Giorgio Gaber — Il deserto songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il deserto" van Giorgio Gaber.
Songteksten
Fonte luminosa, scena soffusa di magia
sera di televisione
voce sospesa nella mia casa
luce che fa compagnia
ma improvvisamente…
Un po' d’incertezza fin quando
la mano
si ferma sul telecomando
lo posa lontano
la mente che è ancora presente
si è scelta il suo giusto abbandono, il corpo è sereno
non si è quasi mosso
il cuore si è scelto la sua tenera ipnosi
con tutto se stesso.
Fonte luminosa, scena pervasa di allegria
ma improvvisamente…
E se improvvisamente ti venisse in mente
ti venisse in mente come in un sogno visto dal di fuori
che cosa resterebbe di questo vetro luminoso
se non avesse spettatori.
Se ti venisse da pensare
che per un attimo soltanto non esiste
l’ascoltatore.
E se abbassando l’audio
e fermo sulla bocca del cantante ti venisse in mente
che fuori non c'è più nessuno
che sono tutti morti o andati via
e in tutto il mondo c'è soltanto quella bocca
piena di poesia.
Il deserto, il deserto.
E se improvvisamente ti venisse in mente
ti venisse in mente che quella bocca colorata
gira per le stanze vuote
la grande orchestra è lì che suona
e non si sentono le note.
Se tu vedessi la tua casa vuota
come vista da lontano, sempre più lontano
c'è soltanto la televisione e nei palazzi
nessuno.
Se ti venisse in mente che niente ha resistito
la massa è morta dolcemente e l’individuo
si è addormentato.
Il deserto, il deserto.
L’illogica illusione che la voce si disperda
nel deserto.
La grande sensazione di esser solo insieme a tutti
nel deserto.
C'è solo il grande schermo che va avanti
è una follia di indifferenza e presunzione
non si accorge di parlare a gente assente
a un auditorio di cartone.
La grande bocca non si può fermare, non fa conto dell’assenza
e sfoga, sfoga la furia di abbondanza sempre più vistosa
bisogna far qualcosa, bisogna far qualcosa
trecento ballerini, luci a tutto spiano
gli specchi, la ricchezza e anche lo spreco, il grande sacrificio
l’America che irrompe nelle case vuote
i fuochi d’artificio.
Bisogna far qualcosa, qualsiasi cosa, bisogna dirlo
a quella bocca aperta, mandargli un telegramma urgente.
«Guardate, non c'è più la gente», bisogna dirlo
al grande schermo, ai dirigenti, alla Demoscopea
la gente è andata via, la gente è andata via
è andata tutta via.
Il deserto, il deserto.
L’illogica illusione che la voce si disperda
nel deserto.
La grande sensazione di esser solo insieme a tutti
nel deserto.
E per la prima volta e per noi soli
il sole
è tramontato e poi si è alzato
e si respira e l’aria è fresca
al mio palato.
E per la prima volta e per noi soli
il sole.
Songtekstvertaling
Lichtbron, zachte scène van magie
televisieavond
stem opgehangen in mijn huis
licht dat gezelschap maakt
maar plotseling…
Een beetje onzekerheid zolang
hand
stops op de afstandsbediening
hij legt het weg.
de geest die nog steeds aanwezig is
ze heeft gekozen voor haar ware verlatenheid, het lichaam is sereen.
hij bewoog bijna niet.
het hart heeft gekozen voor zijn zachte hypnose.
met zichzelf.
Lichtbron, scène doordrongen van vreugde
maar plotseling…
Wat als het plotseling in je opkomt?
het kwam in je op als in een droom gezien van buitenaf.
wat zou er over zijn van dit heldere glas?
als hij geen toeschouwers had.
Als je dacht
dat er maar een moment niet bestaat
luisteraar.
En als het verlagen van de audio
en nog steeds op de mond van de zanger kwam in me op
dat er niemand buiten is.
die allemaal dood of verdwenen zijn
en in de hele wereld is er alleen die mond
vol poëzie.
De woestijn, de woestijn.
Wat als het plotseling in je opkomt?
kun je die kleurrijke mond denken?
ga om de lege kamers heen.
het grote orkest speelt daar
en je kunt de noten niet horen.
Als je zag dat je huis leeg was
van ver gezien, verder en verder
er is alleen televisie en in De Paleizen
geen.
Als het bij je opkwam dat er niets opstond
de massa stierf zacht en het individu
hij viel in slaap.
De woestijn, de woestijn.
De onlogische illusie dat de stem verstrooit
in de woestijn.
Het grote gevoel van alleen zijn met iedereen
in de woestijn.
Er is alleen het grote scherm dat op
het is een waanzin van onverschilligheid en arrogantie.
hij merkt niet dat hij met afwezige mensen praat.
naar een kartonnen zaal.
De grote mond kan niet stoppen, het verklaart niet de afwezigheid
en ontluchten, ontluchten de woede van overvloed meer en meer showy
je moet iets doen, je moet iets doen.
driehonderd dansers, lichten overal
spiegels, rijkdom en zelfs verspilling, het grote offer
Amerika breekt in lege huizen
vuurwerk.
Je moet iets doen, wat dan ook, je moet het zeggen.
doe je mond open, stuur hem een dringend telegram.
"Kijk, er zijn geen mensen meer," moet je zeggen.
naar het grote scherm, naar de leidinggevenden, naar de Demoscope
mensen zijn weg, mensen zijn weg.
het is allemaal weg.
De woestijn, de woestijn.
De onlogische illusie dat de stem verstrooit
in de woestijn.
Het grote gevoel van alleen zijn met iedereen
in de woestijn.
En voor het eerst en alleen voor ons
zon
hij ging naar beneden en toen stond hij op.
en je ademt en de lucht is fris
naar mijn gehemelte.
En voor het eerst en alleen voor ons
zon.