Franz Nicolay — Felix & Adelita songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Felix & Adelita" van Franz Nicolay.
Songteksten
She called him Felix
Which meant 'lucky' to her
He was a middle-distance runner
She didn’t take him seriously
But shifted in her seat when he walked by
He thought her plain
But sensual in some way
She licked the corner of her mouth thoughtfully
Wore her skirts above the knee
He told her a story about a pair of green and gold yarn gloves
That he’d been given
It was a sting of recognition
She realized he’d given those gloves to her
When he left it had the feel of a little tradition
Latch solitude to the wind
But when you leave again
Leave something of you with them
Tie your fishing lines to the fence posts
And do your best to reel them in
The candle flickers
We measure mortals by unsturdy things
Tear leaves off of the sycamore
Pin down the butterfly’s wings
I never knew it got this cold in August
Here in Tuscon
Lonely in the evening
There’s nothing here to hold the heat
The sun goes down
It floats off and is lost
Anyway you got a jacket
Tell me where you got that necklace
He looked across the parking lot
At the path under the highway
At the mouth of it a man slung bags of cans across his back
He coughed, and he turned back to the table
She told him a story of a hand embroidered pillow
She’d been given
It was with a sting of recognition
He realized she’d given him that pillow
When she left it had the feel of a little tradition
So latch solitude to the wind
But when you leave again
Leave something of you with the
Tie your fishing lines to fence posts
And do your best to reel them in
The candle flickers
We measure mortals by unsturdy things
Tear leaves off of the sycamore
And pin down the butterfly’s wings
Songtekstvertaling
Ze noemde hem Felix.
Dat betekende 'geluk' voor haar.
Hij was een middenafstandsloper.
Ze nam hem niet serieus.
Maar verschoof in haar stoel toen hij voorbij liep.
Hij dacht dat ze duidelijk was.
Maar sensueel op een bepaalde manier
Ze likte bedachtzaam aan de hoek van haar mond.
Droeg haar rokken boven de knie
Hij vertelde haar een verhaal over een paar groene en gouden handschoenen.
Dat hij was gegeven
Het was een steek van herkenning.
Ze besefte dat hij die handschoenen aan haar had gegeven.
Toen hij wegging had hij het gevoel van een kleine traditie.
Sluit eenzaamheid aan de wind
Maar als je weer weggaat
Laat iets van jou bij hen achter.
Bind uw vislijnen vast aan de hekken.
En doe je best om ze binnen te halen.
De kaars flikkert
We meten stervelingen met onstuimige dingen.
Scheurbladeren van de sycamore
Pin de vleugels van de vlinder
Ik wist niet dat het zo koud werd in Augustus.
Hier in Tuscon
Eenzaam in de avond
Er is hier niets om de hitte tegen te houden.
De zon gaat onder
Het zweeft weg en is verloren.
Hoe dan ook, je hebt een jas.
Waar heb je die ketting vandaan?
Hij keek over de parkeerplaats.
Op het pad onder de snelweg
Aan de monding ervan gooide een man zakken met blikjes over zijn rug.
Hij hoestte en keerde terug naar de tafel.
Ze vertelde hem een verhaal van een hand geborduurd kussen.
Ze had gekregen
Het was met een steek van herkenning.
Hij besefte dat ze hem dat kussen had gegeven.
Toen ze wegging had ze het gevoel van een kleine traditie.
Dus sluit de eenzaamheid aan de wind
Maar als je weer weggaat
Laat iets van je achter bij de
Bind uw vislijnen vast aan hek
En doe je best om ze binnen te halen.
De kaars flikkert
We meten stervelingen met onstuimige dingen.
Scheurbladeren van de sycamore
En de vleugels van de vlinder vastpinnen