Françoise Hardy — La maison où j'ai grandi songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La maison où j'ai grandi" van Françoise Hardy.
Songteksten
Quand je me tourne vers mes souvenirs,
je revois la maison où j’ai grandi.
Il me revient des tas de choses:
je vois des roses dans un jardin.
Là où vivaient des arbres, maintenant
la ville est là,
et la maison, les fleurs que j’aimais tant,
n’existent plus.
Ils savaient rire, tous mes amis,
ils savaient si bien partager mes jeux,
mais tout doit finir pourtant dans la vie,
et j’ai dû partir, les larmes aux yeux.
Mes amis me demandaient: «Pourquoi pleurer?»
et «Couvrir le monde vaut mieux que rester.
Tu trouveras toutes les choses qu’ici
on ne voit pas,
toute une ville qui s’endort la nuit
dans la lumière.»
Quand j’ai quitté ce coin de mon enfance,
je savais déjà que j’y laissais mon c? ur.
Tous mes amis, oui, enviaient ma chance,
mais moi, je pense encore à leur bonheur.,
à l’insouciance qui les faisait rire,
et il me semble que je m’entends leur dire:
«Je reviendrai un jour, un beau matin
parmi vos rires,
oui, je prendrai un jour le premier train
du souvenir.»
La temps a passé et me revoilà
cherchant en vain la maison que j’aimais.
Où sont les pierres et où sont les roses,
toutes les choses auxquelles je tenais?
D’elles et de mes amis plus une trace,
d’autres gens, d’autres maisons ont volé leurs places.
Là où vivaient des arbres, maintenant
la ville est là,
et la maison, où est-elle, la maison
où j’ai grandi?
Je ne sais pas où est ma maison,
la maison où j’ai grandi.
Où est ma maison?
Qui sait où est ma maison?
Ma maison, où est ma maison?
Qui sait où est ma maison? …
Songtekstvertaling
Als ik naar mijn herinneringen kijk,
Ik zie het huis waar ik opgroeide.
Er komen veel dingen bij me terug.:
Ik zie rozen in een tuin.
Waar bomen leefden, nu
de stad is hier.,
en het huis, de bloemen waar ik zo van hield,
niet meer bestaan.
Ze wisten hoe ze moesten lachen, al mijn vrienden.,
ze wisten hoe ze mijn spelletjes zo goed moesten delen.,
Maar alles moet eindigen in het leven,
en ik moest weg, tranen in mijn ogen.
Mijn vrienden vroegen me, " Waarom huilen?»
en " de wereld bedekken is beter dan blijven.
Hier vind je alles.
we kunnen niets zien.,
een hele stad die ' s nachts in slaap valt
in het licht.»
Toen ik deze hoek van mijn jeugd verliet,
Ik wist al dat ik mijn c zou verlaten? ur.
Al mijn vrienden, Ja, benijdde mijn geluk,
maar ik denk nog steeds aan hun geluk.,
op de onzorgvuldigheid die hen aan het lachen maakte,
en het lijkt me dat ik mezelf hoor zeggen::
"Ik kom op een dag terug, op een mooie ochtend
onder uw gelach,
ja, op een dag neem ik de eerste trein.
geheugen.»
De tijd is voorbij en ik ben hier terug.
tevergeefs op zoek naar het huis waar ik van hield.
Waar zijn de stenen en waar zijn de rozen?,
alle dingen waar ik om gaf?
Van hen en mijn vrienden plus een spoor,
andere mensen, andere huizen stalen hun plaatsen.
Waar bomen leefden, nu
de stad is hier.,
en het huis, waar is het, het huis
waar ben ik opgegroeid?
Ik weet niet waar mijn huis is.,
het huis waar ik opgroeide.
Waar is mijn huis?
Wie weet waar mijn huis is?
Mijn huis, waar is mijn huis?
Wie weet waar mijn huis is? …