Giorgio Gaber — Al termine del mondo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Al termine del mondo" van Giorgio Gaber.
Songteksten
I vetri delle stanze hanno una forma rigida e perfetta
e l’uomo è fermo alla finestra, l’uomo aspetta.
Un grattacielo enorme, una mitologia nascente
e l’uomo guarda in basso dove c'è la strada
e non fa niente.
Adagio, distrattamente, senza angoscia, né stupore
fa qualche passo nel silenzio delle stanze
copiando gelide e automatiche sequenze
senza futuro né passato
probabilmente il tempo si è fermato.
E ancora lui nel semibuio tocca con le mani
qualche oggetto, poi lo sposta
si direbbe senza farlo apposta
ma forse distrattamente pensa alla sua storia
sembra quasi con sollievo
il suo bilancio è positivo.
Un uomo che nella vita ha sempre usato la ragione
con la certezza di aver fatto tutto bene.
Adesso abbassa le lussuose veneziane
e aspetta il colpo di fucile della fine.
Ma forse commettiamo un grosso errore
quando si pensa che quell’uomo
aspetta solo di morire.
Quando si pensa al futuro della Storia
come l’avessimo già visto o lo sapessimo a memoria
quando si pensa a uno sviluppo inarrestabile
e perfetto come fosse Dio
e lo confesso c’ho pensato anch’io
piagnucolando per come aveva già ridotto
quel poco che restava ancora del soggetto.
È vero c'è un momento
in cui ti pare sia finito il tuo viaggio
hai messo tutto a posto
senza accorgerti che stai morendo
che sei arrivato al capolinea
al termine del mondo.
Ma al termine del mondo per fortuna
le strade sono sempre più di una.
È vero abbiam commesso qualche errore
a dir che l’uomo muore
ma come Diogene, che certo non invidio
quanto si faticava a riconoscer l’individuo.
Un individuo che obbediva alla sua sorte
ma stranamente non era ancora la sua morte
e dico stranamente per quelli come me che hanno creduto troppo a Francoforte.
Ma al termine del mondo per fortuna
le strade sono sempre più di una.
C'è sempre qualcosa che sfugge
alla ragione del presente
persino l’esattezza e la potenza del sistema
l’abbiamo vista come un mito
probabilmente esagerato.
C'è sempre qualcosa che sfugge
alla ragione del presente
persino quel residuo di individuo
chi lo può dire che d’un tratto
non tiri fuori il suo carattere ancestrale
di stare sempre alla finestra col fucile.
C'è sempre qualcosa che sfugge
alla ragione del presente
persino lo sfacelo generale
magari è solo un giusto ammonimento
e non la fine irreversibile e totale.
se un’idea fa il suo bel giro
nella testa di un coglione.
L’idea era quella troppo elementare
che tutto si potesse livellare.
L’idea era quella troppo razionale
di un mondo senza un diavolo nel cuore.
L’idea era quella di un mondo senza neanche un Dio:
il coglione ero io.*
Ma al termine del mondo per fortuna
le strade sono sempre più di una.
Ma al termine del mondo per fortuna
le strade sono sempre più di una.
Ma prima di ammazzare un uomo ce ne vuole
mettiamoci ogni giorno alla finestra col fucile
e l’ultimo bagliore che vedremo bene
non sarà certo il colpo di fucile della fine.
Songtekstvertaling
De glazen van de kamers hebben een rigide en perfecte vorm
en de man staat voor het raam, de man wacht.
Een enorme wolkenkrabber, een opkomende mythologie
en de man kijkt naar beneden waar de weg is
en het is goed.
Adagio, afwezig, zonder angst, zonder verbazing
neem een paar stappen in de stilte van de kamers
kopieer koude en automatische sequenties
geen toekomst of verleden
de tijd is vast gestopt.
En toch raakt hij in de semibuio met zijn handen
een of ander object, verplaats het dan.
je zou zeggen zonder het met opzet te doen.
maar misschien leidt hij af aan zijn verhaal.
het ziet er bijna met opluchting uit.
de begroting is positief.
Een man die in het leven altijd verstand heeft gebruikt
met de zekerheid dat ik alles goed deed.
Laat nu de luxueuze Venetiaanse jaloezieën zakken.
en wacht op de foto van het einde.
Maar misschien maken we een grote fout.
als je denkt dat die man
wacht maar tot je sterft.
Als je denkt aan de toekomst van de geschiedenis
zoals we het al gezien hadden of uit ons hoofd kenden.
bij het denken over onstuitbare ontwikkeling
en perfect als God was
ik heb er ook over nagedacht.
zeurend over hoe hij al had verminderd
wat er nog over was van het onderwerp.
Is het waar dat er een moment is
waar je denkt dat je reis voorbij is
je hebt alles rechtgezet.
zonder te beseffen dat je stervende bent.
dat je tot het einde komt
aan het einde van de wereld.
Maar aan het einde van de wereld gelukkig
de straten zijn altijd meer dan één.
Is het waar dat we een fout hebben gemaakt?
om te zeggen dat de mens sterft.
maar als Diogenes, ben ik zeker niet jaloers.
hoe moeilijk het was om het individu te herkennen.
Een individu dat zijn lot volgde.
maar vreemd genoeg was het nog niet zijn dood.
en ik zeg vreemd genoeg voor mensen zoals ik die te veel geloofden in Frankfurt.
Maar aan het einde van de wereld gelukkig
de straten zijn altijd meer dan één.
Er is altijd iets dat ontsnapt.
de reden van het heden
zelfs de nauwkeurigheid en kracht van het systeem
we zagen het als een mythe.
waarschijnlijk overdreven.
Er is altijd iets dat ontsnapt.
de reden van het heden
zelfs dat residu van de individuele
wie kan dat nu ineens zeggen?
breng zijn voorouderlijke karakter niet naar boven.
altijd bij het raam met het pistool.
Er is altijd iets dat ontsnapt.
de reden van het heden
zelfs het algemene debacle.
misschien is het gewoon een eerlijke waarschuwing.
en niet het onomkeerbare en totale einde.
als een idee zijn weg vindt
in het hoofd van een klootzak.
Het idee was te eenvoudig.
dat alles gelijk gemaakt kan worden.
Het idee was te rationeel.
een wereld zonder duivel in het hart.
Het idee was dat van een wereld zonder zelfs een God.:
Ik was de klootzak.*
Maar aan het einde van de wereld gelukkig
de straten zijn altijd meer dan één.
Maar aan het einde van de wereld gelukkig
de straten zijn altijd meer dan één.
Maar voordat je een man doodt, is er wat voor nodig.
laten we elke dag bij het raam staan met het geweer.
en de laatste gloed die we goed zullen zien
het zal niet het eindschot zijn.