Francis Cabrel — Les pantins de naphtaline songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les pantins de naphtaline" van Francis Cabrel.
Songteksten
La petite fille de mes dimanches
Mettait toujours sa jupe plissée
Elle marchait raide comme une planche
Pour pas salir le vernis des souliers
Si ces bouts brillaient au soleil
Elle sentait les bigoudis de la veille
Elle portait sa couronne d'épines
Pauvres pantins de naphtaline
On me mettait des socquettes blanches
On me faisait la raie sur le côté
Dans mon beau pantalon du dimanche
J’allais faire semblant de prier
J’arrivais le premier à l'église
Pour ne pas que les autres médisent
On mettait les enfants en vitrine
Pauvres pantins de naphtaline
J’aurais toujours au fond de moi
Cette image jaunie, cette odeur d’autrefois
J’aurais toujours au fond de moi …
Mais aujourd’hui j’ai quitté mon village
Dans mon quartier à pas de clocher
Et les gamins du quinzième étage
Emmènent leur copine au ciné
Mais chaque fin de semaine
Il y a des images qui reviennent
Et chaque fois qu’un samedi se termine
Je revois les pantins de naphtaline
J’aurais toujours au fond de moi
Cette image jaunie, cette odeur d’autrefois
J’aurais toujours au fond de moi …
La petite fille de mes dimanches
Qui mettait toujours sa juppe plissée
Et qui marchait raide comme une planche
Pour pas salir le vernis des souliers
La petite fille de mes dimanches
Qui mettait toujours sa jupe plissée
Et qui marchait raide comme une planche
Pour pas salir le vernis des souliers
Songtekstvertaling
Het kleine meisje van mijn zondagen
Ze droeg altijd haar plooirok.
Ze liep zo stijf als een plank.
Om geen lak uit schoenen te lakken
Als die punten schijnen in de zon
Ze rook de krulspelden de dag ervoor.
Ze droeg haar doornenkroon.
Arme naftaleen Panters
Ik droeg vroeger witte sokken.
Ik werd aan de zijkant gekrabd.
In mijn mooie zondagse broek
Ik wilde doen alsof ik zou bidden.
Ik was de eerste die naar de kerk ging.
Zodat anderen niet mediteren
We lieten de kinderen zien.
Arme naftaleen Panters
Ik zou het altijd diep in me hebben
Dit gele Beeld, deze geur van gisteren
Ik zou het altijd diep in me hebben …
Maar vandaag verliet ik mijn dorp
In mijn buurt, vlakbij de klokkentoren.
En de kinderen op de vijftiende verdieping
Neem hun vriendin mee naar de film.
Maar elk weekend
Er zijn beelden die terugkomen.
En elke keer als een zaterdag eindigt
Ik zie het naftaleen Slipje weer.
Ik zou het altijd diep in me hebben
Dit gele Beeld, deze geur van gisteren
Ik zou het altijd diep in me hebben …
Het kleine meisje van mijn zondagen
Die altijd haar plooirok droeg.
En die als eene steile helling wandelde.
Om geen lak uit schoenen te lakken
Het kleine meisje van mijn zondagen
Die altijd haar plooirok droeg.
En die als eene steile helling wandelde.
Om geen lak uit schoenen te lakken