Frédéric François — Mamina songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mamina" van Frédéric François.
Songteksten
Elle était debout la première
Nous allumés la cuisinière
Quand l’hiver on est pas froid
MAMINA
Alors qu’il faisait encore nuit
Elle habillait les plus petits
Préparé le chocolat
MAMINA
Sa veste en laine sur les épaules
Elle nous emmenait à l'école
On aimaient voir les magasins en chemin
Ont étaient pauvre
On évitaient la belle vitrine du pâtissier
Mais d’amour on en manquaient pas
MAMINA
Je la revoie dans la grisaille
Marcher seule au bord du canal
Des sacs très lourds à chaque bras
MAMINA
Le soir assisse au coin du feu
Elle fatiguait ses pauvres yeux
En reprisant nos tabliers d'écoliers
Dans les maisons du voisinage
Elle s’en allait faire des ménages
Afin de ramener chez nous
Quelques sous
Avec huit enfants à nourrir
Faut s’accrocher pour s’en sortir
Elle n’a jamais baissé les bras
MAMINA
Elle ne se plaint jamais de rien
Mais la maison et le jardin doivent
Lui sembler un désert sans mon père
Elle à deux alliances à son doigt
La sienne et celle de papa
Et je sais que sous les étoiles
Elle lui parle
Et lorsque ses petits enfants
Vont l’embrasser tous en même temps
Elle ne peut retenir ses larmes la vieille dame
(Grazie a ness per questo testo)
Songtekstvertaling
Ze stond als eerste.
We hebben het fornuis aangestoken.
Als de winter niet koud is
MAMINA
Terwijl het nog nacht was
Ze heeft de kleintjes aangekleed.
Bereide chocolade
MAMINA
Haar wollen jasje op de schouders
Ze bracht ons naar school.
We vonden het leuk om de winkels onderweg te zien.
Waren arm
We vermeedden de mooie vitrine van de banketbakker.
Maar we hebben de liefde niet gemist.
MAMINA
Ik zie haar weer in het grijs
Loop alleen aan de rand van het kanaal
Zeer zware zakken op elke arm
MAMINA
'S avonds bij het vuur zitten
Ze vermoeide haar arme ogen.
We halen onze schoolschortjes op.
In de huizen van de buurt
Ze zou huishoudens gaan doen.
Om thuis te brengen
Een paar centen.
Met acht kinderen te voeden
Je moet volhouden om er onderuit te komen.
Ze gaf nooit haar armen op.
MAMINA
Ze klaagt nooit over iets.
Maar het huis en de tuin moeten
Om eruit te zien als een woestijn zonder mijn vader
Ze heeft twee ringen om haar vinger.
Van hem en papa.
En ik weet dat onder de sterren
Ze praat met hem.
En toen zijn kleine kinderen
Zal iedereen haar kussen op hetzelfde moment
Ze kan haar tranen niet inhouden de Oude Dame
(Dank aan ness voor deze tekst))