Francesco Guccini — Scirocco songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Scirocco" van Francesco Guccini.
Songteksten
Ricordi le strade erano piene di quel lucido scirocco
che trasforma la realt? abusata e la rende irreale,
sembravano alzarsi le torri in un largo gesto barocco
e in via dei Giudei volavan velieri come in un porto canale.
Tu dietro al vetro di un bar impersonale,
seduto a un tavolo da poeta francese,
con la tua solita faccia aperta ai dubbi
e un po' di rosso routine dentro al bicchiere:
pensai di entrare per stare assieme a bere
e a chiaccherare di nubi…
Ma lei arriv? affrettata danzando nella rosa
di un abito di percalle che le fasciava i fianchi
e cominci? a parlare ed ordin? qualcosa,
mentre nel cielo rinnovato correvano le nubi a branchi
e le lacrime si aggiunsero al latte di quel t?
e le mani disegnavano sogni e certezze,
ma io sapevo come ti sentivi schiacciato
fra lei e quell' altra che non sapevi lasciare,
tra i tuoi due figli e l' una e l' altra morale
come sembravi inchiodato…
Lei si alz? con un gesto finale,
poi and? via senza voltarsi indietro
mentre quel vento la riempiva
di ricordi impossibili,
di confusione e immagini.
Lui rest? come chi non sa proprio cosa fare
cercando ancora chiss? quale soluzione,
ma? meglio poi un giorno solo da ricordare
che ricadere in una nuova realt? sempre identica…
Ora non so davvero dove lei sia finita,
se ha partorito un figlio o come inventa le sere,
lui abita da solo e divide la vita
tra il lavoro, versi inutili e la routine d' un bicchiere:
soffiasse davvero quel vento di scirocco
e arrivasse ogni giorno per spingerci a guardare
dietro alla faccia abusata delle cose,
nei labirinti oscuri della case,
dietro allo specchio segreto d' ogni viso,
dentro di noi…
Songtekstvertaling
Weet je nog dat de straten vol zaten met die glimmende scirocco?
wat verandert de realiteit? misbruikt en maakt het onwerkelijk,
de torens leken te stijgen in een breed barok gebaar
en in de straat van de Joden vlogen zeilschepen als in een Kanaalhaven.
Jij achter het glas van een onpersoonlijke bar,
zittend aan de tafel van een Franse dichter,
met je gebruikelijke gezicht open voor twijfel
en een beetje rode routine in het glas:
Ik dacht, ik kom binnen om samen te drinken.
en praten over wolken…
Maar ze komt? gehaast dansen in de roos
van een gizzard jurk die haar heupen omwikkelde
en jij begint? om te spreken en orde te scheppen? iets,
terwijl in de vernieuwde hemel de wolken liepen in kuddes
en de tranen toegevoegd aan die T ' s melk?
en handen tekenden dromen en zekerheden,
maar ik wist hoe verpletterd je je voelde.
tussen haar en degene die je niet kon verlaten,
tussen uw twee kinderen en de ene en de andere moraal
hoe je eruit zag genageld…
Sta je op? met een laatste gebaar,
en toen? weg zonder om te keren
als die wind haar vulde
van onmogelijke herinneringen,
van verwarring en beelden.
Zijn rust? zoals Wie niet echt weet wat te doen
nog steeds op zoek naar chiss? welke oplossing,
ma? beter dan een dag om te onthouden
dan terug te vallen in een nieuwe realiteit? altijd identiek…
Nu Weet ik niet echt waar ze terecht is gekomen.,
als ze een kind gebaard heeft of hoe ze avonden verzint,
hij leeft alleen en verdeelt het leven
tussen werk, onnodige verzen en de routine van een glas:
echt blazen die wind van scirocco
en hij kwam elke dag om ons te dwingen om te kijken.
achter het misbruikte gezicht van de dingen,
in de donkere doolhoven van het huis,
achter de geheime spiegel van elk gezicht,
in ons…