Georges Brassens — Le vingt-deux septembre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le vingt-deux septembre" van Georges Brassens.
Songteksten
Un vingt-deux de septembre au diable vous partites
Et, depuis, chaque année, à la date susdite
Je mouillais mon mouchoir en souvenir de vous…
Or, nous y revoilà, mais je reste de pierre
Plus une seule larme à me mettre aux paupières:
Le vingt-deux de septembre, aujourd’hui, je m’en fous
On ne reverra plus au temps des feuilles mortes
Cette âme en peine qui me ressemble et qui porte
Le deuil de chaque feuille en souvenir de vous…
Que le brave Prévert et ses escargots veuillent
Bien se passer de moi pour enterrer les feuilles:
Le vingt-deux de septembre, aujourd’hui, je m’en fous
Jadis, ouvrant mes bras comme une paire d’ailes
Je montais jusqu’au ciel pour suivre l’hirondelle
Et me rompais les os en souvenir de vous…
Le complexe d’Icare à présent m’abandonne
L’hirondelle en partant ne fera plus l’automne:
Le vingt-deux de septembre, aujourd’hui, je m’en fous
Pieusement noué d’un bout de vos dentelles
J’avais, sur ma fenêtre, un bouquet d’immortelles
Que j’arrosais de pleurs en souvenir de vous…
Je m’en vais les offrir au premier mort qui passe
Les regrets éternels à présent me dépassent:
Le vingt-deux de septembre, aujourd’hui, je m’en fous
Désormais, le petit bout de coeur qui me reste
Ne traversera plus l'équinoxe funeste
En battant la breloque en souvenir de vous…
Il a craché sa flamme et ses cendres s'éteignent
A peine y pourrait-on rôtir quatre châtaignes:
Le vingt-deux de septembre, aujourd’hui, je m’en fous
Et c’est triste de n'être plus triste sans vous
Songtekstvertaling
Tweeëntwintig September naar de hel.
En, sinds, elk jaar, op bovengenoemde datum
Ik heb mijn zakdoek nat gemaakt ter nagedachtenis aan jou.…
Hier zijn we weer, maar ik blijf van steen.
Geen Traan Meer om m ' n oogleden heen.:
Op 22 September, Vandaag, kan het me niet schelen
We zullen niet meer zien in de tijd van de gevallen bladeren
Die ziel met pijn die op mij lijkt en die draagt
De rouw van elk blad ter nagedachtenis aan jou…
Moge de dappere Prevert en zijn slakken wensen
We doen het zonder mij om de bladeren te begraven.:
Op 22 September, Vandaag, kan het me niet schelen
Een keer, mijn armen openen als een paar vleugels
Ik klom naar de hemel om de zwaluw te volgen
En brak mijn botten om jou te herinneren.…
Het icaruscomplex laat me nu in de steek.
De zwaluw zal niet meer vallen.:
Op 22 September, Vandaag, kan het me niet schelen
Piepklein geknoopt aan de ene kant van je kant
Ik had, op mijn raam, een boeket van onsterfelijken
Dat ik huilde om jou te gedenken.…
Ik zal ze behandelen tot de eerste dood die voorbij gaat.
Eeuwige spijt overtreft me nu:
Op 22 September, Vandaag, kan het me niet schelen
Nu, het kleine stukje hart dat ik nog heb
Zal niet langer de dodelijke Equinox oversteken
De charme verslaan ter nagedachtenis aan jou…
Hij spuwde zijn vlam en zijn as ging uit
We konden daar nauwelijks vier kastanjes roosteren.:
Op 22 September, Vandaag, kan het me niet schelen
En het is triest om niet meer verdrietig te zijn zonder jou.