Frehel — Chanson tendre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Chanson tendre" van Frehel.
Songteksten
Comme aux beaux jours de nos vingt ans
Par ce clair matin de printemps
J’ai voulu revoir tout là-bas
L’auberge au milieu des lilas
On entendait sous les branches
Les oiseaux chanter dimanche
Et ta chaste robe blanche
Paraissait guider mes pas
Tout avait l’air à sa place
Même ton nom dans la glace
Juste à la place où s’efface
Quoi qu’on fasse
Toute trace
Et je croyais presque entendre
Ta voix tendre murmurer
«Viens plus près»
J'étais ému comme autrefois
Dans cette auberge au fond des bois
J’avais des larmes dans les yeux
Et je trouvais ça merveilleux
Durant toute la journée
Après tant et tant d’années
Dans ta chambre abandonnée
Je nous suis revus tous deux
Mais rien n'était à sa place
Je suis resté, tête basse,
À me faire dans la glace
Face à face
La grimace
Enfin, j’ai poussé la porte
Que m’importe
N i ni
C’est fini !
Pourtant, quand descendit le soir
Je suis allé tout seul m’asseoir
Sur le banc de bois vermoulu
Où tu ne revins jamais plus
Tu me paraissais plus belle
Plus charmante, plus cruelle
Qu’aucune de toutes celles
Pour qui mon cœur a battu
Et je rentrai, l'âme lasse,
Chercher ton nom dans la glace
Juste à la place où s’efface
Quoi qu’on fasse
Toute trace
Mais avec un pauvre rire
J’ai cru lire:
Après tout,
On s’en fout !
Songtekstvertaling
Zoals in de mooie dagen van onze twintig jaar
Bij deze heldere lente.
Ik wilde alles daar weer zien.
Het hostel in het midden van seringen
We hoorden het onder de takken.
Vogels zingen zondag
En je kuise witte jurk.
Leek mijn stappen te leiden
Alles leek op zijn plaats.
Zelfs je naam in het ijs
Gewoon op de plek waar vervaagt
Wat we ook doen
Enig spoor
En ik dacht bijna dat ik hoorde
Je zachte stem die mompelt
"Dichter»
Ik was ontroerd zoals vroeger.
In deze herberg op de bodem van het bos
Ik had tranen in mijn ogen
En ik vond het geweldig.
Gedurende de dag
Na zoveel jaren
In je verlaten kamer
Ik zag ons allebei weer.
Maar er was niets in zijn plaats.
Ik bleef, hoofd naar beneden,
Om me in het ijs te maken
Van aangezicht tot aangezicht
Grimas
Uiteindelijk duwde ik de deur
Wat kan mij dat schelen?
N i ni
Het is voorbij !
Maar toen hij ' s avonds naar beneden kwam
Ik ging alleen zitten.
Op de bank van alsem
Waar je nooit meer terugkomt
Je zag er mooier uit.
Charmanter, wreder.
Dat geen van deze
Voor wie mijn hart klopte
En ik kwam thuis, vermoeide ziel,
Op zoek naar je naam in het ijs
Gewoon op de plek waar vervaagt
Wat we ook doen
Enig spoor
Maar met een slechte lach
Ik dacht dat ik las.:
Tenslotte,
Het kan ons niet schelen !