Giorgio Gaber — Gildo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Gildo" van Giorgio Gaber.
Songteksten
Fu proprio là nella corsia di un ospedale
che aprii gli occhi e vidi un letto accanto al mio
il primo giorno si ha una sensazione spiacevole e volgare
e i piccoli disagi non fanno bene al cuore.
Ma la notte, la notte
aumenta lo spessore del dolore con le sue presenze
la notte, il cuore è gonfio la notte
e i lamenti dei malati riempiono le stanze.
Ma stranamente il giorno dopo prima che arrivino i parenti
si fa un poco di ironia persino sui lamenti
e il letto accanto al mio con dentro un uomo grosso e un po' volgare
diventa una presenza singolare.
«Gildo, come faccio, mi vergogno, dovrei andare…»
E Gildo, il grosso Gildo, mi insegna da sdraiato come devo fare.
E intanto a pochi metri di distanza si fatica a respirare.
Sono le innocenti stonature di un salotto
sono i piccoli fastidi, i gesti un po' meschini
che fanno l’uomo veramente brutto.
Ma in ospedale dove la perdita è totale
dove lo schifo che devi superare
è quello di aiutare un uomo a vomitare.
Dove non c'è più nessuna inibizione
dal vomito al sudore, alla defecazione
e allora salti il piano se lo sai saltare
e entri in un altro reparto dell’amore.
«Gildo, io vorrei che all’insaputa delle suore…»
E Gildo, il grosso Gildo, mi passa di nascosto qualche cosa da mangiare.
E intanto a pochi metri di distanza un uomo muore.
Si parla poco e piano per diverse ore
e a notte alta quell’ospite agghiacciante vien portato via
e riprende indisturbato e noncurante il ritmo della corsia.
I piccoli disagi, l’ho già detto fanno male al cuore
ma il senso della morte
è sempre stato troppo forte.
Gildo, non l’ho mai saputo immaginare
chissà perché improvvisamente diventa elementare
potrà sembrare irriverente ma qualche ora dopo
ridevamo tutti per niente.
Ma a scanso di fraintesi
non è il cinismo mestierante dei dottori
ma il senso della vita che ti spinge fuori.
«Gildo, mi dispiace, son guarito, devo andare…»
E Gildo, che naturalmente mai più nella mia vita ci avrò il gusto di incontrare
nasconde, questa volta con vergogna, il suo dolore.
Il cielo azzurro e teso
e le mie gambe strane, senza peso.
Attraversavo il giardino tremante
come in un sogno riposante.
Gli occhi delle nuove madri luccicavano
e i grossi seni sotto le vestaglie biancheggiavano.
Solitario avvertivo quel candore, quell’aria di purezza
e il cielo era azzurrino e c’era un po' di brezza
e stranamente un senso d’amore che non so dire.
Songtekstvertaling
Het lag daar in een ziekenhuisbaan.
dat ik mijn ogen opende en een bed naast de mijne zag
op de eerste dag heb je een onaangenaam en vulgair gevoel
en kleine ongemakken zijn niet goed voor het hart.
Maar de nacht, de nacht
verhoogt de pijndikte met zijn aanwezigheid
's nachts is het hart gezwollen.
en de klaagzangen van de zieken vullen de kamers.
Maar vreemd genoeg de volgende dag voordat de familie arriveert
er zit een beetje ironie in de klaagzang.
en het bed naast het mijne met in een grote man en een beetje vulgair
het wordt een unieke aanwezigheid.
"Gildo, Hoe kan ik, Ik schaam me, ik moet gaan…»
En Gildo, de grote Gildo, leert me liggen.
En in de tussentijd, een paar meter verderop, worstelt hij om te ademen.
Het is de onschuldige verdoving van een woonkamer.
zij zijn de kleine ergernissen, de gebaren een beetje kleinzielig
dat maakt de mens echt lelijk.
Maar in het ziekenhuis waar het verlies totaal is
waar de rotzooi die je moet overwinnen
het is om een man te helpen overgeven.
Waar er geen remming meer is
van overgeven tot zweten, tot ontlasting
sla dan het plan over als je weet hoe je het moet overslaan
en betreed een andere afdeling van de liefde.
"Gildo, ik wens dat zonder dat de zusters het weten…»
En Gildo, de grote Gildo, geeft me iets te eten.
En een paar meter verderop sterft een man.
We praten weinig en plannen een paar uur.
en ' s nachts wordt die koele gast weggenomen.
en hervat ongestoord en ongeacht het ritme van de baan.
De kleine ongemakken, zei Ik, hebben het hart al pijn gedaan.
maar de Betekenis van de dood
hij is altijd te sterk geweest.
Gildo, ik kan het me niet voorstellen.
wie weet waarom het plotseling elementair wordt.
het lijkt misschien oneerbiedig, maar een paar uur later
we lachten om niets.
Maar omwille van het misverstand
het is niet het cynisme van artsen.
maar de zin van het leven die je naar buiten duwt.
"Gildo, het spijt me, Ik ben genezen, Ik moet gaan…»
En Gildo, dat ik natuurlijk nooit meer in mijn leven het genoegen zal hebben om te ontmoeten
hij verbergt, deze keer met schaamte, zijn pijn.
De blauwe en gespannen lucht
en mijn benen zijn raar, gewichtloos.
Ik liep door de trillende tuin
zoals in een rustige droom.
De ogen van de nieuwe moeders schitterden
en de Grote borsten onder de gewaden waren wit.
Eenzaam voelde ik die witheid, die lucht van zuiverheid
en de lucht was blauw en er was een briesje
en vreemd genoeg een gevoel van liefde dat ik niet kan zeggen.