Fuck the Facts — 95 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "95" van Fuck the Facts.
Songteksten
J’aimerais y être encore.
écouter mon walkman, dans le tapis, ma vielle cassette tapée de FYP.
que j’ai probablement reculée manuellement avec mon crayon mine,
pendant la dernière période de classe.
pour sauver sur les batteries.
et le son du punk garage, me rendre l'écho.
donner la réplique à ce qui m’anime.
et le marathon pour aller voir le plus de show possible.
collectionner les billets et les flyers comme si ils contenaient une partie de
la soirée passée.
et dans le trash, bouger mes 90 livres.
comme si je mesurais 6 pieds et que j'étais bâtie très carrée.
l’insouciance, la naïve conviction qu’il ne peut rien t’arriver.
ne rien penser.
oublier complètement la fin de la soirée.
embrumée.
fumer tellement de pot, ne plus avoir de sous pour manger, ça m’a jamais
dérangé.
être tellement tout le temps high et adorer.
me frotter les mains sur le sapin pour camoufler l’odeur de fumée.
mais qui est-ce que je croyais tromper?
ouvrir une bouteille de vin a 7 heures le matin, ou une virée sur le pouce
pendant laquelle tu oublie de rentrer.
sentir que le monde est devant toi.
la certitude, d'être unique.
perdre la notion du temps, qui a de toute façon de valeur que ce qu’on lui
donnait.
sans pression, sans horaire, se laisser aller à travers.
la journée, la semaine, le temps, jamais mesuré.
c’est sur un son de nostalgie que la porte s’ouvre sur les souvenirs d’une
époque perdue, maintenant loin mais toujours perceptible.
une probable idéalisation du passé, donc les sons plaisants rebondissent au
présent et se conjuguent avec ce moment, ce moment même où nous arrêtons.
Songtekstvertaling
Ik wou dat ik er nog was.
luister naar mijn Walkman, in het tapijt, mijn oude FYP-getypte tape.
die ik waarschijnlijk handmatig heb afgeschud met mijn potloodmijn.,
tijdens de laatste les.
om batterijen te sparen.
en het geluid van punk garage, geef me de Echo.
geef het antwoord op wat me drijft.
en de marathon om zoveel mogelijk show te zien.
verzamel tickets en flyers alsof ze een deel van
gisteravond.
en in het afval, verplaats mijn 90 pond.
alsof ik 2 meter lang ben en heel vierkant gebouwd.
de onvoorzichtigheid, het naïeve geloof dat er niets met je kan gebeuren.
denk niets.
vergeet het einde van de avond helemaal.
mistig.
zoveel wiet roken, geen geld meer hebben om te eten, dat is mij nooit overkomen.
verstoren.
wees altijd zo hoog en aanbid.
ik wrijf mijn handen tegen de boom om de rookgeur te camoufleren.
maar wie dacht ik dat ik bedroog?
open een fles wijn om 7 uur ' s morgens, of een reisje onderweg.
waarin je vergeet naar huis te komen.
voel dat de wereld voor je staat.
zekerheid, om uniek te zijn.
het verliezen van het begrip tijd, dat in ieder geval waarde heeft dan wat er aan gegeven wordt
geven.
geen druk, geen schema, laat maar door.
de dag, de week, de tijd, nooit gemeten.
het is op een geluid van nostalgie dat de deur opent op de herinneringen van een
verloren tijd, nu ver weg, maar nog steeds merkbaar.
een waarschijnlijke idealisering van het verleden, dus de aangename geluiden stuiteren terug naar de
presenteer en combineer met dit moment, dit moment waarop we stoppen.