Gilles Servat — Il est des êtres beaux songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il est des êtres beaux" van Gilles Servat.
Songteksten
Des êtres déchirants comme un amour enfui
Ils passent lumineux sur nos vies moribondes
Comme un jour qui se lève éteint la vieille nuit
Leur corps à l'élégance et les tranchants des glaives
La transparence aussi et l'éclat du diamant
Leur plus petit sourire c’est la grâce d’un rêve
Plus douce est leur clarté que celle du firmament
Sur leur visage d’ange erre encore une enfance
Que leurs sourcils tempèrent d’un air de gravité
Derrière leur front buté brûle l’intransigeance
Et dans leur regard pur flamboie la vérité
Vous portez devant eux le poids des millénaires
Toutes vos vies passées viennent peser sur vous
Par la fange des ans sont closes vos paupières
Vous êtes par vous-même éclaboussé de boue
Mais l’oiseau de leur main sur votre bras se pose
L’impression de souillure aussitôt s'évanouit
Quelque chose en vous change et se métamorphose
Sous votre chevelure un astre s'épanouit
Et vous voici avec au cœur une fêlure
Voici que craque en vous le mur d’une prison
Une fenêtre s’ouvre sur une autre nature
Où des soleils-poèmes dorent d’autres horizons
Puis ils s’en vont portant l’aube comme un diadème
Vous restez ébloui croyant encore les voir
Sachant que jamais plus vous ne serez le même
Même si vous ne devez plus jamais les revoir
Songtekstvertaling
Hartverscheurende wezens als een op hol geslagen liefde
Ze gaan helder voorbij op onze stervende levens.
Als een dag die opkomt dooft de oude nacht
Hun lichaam aan de elegantie en de scherpe randen van de zwaarden
Transparantie en de schittering van de diamant
Hun kleinste glimlach is de genade van een droom
Hun helderheid is zachter dan die van het firmament
Op hun engelengezicht dwaalt nog steeds een kindertijd
Dat hun wenkbrauwen temperen met een lucht van zwaartekracht
Achter hun slappe voorhoofd brandt onverzettelijkheid.
En in hun zuivere blik straalt de waarheid.
Jullie dragen voor hen het gewicht van millennia
Al je vorige levens wegen op je.
Door de modder van jaren zijn je oogleden gesloten
Je bent alleen gespat met modder.
Maar de vogel van hun hand op je arm komt tevoorschijn
De indruk van vuil vervaagt onmiddellijk
Iets in je verandert en verandert metamorfosen
Onder je haar bloeit een ster
En hier ben je met een scheur in je hart
Aanschouw, de muur van een gevangenis breekt in je
Een venster opent naar een andere natuur
Waar zonnen-gedichten koesteren in andere horizonten
Dan vertrekken ze met de dageraad als een tiara.
Je blijft verblind, omdat je denkt dat je ze nog steeds ziet.
Wetende dat je nooit meer hetzelfde zult zijn
Zelfs als je ze nooit meer hoeft te zien