Georges Brassens — Sur la mort d'une cousine de sept ans songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sur la mort d'une cousine de sept ans" van Georges Brassens.
Songteksten
Hélas, si j’avais su lorsque ma voix qui prêche
T’ennuyait de leçons, que sur toi rose et fraîche
L’oiseau noir du malheur planait inaperçu,
Que la fièvre guettait sa proie et que la porte
Où tu jouais hier te verrait passer morte
Hélas, si j’avais su !
Enfant, je t’aurais fait l’existence bien douce,
Sous chacun de tes pas j’aurais mis de la mousse;
Tes ris auraient sonné chacun de tes instants;
Et j’aurais fait tenir dans ta petite vie
Des trésors de bonheur immense à faire envie
Aux heureux de cent ans.
Loin des bancs où pâlit l’enfance prisonnière,
Nous aurions fait tous deux l'école buissonnière.
Au milieu des parfums et des champs d’alentour
J’aurais vidé les nids pour emplir ta corbeille;
Et je t’aurais donné plus de fleurs qu’une abeille
N’en peut voir en un jour.
Puis, quand le vieux janvier les épaules drapées
D’un long manteau de neige et suivi de poupées,
De magots, de pantins, minuit sonnant accourt;
Parmi tous les cadeaux qui pleuvent pour étrenne,
Je t’aurais faite asseoir comme une jeune reine
Au milieu de sa cour.
Mais je ne savais pas et je prêchais encore;
Sûr de ton avenir, je le pressais d'éclore,
Quand tout à coup pleurant un pauvre espoir déçu,
De ta petite main j’ai vu tomber le livre;
Tu cessas à la fois de m’entendre et de vivre
Hélas, si j’avais su !
Songtekstvertaling
Helaas, als ik had geweten wanneer mijn stem predikt
Je verveelde je met de lessen, dat op je roze en fris
De zwarte vogel van ongeluk zweefde onopgemerkt.,
Dat de koorts wachtte op zijn prooi en dat de deur
Waar je gisteren speelde zou je dood zien gaan.
Helaas, als ik het had geweten !
Kind, Ik zou je bestaan heel lief hebben gemaakt.,
Onder elk van jullie treden zou ik schuim hebben geplaatst.;
Je gelach zou elk moment van je leven hebben geklonken.;
En ik zou het passen in je kleine leven
Schatten van immens geluk om te benijden
Op de gelukkige honderd jaar.
Ver van de banken waar de gevangene zijn jeugd verbleekt,
We zouden allebei naar Bush School zijn gegaan.
In het midden van parfums en omliggende velden
Ik zou de nesten hebben geleegd om je afval te vullen.;
En ik zou je meer bloemen gegeven hebben dan een bij
Ik zie er geen in een dag.
Dan, toen de oude januari drapeerde schouders
Van een lange sneeuwjas en gevolgd door poppen,
Van magots, van pantins, middernacht rinkelende rushes;
Tussen alle giften die regen voor etrenne,
Ik had je laten zitten als een jonge koningin.
In het midden van zijn tuin.
Maar ik wist het niet en ik preekte nog steeds;
Zeker van je toekomst, Ik zette hem onder druk om uit te komen.,
Wanneer plotseling huilen een arme teleurgestelde hoop,
Van je kleine hand zag ik het boek vallen.;
Je stopte met me te horen en te leven.
Helaas, als ik het had geweten !