Francis Cabrel — Des roses et des orties songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Des roses et des orties" van Francis Cabrel.
Songteksten
Vers quel monde, sous quel règne et à quels juges sommes-nous promis?
A quel âge, à quelle page et dans quelle case sommes-nous inscrits?
Les mêmes questions qu’on se pose
On part vers où et vers qui?
Et comme indice pas grand chose
Des roses et des orties
Les mains peintes, les mains jointes on se courbe et on remercie
On implore, on s’inquiète et c’est trop tard quand on a comprit
Malgré tout ce que l’on ose et qui parfois réussi
On ne laissera pas grand chose
Que des roses et des orties
On est lourd, tremblant comme des flammes de bougies
On hésite à chaque carrefour
Dans les discours que l’on a apprit
Mais puisque on est lourd
Lourd d’amour et de poésie
Voilà la sortie de secours
On se rapproche, on se reparle, on se pardonne et on reconstruit
Et de ce seul monde qui vaille la peine y aura tout ce qui nous réunis
Et de tout ce qui nous oppose on en sortira grandit
Et si on laisse peu de choses y aura
Plus de roses que d’orties
On est lourd, tremblant, comme les flammes des bougies
On hésite à chaque carrefour
Aux discours que l’on a apprit
Mais puisque on est lourd
Lourd d’amour et de poésie
Voilà la sortie de secours
Songtekstvertaling
Aan welke wereld, onder welk koninkrijk en aan welke rechters zijn we beloofd?
Op welke leeftijd, op welke pagina en in welke doos zijn we geregistreerd?
Dezelfde vragen die zich voordoen
We gaan naar waar en naar wie?
En als hint niet veel
Rozen en brandnetels
Handen geverfd, handen verbonden we buigen en we danken
We smeken, we maken ons zorgen en het is te laat als we het begrijpen
Ondanks dat alles durft men en dat is soms gelukt
We laten niet veel achter.
Dan rozen en brandnetels
We zijn zwaar, trillend als kaarsvliegen
We aarzelen op elk kruispunt.
In de toespraken die we geleerd hebben
Maar omdat we zwaar zijn
Zwaar van liefde en poëzie
Hier is de nooduitgang.
We komen dichterbij, we praten weer, we vergeven elkaar en we herbouwen
En van deze ene wereld die het waard is zal er alles zijn dat ons samenbrengt
En van alles wat tegen ons is zullen we groeien
En als we weinig achterlaten zal er
Meer rozen dan brandnetels
We zijn zwaar, trillend, zoals de vlammen van kaarsen.
We aarzelen op elk kruispunt.
Op de toespraken die we geleerd hebben
Maar omdat we zwaar zijn
Zwaar van liefde en poëzie
Hier is de nooduitgang.