Gardarika — Nevertheless songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nevertheless" van Gardarika.
Songteksten
Endless rails
Empty space
The train is hurtling through the night and I’m alone in empty coach
Light spots run away, then new ones approach from the dark
From the dark
So it was
I was heading to the strange city of the midnight sun
Can I leave my inner hell, or it is just aimless run?
But for now just the road exists
Plains that covered with mist
And the rattle of tireless wheels
And no more me
Heil the nordic city
I’m right here in front of you
The old emperor Peter
Accept my challenge, assuage my throe
But these bold words left untold
And the city was so cold
And beyond expression beautiful
But there is no place for the exile
Roaming in the maze of
Narrow streets and well courtyards
I was waiting for a sign
How to calm my weary heart
But the world around was quiet
And my cry left unrequited
All the things were passing me by
Who can ever hear the silent cry?
Afternoon I saw my death
Arrogant and confident
Strolling leisurely in the crowd on the far side of the street
Crimson patterns in my eyes
And the chill from the other side went down the spine
At the sunset I went down
Almost ready to give up
But salvation came from an orchestra which was playing in the park
Half-forgotten retro tune
Caught me with the lulling croon
And it blew my soul beyond the horizon
Still alive
In the deep of night I find myself still alive
I don’t know why
Is this a second chance of just unkind jibe?
An opportunity
To fix everything that someone granted to me
Could it be?
Or just wanton prolongation of the agony?
Though my soul was torn apart
And my ego’s skin is sloughed
I left there a piece of heart
But it does not matter now
For now just the road exists
Uncertain future in the mist
And the wrath of hunted beast
But not pain
Wonders that I have to see
'til I meet my destiny
No more me but nevertheless
Here I am
Songtekstvertaling
Eindeloze rails
Leegte
De trein rijdt door de nacht en ik ben alleen in een lege bus.
Lichtvlekken rennen weg, dan komen er nieuwe aan vanuit het duister.
Uit het donker
Zo was het.
Ik was op weg naar de vreemde stad van de middernachtzon.
Kan ik mijn innerlijke hel verlaten, of is het gewoon doelloos rennen?
Maar voor nu bestaat alleen de weg
Vlakten bedekt met mist
En het gerammel van onvermoeibare wielen
En ik niet meer.
Heil De Noordse stad
Ik sta hier voor je.
De oude keizer Peter
Accepteer mijn uitdaging, verzacht mijn gevoel
Maar deze gedurfde woorden bleven onnoemelijk.
En de stad was zo koud
En buiten de expressie mooi
Maar er is geen plaats voor de verbanning
Roaming in het doolhof van
Smalle straten en putten binnenplaatsen
Ik wachtte op een teken.
Hoe mijn vermoeide hart te kalmeren
Maar de wereld was stil.
En mijn kreet bleef onbeantwoord
Alle dingen gingen voorbij.
Wie kan ooit de Stille kreet horen?
'S middags zag ik mijn dood.
Arrogant en zelfverzekerd
Rustig slenteren in de menigte aan de andere kant van de straat
Crimson patronen in mijn ogen
En de kou van de andere kant ging door de wervelkolom
Bij zonsondergang ging ik naar beneden.
Bijna klaar om op te geven
Maar redding kwam van een orkest dat in het park speelde.
Half vergeten Retro tune
Betrapte me met de lulling croon.
En het blies mijn ziel voorbij de horizon
Nog in leven
In het holst van de nacht leef ik nog.
Ik weet niet waarom.
Is dit een tweede kans op een onaardige wending?
Kans
Om alles te herstellen wat iemand me heeft gegeven.
Zou het kunnen?
Of gewoon moedwillige verlenging van de pijn?
Al was mijn ziel verscheurd
En mijn ego ' s huid is verschroeid.
Ik liet daar een stukje hart achter.
Maar het maakt nu niet meer uit.
Voor nu bestaat alleen de weg
Onzekere toekomst in de mist
En de toorn van het opgejaagde beest
Maar geen pijn
Wonderen die ik moet zien.
tot ik mijn lot ontmoet
Ik niet meer, maar toch.
Hier ben ik.