Francesco Guccini — Samantha songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Samantha" van Francesco Guccini.
Songteksten
Samantha ringtone on your mobile phone
Samantha scende le scale di un policentro attrezzato comunale,
trentanni e poi l' appartamento saràsuo, o meglio,
dei suoi genitori che ogni mese devono strappare il mutuo da uno stipendio da fame,
ma Milano ètanto grande da impazzire
e il sole incerto becca di sguincio, in questa domenica d' aprile,
ogni pietra, ogni portone ed ogni altro ammennicolo urbanistico,
ma Samantha saltella, non sa d' avere lunghe gambe da cervo
e il seno, come si dice, in fiore, teso, sopra a un corpo ancora acerbo
e Samantha, Samantha ancora non sa d' avere un destino da modella
e corre allegra lungo i graffiti osceni delle scale quasi donna, quasi bella.
E fuori: Milano muore di malinconia, di sole che tramonta làin periferia,
di auto del ritorno, famiglie, freni e gas di scarico.
Lontano il centro èquasi un altro mondo, San Siro un urlo che non cogli a fondo,
ti taglia un senso vago di infinito panico.
Spunta un gasometro dietro a muri neri, oziosi vagolano i tuoi pensieri
e in aria il cielo èun qualche cosa viola carico…
Andrea ègiùnel cortile, jeans regolari e faccia da vinile,
giacca a vento come dio comanda e legata al polso la bandana, un piede contro
al muro e lì
l' aspetta perchèvuol parlarle, niente, forse d' amore, ma non sa che dire,
con le parole quasi lombarde che non sanno uscire
e si accende rabbioso una Marlboro di alibi
e si guardano di sbieco, appena un cenno istintivo di saluto,
ma a Samantha batte il cuore da morire mentre Andrea rimane muto;
e lei ritorneràcon le MS per suo padre steso davanti a qualche canale
e lui mediteràal bar dietro a una birra che la vita puòfar male…
E Milano sembra che sia li a abbracciarsi quei due che non sapranno piùparlarsi,
solo sfiorarsi in un momento vago e via.
Samantha presto cambieràquartiere per un destino che non sa vedere,
e Andrea diventeràpadrone d' una pizzeria.
Ed io, burattinaio di parole, perchèmi perdo dietro a un primo sole,
perchèmi prende questa assurda nostalgia?
Songtekstvertaling
Samantha ringtone op uw mobiele telefoon
Samantha daalt de trap af van een gemeentelijk polycentre.,
dertig jaar en dan zal het appartement besuo, of liever gezegd,
van zijn ouders die elke maand de hypotheek moeten aftrekken van een hongerig salaris.,
mijn Milan is zo groot om gek te worden
en de onzekere zon becca Di sguincio, op deze zondag van April,
elke steen, elke poort en elke andere stadsmenselijkheid,
maar Samantha springt, weet niet dat ze lange hertenbenen heeft.
en de borst, zoals ze zeggen, bloeiend, uitgestrekt, boven een nog onrijpe lichaam
en Samantha, Samantha weet nog steeds niet dat ze een model Destiny heeft.
en ze rent Vrolijk langs de obscene graffiti van de trap bijna vrouw, bijna mooi.
En buiten: Milaan sterft van melancholie, van de zon die daar ondergaat in de voorsteden,
terug Auto, Families, remmen en uitlaat.
Ver weg is het centrum bijna een andere wereld, San Siro een schreeuw die de bodem niet begrijpt,
het snijdt je een vaag gevoel van eindeloze paniek.
Tik een gasmeter achter zwarte muren, dwaal je gedachten af
en in de lucht is de hemel een paarse lading…
Andrea is al in de tuin, normale jeans en vinyl gezicht,
windbreker zoals God beveelt en vastgebonden aan de polsbandana, één voet tegen
naar de muur en daar
hij wacht omdat hij met haar wil praten, niets, misschien liefde, maar hij weet niet wat hij moet zeggen.,
met bijna Lombard woorden die niet weten hoe uit te gaan
en zet een alibi op Marlboro rabid.
en ze kijken elkaar vaag aan, gewoon een instinctieve begroeting.,
maar Samantha slaat haar hart dood terwijl Andrea zwijgt.;
en ze komt terug met MS voor haar vader die voor een kanaal ligt.
en hij Mediterraans aan de bar achter een biertje dat het leven pijn kan doen…
En Milan schijnt daar te zijn om die twee te omhelzen die niet meer weten hoe ze moeten praten.,
gewoon aanraken op een vaag moment en weg.
Samantha verandert snel van kamer voor een lot dat ze niet kan zien.,
en Andrea wordt eigenaar van een pizzeria.
En ik, poppenspeler van woorden, want ik ben verloren achter een eerste zon,
waarom heb je zo ' n nostalgie?