dug-out in brand stak.
Hij zwemt al drie dagen en verdrinkt niet.
Hij vecht tegen een smaragd zee.
Er is de aurora die langzaam om me heen kleurt ... zelfs de herinnering die ik van jou heb, afbrokkelt.
(Dank aan max voor deze tekst)