Frate Cesare — Maria songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Maria" van Frate Cesare.
Songteksten
I am grateful to be here with my wife, Debi, and my two youngest children—who
are currently attending BYU—and several other family members who have come to
be with us.
It is an honor to be invited to speak to you today.
Several years ago I received an invitation to speak at Women’s Conference.
When I told my wife, she asked, «What have they asked you to speak on?»
I was so excited that I got my words mixed up and said, «They want me to speak about changing strengths into weaknesses.»
She thought for a minute and said, «Well, they’ve got the right man for the job!»
She’s correct about that.
I could give a whale of a talk on that subject, but I think today I had better
go back to the original topic and speak about changing weaknesses into
strengths and about how the grace of Jesus Christ is sufficient (see Ether 12:
C 17: 8, 2 Corinthians 12: 9)—sufficient to cover us, sufficient to transform
us, and sufficient to help us as long as that transformation process takes.
Christ’s Grace Is Sufficient to Cover Us
A BYU student once came to me and asked if we could talk.
I said, «Of course.
How can I help you?»
She said, «I just don’t get grace.»
I responded, «What is it that you don’t understand?»
She said, «I know I need to do my best and then Jesus does the rest, but I can’t even do
my best.»
She then went on to tell me all the things she should be doing because she’s a
Mormon that she wasn’t doing.
She continued, «I know that I have to do my part and then Jesus makes up the difference and
fills the gap that stands between my part and perfection.
But who fills the gap that stands between where I am now and my part?»
She then went on to tell me all the things that she shouldn’t be doing because
she’s a Mormon, but she was doing them anyway.
Finally I said, «Jesus doesn’t make up the difference.
Jesus makes all the difference.
Grace is not about filling gaps.
It is about filling us.»
Seeing that she was still confused, I took a piece of paper and drew two
dots—one at the top representing God and one at the bottom representing us.
I then said, «Go ahead.
Draw the line.
How much is our part?
How much is Christ’s part?»
She went right to the center of the page and began to draw a line.
Then, considering what we had been speaking about, she went to the bottom of
the page and drew a line just above the bottom dot.
I said, «Wrong.»
She said, «I knew it was higher.
I should have just drawn it, because I knew it.»
I said, «No.
The truth is, there is no line.
Jesus filled the whole space.
He paid our debt in full.
He didn’t pay it all except for a few coins.
He paid it all.
It is finished.»
She said, «Right!
Like I don’t have to do anything?»
Oh no," I said, «you have plenty to do, but it is not to fill that gap.
We will all be resurrected.
We will all go back to God’s presence.
What is left to be determined by our obedience is what kind of body we plan on
being resurrected with and how comfortable we plan to be in God’s presence and
how long we plan to stay there.»
Christ asks us to show faith in Him, repent, make and keep covenants,
receive the Holy Ghost, and endure to the end.
By complying, we are not paying the demands of justice—not even the smallest
part.
Instead, we are showing appreciation for what Jesus Christ did by using it to
live a life like His.
Justice requires immediate perfection or a punishment when we fall short.
Because Jesus took that punishment, He can offer us the chance for ultimate
perfection (see Matthew 5: 48, 3 Nephi 12: 48) and help us reach that goal.
He can forgive what justice never could, and He can turn to us now with His own
set of requirements (see 2 Nephi 2: 7; 3 Nephi 9: 20).
So what’s the difference?" the girl asked. «Whether our efforts are required by justice or by Jesus, they are still
required.»
True," I said, «but they are required for a different purpose.
Fulfilling Christ’s requirements is like paying a mortgage instead of rent or
like making deposits in a savings account instead of paying off debt.
You still have to hand it over every month, but it is for a totally different
reason.»
Christ’s Grace Is Sufficient to Transform Us.
Christ’s arrangement with us is similar to a mom providing music lessons for
her child.
Mom pays the piano teacher.
How many know what I am talking about?
Because Mom pays the debt in full, she can turn to her child and ask for
something.
What is it?
Practice!
Does the child’s practice pay the piano teacher?
No.
Does the child’s practice repay Mom for paying the piano teacher?
No.
Practicing is how the child shows appreciation for Mom’s incredible gift.
It is how he takes advantage of the amazing opportunity Mom is giving him to
live his life at a higher level.
Mom’s joy is found not in getting repaid but in seeing her gift used—seeing her
child improve.
And so she continues to call for practice, practice, practice.
If the child sees Mom’s requirement of practice as being too overbearing («Gosh, Mom, why do I need to practice?
None of the other kids have to practice!
I’m just going to be a professional baseball player anyway!»), perhaps it is
because he doesn’t yet see with mom’s eyes.
He doesn’t see how much better his life could be if he would choose to live on
a higher plane.
In the same way, because Jesus has paid justice, He can now turn to us and say,
Follow me" (Matthew 4: 19), «Keep my commandments» (John 14: 15).
If we see His requirements as being way too much to ask («Gosh!
None of the other Christians have to pay tithing!
None of the other Christians have to go on missions, serve in callings,
and do temple work!»), maybe it is because we do not yet see through Christ’s
eyes.
We have not yet comprehended what He is trying to make of us.
Elder Bruce C.
Hafen has written, «The great Mediator asks for our repentance not because we must ‘repay' him in
exchange for his paying our debt to justice, but because repentance initiates a
developmental process that, with the Savior’s help, leads us along the path to
a saintly character» (The Broken Heart, 149; emphasis in original).
Elder Dallin H.
Oaks has said, referring to President Spencer W.
Kimball’s explanation, «The repenting sinner must suffer for his sins, but this suffering has a
different purpose than punishment or payment.
Its purpose is change» (The Lord’s Way, 223; emphasis in original).
Let’s put that in terms of our analogy: The child must practice the piano,
but this practice has a different purpose than punishment or payment.
Its purpose is change.
I have born-again Christian friends who say to me, «You Mormons are trying to earn your way to heaven.»
I say, «No, we are not earning heaven.
We are learning heaven.
We are preparing for it (see D&
We are practicing for it."
They ask me, «Have you been saved by grace?»
I answer, «Yes.
Absolutely, totally, completely, thankfully—yes!»
Then I ask them a question that perhaps they have not fully considered: «Have you been changed by grace?» They are so excited about being saved that
maybe they are not thinking enough about what comes next.
They are so happy the debt is paid that they may not have considered why the
debt existed in the first place.
Latter-day Saints know not only what Jesus has saved us from but also what He
has saved us for.
As my friend Brett Sanders puts it, «A life impacted by grace eventually begins to look like Christ’s life.
«As my friend Omar Canals puts it, «While many Christians view Christ’s suffering as only a huge favor He did for
us, Latter-day Saints also recognize it as a huge investment He made in us.
«As Moroni puts it, grace isn’t just about being saved.
It is also about becoming like the Savior (see Moroni 7: 48).
The miracle of the Atonement is not just that we can live after we die but that
we can live more abundantly (see John 10: 10).
The miracle of the Atonement is not just that we can be cleansed and consoled
but that we can be transformed (see Romans 8).
Scriptures make it clear that no unclean thing can dwell with God (see Alma 40:
26), but, brothers and sisters, no unchanged thing will even want to.
I know a young man who just got out of prison—again.
Each time two roads diverge in a yellow wood, he takes the wrong one—every time.
When he was a teenager dealing with every bad habit a teenage boy can have,
I said to his father, «We need to get him to EFY.» I have worked with that program since 1985.
I know the good it can do.
His dad said, «I can’t afford that.»
I said, «I can’t afford it either, but you put some in, and I’ll put some in,
and then we’ll go to my mom, because she is a real softy.»
We finally got the kid to EFY, but how long do you think he lasted?
Not even a day.
By the end of the first day he called his mother and said, «Get me out of here!» Heaven will not be heaven for those who have not chosen to
be heavenly.
In the past I had a picture in my mind of what the final judgment would be like,
and it went something like this: Jesus standing there with a clipboard and
Brad standing on the other side of the room nervously looking at Jesus.
Jesus checks His clipboard and says, «Oh, shoot, Brad.
You missed it by two points.»
Brad begs Jesus, «Please, check the essay question one more time!
There have to be two points you can squeeze out of that essay.» That’s how I
always saw it.
But the older I get, and the more I understand this wonderful plan of
redemption, the more I realize that in the final judgment it will not be the
unrepentant sinner begging Jesus, «Let me stay.» No, he will probably be saying, «Get me out of here!» Knowing Christ’s character, I believe that if anyone is
going to be begging on that occasion, it would probably be Jesus begging the
unrepentant sinner, «Please, choose to stay.
Please, use my Atonement—not just to be cleansed but to be changed so that you
want to stay.»
The miracle of the Atonement is not just that we can go home but
that—miraculously—we can feel at home there.
If Christ did not require faith and repentance, then there would be no desire
to change.
Think of your friends and family members who have chosen to live without faith
and without repentance.
They don’t want to change.
They are not trying to abandon sin and become comfortable with God.
Rather, they are trying to abandon God and become comfortable with sin.
If Jesus did not require covenants and bestow the gift of the Holy Ghost,
then there would be no way to change.
We would be left forever with only willpower, with no access to His power.
If Jesus did not require endurance to the end, then there would be no
internalization of those changes over time.
They would forever be surface and cosmetic rather than sinking inside us and
becoming part of us—part of who we are.
Put simply, if Jesus didn’t require practice, then we would never become
pianists.
Christ’s Grace Is Sufficient to Help Us in that process.
But Brother Wilcox, don’t you realize how hard it is to practice?
I’m just not very good at the piano.
I hit a lot of wrong notes.
It takes me forever to get it right.» Now wait.
Isn’t that all part of the learning process?
When a young pianist hits a wrong note, we don’t say he is not worthy to keep
practicing.
We don’t expect him to be flawless.
We just expect him to keep trying.
Perfection may be his ultimate goal, but for now we can be content with
progress in the right direction.
Why is this perspective so easy to see in the context of learning piano but so
hard to see in the context of learning heaven?
Too many are giving up on the Church because they are tired of constantly
feeling like they are falling short.
They have tried in the past, but they always feel like they are just not good
enough.
They don’t understand grace.
There are young women who know they are daughters of a Heavenly Father who
loves them, and they love Him.
Then they graduate from high school, and the values they memorized are put to
the test.
They slip up.
They let things go too far, and suddenly they think it is all over.
These young women don’t understand grace.
There are young men who grow up their whole lives singing, «I hope they call me on a mission,» and then they do actually grow a foot or two
and flake out completely.
They get their Eagles, graduate from high school, and go away to college.
Then suddenly these young men find out how easy it is to not be trustworthy,
loyal, helpful, friendly, courteous, kind, obedient, cheerful, thrifty, brave,
clean, or reverent.
They mess up.
They say, «I'll never do it again,» and then they do it.
They say, «I'll never do it again,» and then they do it.
They say, «This is stupid.
I will never do it again.» And then they do it.
The guilt is almost unbearable.
They don’t dare talk to a bishop.
Instead, they hide.
They say, «I can’t do this Mormon thing.
I’ve tried, and the expectations are just way too high.» So they quit.
These young men don’t understand grace.
I know returned missionaries who come home and slip back into bad habits they
thought were over.
They break promises made before God, angels, and witnesses, and they are
convinced there is no hope for them now.
They say, «Well, I’ve blown it.
There is no use in even trying any more.» Seriously?
These young people have spent entire missions teaching people about Jesus
Christ and His Atonement, and now they think there is no hope for them?
These returned missionaries don’t understand grace.
I know young married couples who find out after the sealing ceremony is over
that marriage requires adjustments.
The pressures of life mount, and stress starts taking its toll financially,
spiritually, and even sexually.
Mistakes are made.
Walls go up.
And pretty soon these husbands and wives are talking with divorce lawyers
rather than talking with each other.
These couples don’t understand grace.
In all of these cases there should never be just two options: perfection or
giving up.
When learning the piano, are the only options performing at Carnegie Hall or
quitting?
No.
Growth and development take time.
Learning takes time.
When we understand grace, we understand that God is long-suffering,
that change is a process, and that repentance is a pattern in our lives.
When we understand grace, we understand that the blessings of Christ’s
Atonement are continuous and His strength is perfect in our weakness (see 2
Corinthians 12: 9).
When we understand grace, we can, as it says in the Doctrine and Covenants, «continue in patience until are perfected» (D&
One young man wrote me the following e-mail: «I know God has all power, and I know He will help me if I’m worthy,
but I’m just never worthy enough to ask for His help.
I want Christ’s grace, but I always find myself stuck in the same
self-defeating and impossible position: no work, no grace.»
I wrote him back and testified with all my heart that Christ is not waiting at
the finish line once we have done «all we can do» (2 Nephi 25: 23).
He is with us every step of the way.
Elder Bruce C.
Hafen has written, «The Savior’s gift of grace to us is not necessarily limited in time to ‘after'
all we can do.
We may receive his grace before, during and after the time when we expend our
own efforts» (The Broken Heart, 155).
So grace is not a booster engine that kicks in once our fuel supply is
exhausted.
Rather, it is our constant energy source.
It is not the light at the end of the tunnel but the light that moves us
through the tunnel.
Grace is not achieved somewhere down the road.
It is received right here and right now.
It is not a finishing touch; it is the Finisher’s touch (see Hebrews 12: 2).
In twelve days we celebrate Pioneer Day.
The first company of Saints entered the Salt Lake Valley on July 24, 1847.
Their journey was difficult and challenging; still, they sang:
Come, come, ye Saints, no toil nor labor fear;
But with joy wend your way.
Though hard to you this journey may appear,
Grace shall be as your day.
Come, Come, Ye Saints," Hymns, 2002, no.
Grace shall be as your day"—what an interesting phrase.
We have all sung it hundreds of times, but have we stopped to consider what it
means? «Grace shall be as your day»: grace shall be like a day.
As dark as night may become, we can always count on the sun coming up.
As dark as our trials, sins, and mistakes may appear, we can always have
confidence in the grace of Jesus Christ.
Do we earn a sunrise?
No.
Do we have to be worthy of a chance to begin again?
No.
We just have to accept these blessings and take advantage of them.
As sure as each brand-new day, grace—the enabling power of Jesus Christ—is
constant.
Faithful pioneers knew they were not alone.
The task ahead of them was never as great as the power behind them.
Conclusion
The grace of Christ is sufficient—sufficient to cover our debt, sufficient to
transform us, and sufficient to help us as long as that transformation process
takes.
The Book of Mormon teaches us to rely solely on «the merits, and mercy,
and grace of the Holy Messiah» (2 Nephi 2: 8).
As we do, we do not discover—as some Christians believe—that Christ requires
nothing of us.
Rather, we discover the reason He requires so much and the strength to do all
He asks (see Philippians 4: 13).
Grace is not the absence of God’s high expectations.
Grace is the presence of God’s power (see Luke 1: 37).
Elder Neal A.
Maxwell once said the following:
Now may I speak. ..
to those buffeted by false insecurity, who, though laboring devotedly in the
Kingdom, have recurring feelings of falling forever short.. ..
This feeling of inadequacy is. ..
normal.
There is no way the Church can honestly describe where we must yet go and what
we must yet do without creating a sense of immense distance.. ..
This is a gospel of grand expectations, but God’s grace is sufficient for each
of us. With Elder Maxwell, I testify that God’s grace is sufficient.
Jesus' grace is sufficient.
It is enough.
It is all we need.
Oh, young people, don’t quit.
Keep trying.
Don’t look for escapes and excuses.
Look for the Lord and His perfect strength.
Don’t search for someone to blame.
Search for someone to help you.
Seek Christ, and, as you do, I promise you will feel the enabling power we call
His amazing grace.
I leave this testimony and all of my love—for I do love you.
As God is my witness, I love the youth of this church.
I believe in you.
I’m pulling for you.
And I’m not the only one.
Parents are pulling for you, leaders are pulling for you, and prophets are
pulling for you.
And Jesus is pulling with you.
I say this in the name of Jesus Christ, amen.
Songtekstvertaling
Ik ben dankbaar om hier te zijn met mijn vrouw, Debi, en mijn twee jongste kinderen—
zijn momenteel aanwezig BYU-en een aantal andere familieleden die zijn gekomen
wees bij ons.
Het is een eer om vandaag met u te mogen spreken.
Enkele jaren geleden kreeg ik een uitnodiging om te spreken op de Vrouwenconferentie.
Toen ik het aan mijn vrouw vertelde, vroeg zij: "waar hebben zij jou om gevraagd?»
Ik was zo opgewonden dat ik mijn woorden door elkaar haalde en zei: "ze willen dat ik spreek over het veranderen van sterktes in zwakheden.»
Ze dacht even na en zei: "Nou, ze hebben de juiste man voor de baan!»
Daar heeft ze gelijk in.
Ik zou een walvis kunnen spreken over dat onderwerp, maar ik denk dat ik vandaag beter
ga terug naar het oorspronkelijke onderwerp en spreek over het veranderen van zwakheden in
sterke punten en over hoe de genade van Jezus Christus voldoende is (zie Ether 12):
C 17: 8, 2 Korintiërs 12: 9) - voldoende om ons te bedekken, voldoende om te transformeren
wij, en voldoende om ons te helpen zolang dat transformatieproces duurt.
De genade van Christus is voldoende om ons te dekken.
Een BYU student kwam eens naar me toe en vroeg of we konden praten.
Ik zei: "natuurlijk.
Hoe kan ik u helpen?»
Ze zei: "Ik snap grace niet.»
Ik antwoordde: Wat begrijpt gij niet?»
Ze zei: "Ik weet dat ik mijn best moet doen en dan doet Jezus de rest, maar ik kan niet eens
mijn beste.»
Ze vertelde me alles wat ze moest doen.
Mormoon die ze niet deed.
Ze vervolgde, " Ik weet dat ik mijn deel moet doen en dan maakt Jezus het verschil en
vult de kloof die tussen mijn deel en perfectie staat.
Maar wie vult de kloof die staat tussen waar ik nu ben en mijn deel?»
Ze vertelde me alles wat ze niet zou moeten doen.
ze is een Mormoon, maar ze deed het toch.
Uiteindelijk zei Ik: "Jezus maakt het verschil niet uit.
Jezus maakt het verschil.
Grace gaat niet over het vullen van gaten.
Het gaat erom ons te vullen.»
Aangezien ze nog steeds in de war was, nam ik een stuk papier en tekende twee
puntjes-een aan de top die God vertegenwoordigt en een aan de onderkant die ons vertegenwoordigt.
Toen zei ik: "ga je gang.
Trek de lijn.
Hoeveel is ons Deel?
Hoeveel is Christus ' deel?»
Ze ging direct naar het midden van de pagina en begon een lijn te trekken.
Toen, gezien waar we het over hadden, ging ze naar de bodem van
de pagina en trok een lijn net boven de onderste stip.
Ik zei: "fout.»
Ze zei: "Ik wist dat het hoger was.
Ik had het gewoon moeten tekenen, omdat ik het wist.»
Ik zei: "nee.
De waarheid is, er is geen rij.
Jezus vulde de hele ruimte.
Hij betaalde onze schuld volledig.
Hij betaalde niet alles, behalve een paar munten.
Hij heeft alles betaald.
Het is afgelopen.»
Ze zei:
Alsof ik niets hoef te doen?»
Oh nee, "zei ik," je hebt genoeg te doen, maar het is niet om dat gat te vullen.
We zullen allemaal herrijzen.
We gaan allemaal terug naar Gods aanwezigheid.
Wat nog bepaald moet worden door onze gehoorzaamheid is op wat voor soort lichaam we van plan zijn
we worden herrezen met en hoe comfortabel we van plan zijn om in Gods aanwezigheid te zijn en
hoe lang willen we daar blijven?»
Christus vraagt ons om in Hem te geloven, berouw te tonen, afspraken te maken en te houden,
ontvang de Heilige Geest, en verdraag tot het einde.
Door te voldoen, betalen we niet aan de eisen van gerechtigheid—zelfs niet de kleinste
deel.
In plaats daarvan tonen we waardering voor wat Jezus Christus deed door het te gebruiken om
leef een leven zoals het zijne.
Gerechtigheid vereist onmiddellijke perfectie of een straf als we tekort komen.
Omdat Jezus die straf op zich nam, kan hij ons de kans bieden voor de ultieme
perfectie (zie Matteüs 5: 48, 3 Nephi 12: 48) en help ons dat doel te bereiken.
Hij kan vergeven wat gerechtigheid nooit kon, en hij kan zich nu tot ons wenden met zijn eigen
reeks eisen (zie 2 Nephi 2: 7; 3 Nephi 9: 20).
Wat is het verschil?"vroeg het meisje. "Of onze inspanningen nu door gerechtigheid of door Jezus worden gevraagd, ze zijn nog steeds
nodig.»
Klopt, "zei ik," maar ze zijn nodig voor een ander doel.
Het voldoen aan de eisen van Christus is als het betalen van een hypotheek in plaats van huur of
zoals het storten van deposito ' s op een spaarrekening in plaats van het afbetalen van schulden.
Je moet het nog steeds elke maand overhandigen, maar het is voor een totaal andere
reden.»
De genade van Christus is voldoende om ons te transformeren.
Christus ' arrangement met ons is vergelijkbaar met een moeder die muziekles geeft voor
haar kind.
Mam betaalt de pianoleraar.
Hoeveel weten waar ik het over heb?
Omdat Mam de schuld volledig betaalt, kan ze zich wenden tot haar kind en vragen naar
iets.
Wat is er?
Oefenen.
Betaalt de praktijk van het kind de pianoleraar?
Geen.
Betaalt de praktijk van het kind mama terug voor het betalen van de pianoleraar?
Geen.
Oefenen is hoe het kind waardering toont voor Mam ' s ongelooflijke gave.
Zo maakt hij gebruik van de geweldige kans die Mam hem geeft.
leef zijn leven op een hoger niveau.
Mama ' s vreugde wordt niet gevonden in het krijgen van geld, maar in het zien van haar gave gebruikt-haar zien
kind verbeteren.
En dus blijft ze vragen om oefening, oefening, oefening.
Als het kind de behoefte van moeder om te oefenen als te overbezorgd ("Jeetje, Mam, Waarom moet ik oefenen?
Geen van de andere kinderen hoeft te oefenen!
Ik word toch maar een professionele honkbalspeler."), misschien is het
omdat hij nog niet ziet met mama ' s ogen.
Hij ziet niet in hoe veel beter zijn leven zou kunnen zijn als hij zou kiezen om verder te leven.
een hoger niveau.
Op dezelfde manier, omdat Jezus recht heeft gedaan, kan hij zich nu tot ons wenden en zeggen:,
Volg mij" (Matteüs 4: 19)," houd mijn geboden " (Johannes 14: 15).
Als we zien dat zijn eisen veel te veel gevraagd zijn ("Gosh!
Geen van de andere christenen hoeft te betalen tienden!
Geen van de andere christenen moet op missies, dienen in roepingen,
en doe tempelwerk!"), misschien is het omdat we nog niet door Christus'
oog.
We hebben nog niet begrepen wat hij van ons probeert te maken.
Oudere Bruce C.
Hafen heeft geschreven: "De Grote bemiddelaar vraagt om ons berouw niet omdat we hem moeten 'terugbetalen' in
in ruil voor het betalen van onze schuld aan gerechtigheid, maar omdat berouw een
ontwikkelingsproces dat, met de hulp van de redder, ons op het pad brengt naar
een heilig karakter" (the Broken Heart, 149; nadruk in original).
Elder Dallin H.
Oaks heeft gezegd, verwijzend naar President Spencer W.
Kimball ' s verklaring ," de berouwvolle zondaar moet lijden voor zijn zonden, maar dit lijden heeft een
ander doel dan straf of betaling.
Het doel is verandering" (de weg van de Heer, 223; nadruk in het origineel).
Laten we dat zeggen in termen van onze analogie: het kind moet de piano oefenen,
maar deze praktijk heeft een ander doel dan straf of betaling.
Het doel is verandering.
Ik heb wedergeboren christelijke vrienden die tegen mij zeggen: "jullie Mormonen proberen jullie weg naar de hemel te verdienen.»
Ik zeg: "nee, we verdienen de hemel niet.
We leren de hemel.
Wij bereiden ons voor (zie D&
We oefenen ervoor."
Ze vragen me: "ben je gered door grace?»
Ik antwoord: "ja.
Absoluut, helemaal, volledig, gelukkig-ja!»
Dan stel ik hun een vraag die zij misschien niet kunnen bevatten: "ben jij door een gunst veranderd?"Ze zijn zo opgewonden om gered te worden dat
misschien denken ze niet genoeg na over wat er nu komt.
Ze zijn zo blij dat de schuld is betaald dat ze misschien niet hebben overwogen waarom de
schuld bestond in de eerste plaats.
Heiligen van de laatste dagen weten niet alleen waar Jezus ons van gered heeft, maar ook waar hij
heeft ons gered.
Zoals mijn vriend Brett Sanders het stelt, " een leven beïnvloed door grace begint uiteindelijk te lijken op het leven van Christus.
Zoals mijn vriend Omar Canals het zegt, Terwijl veel Christenen het lijden van Christus zien als een grote gunst die hij deed voor
wij, de Heiligen der Laatste Dagen, erkennen het ook als een enorme investering die hij in ons heeft gedaan.
"Zoals Moroni het zegt, grace gaat niet alleen over gered worden.
Het gaat ook over het worden als de redder (zie Moroni 7: 48).
Het wonder van de verzoening is niet alleen dat we kunnen leven na onze dood, maar dat
we kunnen overvloediger leven (zie Johannes 10: 10).
Het wonder van de verzoening is niet alleen dat we kunnen worden gereinigd en getroost
maar dat we kunnen worden getransformeerd (zie Romeinen 8).
De geschriften maken duidelijk dat geen onreine ding bij God kan wonen (zie Alma 40:
26), maar, broeders en zusters, geen onveranderd ding zal zelfs maar willen.
Ik ken een jongeman die net uit de gevangenis is.
Elke keer als twee wegen in een geel bos uiteen lopen, neemt hij de verkeerde.elke keer.
Toen hij een tiener was die te maken had met elke slechte gewoonte die een tiener kan hebben,
Ik zei tegen zijn vader: "we moeten hem naar EFY brengen."Ik heb met dat programma gewerkt sinds 1985.
Ik weet wat voor goeds het kan doen.
Zijn vader zei: "dat kan ik me niet veroorloven.»
Ik zei, "Ik kan het ook niet betalen, maar jij doet er wat in, en ik doe er wat in,
en dan gaan we naar mijn moeder, want ze is een echte softie.»
We hebben hem eindelijk naar EFY gebracht, maar hoe lang denk je dat hij het volhield?
Nog geen dag.
Op het einde van de eerste dag belde hij zijn moeder en zei: "haal me hier uit!"De hemel zal niet de hemel zijn voor degenen die niet hebben gekozen om
wees hemels.
In het verleden had ik een beeld in mijn hoofd van hoe het uiteindelijke oordeel zou zijn,
en het ging ongeveer als volgt: Jezus stond daar met een klembord en
Brad staat aan de andere kant van de kamer nerveus naar Jezus te kijken.
Jezus checkt zijn klembord en zegt, "Oh, verdorie, Brad.
Je miste het met twee punten.»
Brad smeekt Jezus, " alsjeblieft, controleer de essay vraag nog een keer!
Er moeten twee punten zijn die je uit dat essay kunt persen."Dat is hoe ik
ik heb het altijd gezien.
Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik dit prachtige plan begrijp.
verlossing, hoe meer ik besef dat het in het laatste oordeel niet de
een zondaar die Jezus smeekt: 'laat me blijven."Nee, Hij zal waarschijnlijk zeggen," haal me hier uit!"Ik ken het karakter van Christus, ik geloof dat als iemand
ik ga bij die gelegenheid smeken, het zou waarschijnlijk Jezus zijn die de
onbeantwoorde zondaar, " alsjeblieft, kies ervoor om te blijven.
Alstublieft, gebruik mijn boetedoening niet alleen om gereinigd te worden, maar om veranderd te worden zodat u
Ik wil blijven.»
Het wonder van de boetedoening is niet alleen dat we naar huis kunnen, maar
dat—wonderbaarlijk-we ons daar thuis kunnen voelen.
Als Christus Geen geloof en berouw nodig had, dan zou er geen verlangen zijn.
wijzigen.
Denk aan je vrienden en familieleden die ervoor gekozen hebben om zonder geloof te leven.
en zonder berouw.
Ze willen niet veranderen.
Ze proberen de zonde niet op te geven en zich op hun gemak te voelen bij God.
Integendeel, zij proberen God in de steek te laten en zich op hun gemak te voelen met de zonde.
Als Jezus geen verbond nodig had en de gave van de Heilige Geest gaf,
dan zou er geen manier zijn om te veranderen.
We zouden voor altijd met alleen wilskracht achterblijven, zonder toegang tot zijn macht.
Als Jezus geen uithoudingsvermogen nodig had tot het einde, dan zou er geen
internalisering van die veranderingen in de loop der tijd.
Ze zouden voor altijd oppervlakkig en cosmetisch zijn in plaats van in ons te zinken.
deel van ons worden-deel van wie we zijn.
Simpel gezegd, als Jezus geen oefening nodig had, dan zouden we nooit
pianist.
De genade van Christus is voldoende om ons in dat proces te helpen.
Maar broeder Wilcox, besef je niet hoe moeilijk het is om te oefenen?
Ik ben niet zo goed in piano spelen.
Ik heb veel verkeerde aantekeningen gemaakt.
Het duurt een eeuwigheid om het goed te krijgen."Wacht nu.
Hoort dat niet bij het leerproces?
Als een jonge pianist een verkeerde noot slaat, zeggen we niet dat hij het niet waard is om te houden.
praktiserend.
We verwachten niet dat hij onberispelijk is.
We verwachten dat hij blijft proberen.
Perfectie is misschien zijn uiteindelijke doel, maar voor nu kunnen we tevreden zijn met
vooruitgang in de goede richting.
Waarom is dit perspectief zo gemakkelijk te zien in de context van het leren van piano, maar zo
moeilijk te zien in de context van het leren van de hemel?
Te veel mensen geven de kerk op omdat ze moe zijn van constant
ze hebben het gevoel dat ze tekort komen.
Ze hebben het in het verleden geprobeerd, maar ze hebben altijd het gevoel dat ze gewoon niet goed zijn
genoeg.
Ze begrijpen grace niet.
Er zijn jonge vrouwen die weten dat ze dochters zijn van een hemelse Vader die
houdt van hen, en ze houden van hem.
Dan slagen ze van de middelbare school, en de waarden die ze onthouden worden aan
test.
Ze maken een fout.
Ze laten dingen te ver gaan, en plotseling denken ze dat het allemaal voorbij is.
Deze jonge vrouwen begrijpen grace niet.
Er zijn jonge mannen die hun hele leven opgroeien en zingen, "Ik hoop dat ze me op een missie roepen," en dan groeien ze echt een voet of twee
en helemaal naar buiten fladderen.
Ze halen hun adelaars, slagen van de middelbare school, en gaan naar de universiteit.
Dan plotseling ontdekken deze jonge mannen hoe makkelijk het is om niet betrouwbaar te zijn,
loyaal, behulpzaam, vriendelijk, hoffelijk, vriendelijk, gehoorzaam, Vrolijk, zuinig, dapper,
schoon, of eerbiedig.
Ze verpesten het.
Ze zeggen, " Ik zal het nooit meer doen," en dan doen ze het.
Ze zeggen, " Ik zal het nooit meer doen," en dan doen ze het.
Ze zeggen: "Dit is stom.
Ik zal het nooit meer doen."En dan doen ze het.
Het schuldgevoel is bijna ondraaglijk.
Ze durven niet met een bisschop te praten.
In plaats daarvan verstoppen ze zich.
Ze zeggen, " Ik kan dit Mormoon ding niet doen.
Ik heb het geprobeerd en de verwachtingen zijn veel te hoog. Dus namen ze ontslag.
Deze jonge mannen begrijpen grace niet.
Ik ken teruggekeerde missionarissen die thuis komen en weer in slechte gewoonten veranderen.
de gedachte was voorbij.
Zij verbreken de beloften die zij bij God gedaan hebben, de engelen en de getuigen.
overtuigd dat er nu geen hoop meer voor hen is.
Ze zeggen: "Ik heb het verknald.
Het heeft geen zin om nog meer te proberen."Serieus?
Deze jonge mensen hebben hele missies besteed aan het leren van mensen over Jezus
Christus en zijn verzoening, en nu denken ze dat er geen hoop voor hen is?
Deze teruggekeerde missionarissen begrijpen grace niet.
Ik ken jonge getrouwde stellen die erachter komen na de sluitingsceremonie.
dat huwelijk vereist aanpassingen.
De druk van het leven stijgt, en stress begint zijn tol te eisen financieel,
spiritueel en zelfs seksueel.
Er worden fouten gemaakt.
Muren gaan omhoog.
En al snel praten deze mannen en vrouwen met Scheidingsadvocaten.
in plaats van met elkaar te praten.
Deze stellen begrijpen grace niet.
In al deze gevallen mogen er nooit slechts twee opties zijn: perfectie of
opgeven.
Bij het leren van de piano, zijn de enige opties optreden in Carnegie Hall of
stoppen?
Geen.
Groei en ontwikkeling kosten tijd.
Leren kost tijd.
Als we genade begrijpen, begrijpen we dat God lang lijdt.,
die verandering is een proces, en dat berouw is een patroon in ons leven.
Als we genade begrijpen, begrijpen we dat de zegeningen van Christus
Boetedoening is continu en zijn kracht is perfect in onze zwakte (zie 2
Korintiërs 12: 9).
Als we genade begrijpen, kunnen we, zoals het in de leer en de Verdragen staat, "doorgaan met geduld totdat ze zijn geperfectioneerd" (D&
Een jongeman schreef me de volgende e-mail: "Ik weet dat God alle macht heeft, en ik weet dat hij me zal helpen als ik waardig ben.,
maar ik ben nooit waardig genoeg om zijn hulp te vragen.
Ik wil de genade van Christus, maar ik zit altijd vast in hetzelfde
zelfvernietigende en onmogelijke positie: geen werk, geen genade.»
Ik schreef hem terug en getuigde met heel mijn hart dat Christus niet wacht op
de finishlijn zodra we "alles wat we kunnen doen" hebben gedaan (2 Nephi 25: 23).
Hij is altijd bij ons.
Oudere Bruce C.
Hafen heeft geschreven :" de gave van genade van de Redder aan ons is niet noodzakelijkerwijs beperkt in de tijd tot 'na'
meer kunnen we niet doen.
We kunnen zijn genade ontvangen voor, tijdens en na de tijd dat we onze
eigen inspanningen" (the Broken Heart, 155).
Dus grace is geen boostermotor die begint zodra onze brandstofvoorraad is
uitgeput.
Integendeel, het is onze constante energiebron.
Het is niet het licht aan het einde van de tunnel, maar het licht dat ons beweegt.
door de tunnel.
Grace wordt niet bereikt ergens op de weg.
Het wordt hier en nu ontvangen.
Het is geen finishing touch; het is de touch van de Finisher (zie Hebreeën 12: 2).
Over twaalf dagen vieren we Pionierdag.
Het eerste gezelschap van heiligen kwam op 24 juli 1847 de Salt Lake Valley binnen.
Hun reis was moeilijk en uitdagend; toch zongen zij:
Kom, Kom, gij Heiligen, geen zwoegen of arbeid angst;
Maar met vreugde wens ik je de weg.
Hoewel moeilijk voor u deze reis kan verschijnen,
Genade zal zijn als jouw dag.
Kom, Kom, Ye Saints," Hymns, 2002, no.
Grace zal zijn als je dag" - wat een interessante zin.
We hebben het allemaal honderden keren gezongen, maar zijn we gestopt om na te denken over wat het
middelen? "Genade zal zijn als uw dag": genade zal zijn als een dag.
Hoe donker de nacht ook wordt, we kunnen er altijd op rekenen dat de zon opkomt.
Hoe duister onze beproevingen, zonden en fouten ook lijken, we kunnen altijd
vertrouwen in de genade van Jezus Christus.
Verdienen we een zonsopgang?
Geen.
Moeten we een kans waardig zijn om opnieuw te beginnen?
Geen.
We moeten deze zegeningen accepteren en er gebruik van maken.
Zo zeker als elke gloednieuwe dag, genade—de machtgevende kracht van Jezus Christus—is
constant.
Trouwe pioniers wisten dat ze niet alleen waren.
De taak die voor hen lag was nooit zo groot als de kracht achter hen.
Conclusie
De genade van Christus is voldoende-voldoende om onze schuld te dekken, voldoende om
transformeer ons, en voldoende om ons te helpen zolang dat transformatieproces
nemen.
Het boek van Mormon leert ons om alleen te vertrouwen op de verdiensten en genade. ,
en genade van de heilige Messias" (2 Nephi 2: 8).
Zoals we doen, ontdekken we niet—zoals sommige christenen geloven—dat Christus vereist
niets van ons.
We ontdekken de reden waarom hij zoveel nodig heeft en de kracht om alles te doen.
Hij vraagt (zie Filippenzen 4: 13).
Genade is niet de afwezigheid van Gods hoge verwachtingen.
Genade is de aanwezigheid van Gods kracht (zie Lucas 1: 37).
Elder Neal A.
Maxwell zei ooit het volgende::
Mag ik nu spreken? ..
op degenen die gebukt gaan onder valse onzekerheid, die, hoewel toegewijd in de
Koninkrijk, hebben terugkerende gevoelens van voor altijd tekort te komen.. ..
Dit gevoel van ontoereikendheid wel. ..
normaal.
Het is onmogelijk dat de kerk eerlijk kan beschrijven waar we nog heen moeten en wat
we moeten het nog doen zonder een gevoel van immense afstand te creëren.. ..
Dit is een evangelie van grote verwachtingen, maar Gods genade is voldoende voor ieder
van ons. Met Elder Maxwell, getuig ik dat Gods genade voldoende is.
De genade van Jezus is voldoende.
Het is genoeg.
Meer hebben we niet nodig.
Oh, jonge mensen, geef niet op.
Blijf proberen.
Zoek geen ontsnappingen en excuses.
Zoek naar de Heer en zijn volmaakte kracht.
Zoek niet naar iemand om de schuld te geven.
Zoek iemand die je kan helpen.
Zoek Christus, en zoals u doet, beloof ik u dat u de macht die wij noemen, zult voelen.
Zijne verbazingwekkende genade.
Ik laat deze getuigenis en al mijn liefde achter, want Ik hou van je.
God is mijn getuige, ik hou van de jeugd van deze kerk.
Ik geloof in je.
Ik sta achter je.
En ik ben niet de enige.
Ouders trekken voor je, leiders trekken voor je, en profeten zijn
ik hoop voor je.
En Jezus trekt met je mee.
Ik zeg dit in de naam van Jezus Christus, amen.