Georges Brassens — Le boulevard du temps qui passe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le boulevard du temps qui passe" van Georges Brassens.
Songteksten
A peine sortis du berceau
Nous sommes allés faire un saut
Au boulevard du temps qui passe
En scandant notre «Ça ira»
Contre les vieux, les mous, les gras
Confinés dans leurs idées basses
On nous a vus, c'était hier
Qui descendions, jeunes et fiers
Dans une folle sarabande
En allumant des feux de joie
En alarmant les gros bourgeois
En piétinant leurs plates-bandes
Jurant de tout remettre à neuf
De refaire quatre-vingt-neuf
De reprendre un peu la Bastille
Nous avons embrassé, goulus
Leurs femmes qu’ils ne touchaient plus
Nous avons fécondé leurs filles
Dans la mare de leurs canards
Nous avons lancé, goguenards
Force pavés, quelle tempête !
Nous n’avons rien laissé debout
Flanquant leurs credos, leurs tabous
Et leurs dieux, cul par-dessus tête
Quand sonna le «cessez-le-feu»
L’un de nous perdait ses cheveux
Et l’autre avait les tempes grises
Nous avons constaté soudain
Que l'été de la Saint-Martin
N’est pas loin du temps des cerises
Alors, ralentissant le pas
On fit la route à la papa
Car, braillant contre les ancêtres
La troupe fraîche des cadets
Au carrefour nous attendait
Pour nous envoyer à Bicêtre
Tous ces gâteux, ces avachis
Ces pauvres sépulcres blanchis
Chancelant dans leur carapace
On les a vus, c'était hier
Qui descendaient jeunes et fiers
Le boulevard du temps qui passe
Songtekstvertaling
Nauwelijks uit de wieg
We gingen voor een sprong
Op de boulevard van de tijd
Het komt wel goed.»
Tegen de oude, de zachte, het vet
Beperkt in hun lage ideeën
We zijn gisteren gezien.
Die nederdaalde, jong en trots
In een gekke sarabande
Door branden aan te steken
Door de grote bourgeois te alarmeren
Hun bloembedden vertrappelen
Zwoer alles te repareren
Om negenentachtig opnieuw te doen.
Om de Bastille een beetje terug te nemen
We hebben gezoend, goulus.
Hun vrouwen hebben ze niet meer aangeraakt.
We hebben hun dochters bevrucht.
In de vijver van hun eenden
We lanceerden, bewakers.
Wat een storm .
We lieten niets staan.
Hun geloofsbelijdenis, hun taboes
En hun goden, kont boven hoofd
Toen het" staakt het vuren " klonk»
Een van ons verloor zijn haar.
En de andere had de grijze tempels
We vonden plotseling
Dan de zomer van St. Martin
Is niet ver van de tijd van kersen
Dus, vertraag het tempo
We zijn op weg naar papa.
Want, vechten tegen de voorouders
De nieuwe groep cadetten.
Op het kruispunt stond ons te wachten.
Om ons naar Bicete te sturen
Al die lekkers, die avachis.
Deze arme gebleekte graven
Strompelend in hun schild
We zagen ze gisteren.
Die jong en trots afdaalde
De boulevard van de tijd