Future Islands — The Fountain songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Fountain" van Future Islands.
Songteksten
He sits low, in a shady grove
Where the trees arc slow, in the shape of 'you know'
Marble stairwells, waterfalls, egrets' heads and open arms
Whistling through his pensive teeth, the scene is set to peak
Like how the desert meets the reef
And steals the heart--of the thief
She walks slow, past the reach of home
In a Western World, far from the things she knows
Hanging gardens, patterned walls, the books of Rilke, orchestras
Motioning to the slow refrain, the soul is set to gain
Or swallow it whole
The causal chain--of human loam
And as seasons go, it’s a lot like this
He reasons for a look, then a glance
To the path, where she passed
From the page of a book, to a perch in the grass
And as meetings go, it’s a lot like this
She tiptoes from the path, to the edge of the page
Where she dared--to be asked
What’s in a name?
What is your name?
And if you let me know
I won’t be alone, I won’t be alone
And if you have the time to talk to I won’t doubt you
And if I let you know
I won’t be alone, I won’t be alone
And if you start to fall
I’ll be here to catch you
Turning around, he sighs, «will you sit next to me?»
Motioning forward, she replies, «will you walk next to me?»
«I know my lines, and there’s a lot less space and a little bit of time»
«I know the play--it's fine»
Echoing herself, she says, «will you walk close to me?»
Holding his smile, he replies, «what more would you ask of me?»
«I know my mind, and there’s a lot less space and a little bit of time»
«I know the way--It's fine»
He’s wasting time, you gotta take it slow
May never get a chance like this
And she knows he’s wasting time
And she loves the way he tries
Even though she knows the lines
She’s taking time, you gotta let things grow
May never have a chance like this
And he knows she takes her time
And he keeps along her side
All hopes to keep along her side
Songtekstvertaling
Hij zit laag, in een schaduwrijk bos.
Waar de bomen langzaam zijn, in de vorm van 'je weet'
Marmeren trappenhuizen, watervallen, hoofden van zilverreigers en armen
Fluitend door zijn peinzende tanden, staat de scène op zijn hoogtepunt.
Zoals de woestijn het rif ontmoet
En steelt het hart van de dief.
Ze loopt langzaam, voorbij het bereik van thuis
In een westerse wereld, ver van de dingen die ze weet
Hangende tuinen, muren, de boeken van Rilke, orkesten
Bewegen naar het langzame refrein, de ziel is ingesteld om te winnen
Of in zijn geheel doorslikken
De causale keten-van menselijke leem
En als de seizoenen gaan, lijkt het veel op dit
Hij reden voor een blik, dan een blik
Naar het pad, waar ze passeerde
Van de pagina van een boek, tot een plek in het gras
En als vergaderingen gaan, lijkt het veel op dit
Ze loopt op haar tenen van het pad naar de rand van de pagina
Waar ze durfde -- gevraagd te worden
Wat staat er in een naam?
Hoe heet je?
En als je me laat weten
Ik zal niet alleen zijn, Ik zal niet alleen zijn.
En als je tijd hebt om te praten, zal ik niet aan je twijfelen.
En als ik het je laat weten
Ik zal niet alleen zijn, Ik zal niet alleen zijn.
En als je begint te vallen
Ik kom je halen.
Draai je om, Hij zucht, " wil je naast me zitten?»
Als ze naar voren beweegt, antwoordt ze: "wil je naast me lopen?»
"Ik ken mijn tekst, en er is veel minder ruimte en een beetje tijd»
"Ik ken het stuk -- het is goed»
Zichzelf echoën, zegt ze, " wil je dicht bij me lopen?»
Met zijn glimlach antwoordt hij: "wat wil je nog meer van me vragen?»
"Ik ken mijn geest, en er is veel minder ruimte en een beetje tijd»
"Ik weet de weg -- het is goed»
Hij verspilt tijd, je moet het rustig aan doen.
Misschien krijg je nooit zo ' n kans.
En ze weet dat hij tijd verspilt.
En ze houdt van de manier waarop hij het probeert
Ook al kent ze de regels
Ze neemt de tijd, je moet dingen laten groeien.
Misschien heb ik nooit zo ' n kans.
En hij weet dat ze haar tijd neemt.
En hij blijft aan haar zijde
Alle hoop om aan haar zijde te blijven