Francesco Guccini — Primavera '59 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Primavera '59" van Francesco Guccini.
Songteksten
La giapponese rise con i semi in mano
poi, con un gesto lieve, in aria li gettò,
al volo di piccioni che, planando piano,
con remiganti aperte al suolo si allargò…
La piazza di San Marco si fermò un istante,
Firenze, in primavera, quasi scomparì
e rimanesti solo, là, nell’inquietante
primavera dei vent’anni che nell’anima fiorì…
E andasti ad aspettarla con il cuore in gola
e dentro un’emozione antica ti bruciò…
Sciamavano ragazze fuori dalla scuola
riempiendo quella strada che s’illuminò
di voci, risa, grida, gioventù e richiami,
ma la sua voce chiara il nome tuo chiamò:
ti corse incontro accesa, ti afferrò le mani,
vi guardaste silenziosi e poi forte ti abbracciò…
E credevate che
sarebbe stato eterno quell’amore,
quel fiore non avrebbe mai visto l’inverno,
quel giorno non sarebbe mai mutato in sera,
per voi sarebbe stata sempre, sempre primavera…
Adesso dove sei, bimba d’allora,
con i tuoi sedici anni e il tuo sorriso?
Chissà se senti che ti pensa in questo autunno,
che consuma ora piano
anche il ricordo del tuo viso?
Ma i giovani s’illudono d’essere immortali
e che ogni storia duri per l’eternità;
non sanno quanti fili, trame occasionali,
si tessono o svaniscono in casualità…
Una stagione muore, un’altra prende il volo,
sai quando inizia, non se e quando finirà,
ma è bella l’illusione di un momento solo,
quella luce che ti abbaglia, anche se si spegnerà…
Ma allora, a pranzo in una trattoria,
scrutando ansiosi il tempo che passava,
poi un cinemino, persi in galleria,
per qualche bacio che però bastava…
Di corsa al treno per il tuo ritorno,
l’ultimo bacio lungo il marciapiede:
tanto veloce volò via quel giorno,
poco quel tempo da passare assieme…
Di ritornare forse le giurasti
mentre era ferma, immobile nel pianto:
parole perse, so che non tornasti
da quella donna allora amata tanto…
E tutto è solo un episodio, un giorno,
un uscio chiuso che non si aprirà,
una partenza che non ha ritorno
come il tempo in questo autunno,
che la nebbia scioglierà…
… ed io rimasi solo, là, nell’inquietante
atmosfera dell’autunno, che quest’anima ferì…
Songtekstvertaling
De Japanners lachten met de zaden in haar hand.
toen, met een klein gebaar, gooide hij ze in de lucht.,
vliegende duiven die langzaam glijden,
met open remiganten op de grond werd het verbreed…
St. Mark ' s square stopte even.,
Florence, in het voorjaar, bijna verdwenen
en je was alleen, daar, in de griezelige
lente van de twintig jaar die bloeiden in de ziel…
En je ging op haar wachten met je hart in je keel
en in een oude emotie verbrandde je…
Zwermende meisjes van school
die weg vullen die verlicht is
van stemmen, gelach, kreten, jeugd en oproepen,
maar zijn stem maakt je naam vrij.:
hij zette je tegen me op, greep je handen.,
jullie keken elkaar stil aan en toen omhelsde ze je hard.…
En jij dacht dat
die liefde zou eeuwig zijn geweest.,
die bloem zou nooit de Winter zien.,
die dag zou nooit veranderen in de avond,
voor jou zou het altijd, altijd lente zijn geweest.…
Waar ben je dan, kind?,
met je zestien en je glimlach?
Wie weet of je denkt dat hij deze herfst aan je denkt.,
wat nu de vloer verbruikt
zelfs de herinnering aan je gezicht?
Maar de jeugd denkt dat zij onsterfelijk zijn.
En moge elk verhaal eeuwig duren;
ze weten niet hoeveel draden, af en toe texturen,
ze weven of vervagen willekeurig.…
Het ene seizoen sterft, het andere vlucht.,
je weet wanneer het begint, niet of en wanneer het zal eindigen. ,
maar de illusie van een moment is mooi,
dat licht dat je verblindt, ook al gaat het uit…
Maar dan, voor de lunch in een restaurant,
angstig kijkend naar de tijd,
dan een bioscoop, verloren in de galerie,
voor een paar kussen was dat genoeg.…
Haast je naar de trein voor je terugkeer.,
de laatste kus op de stoep:
zo snel vloog hij weg die dag,
weinig tijd om samen door te brengen…
Om terug te keren misschien de jurasti
terwijl ze nog stil was, onbeweeglijk in huilen:
verloren woorden, Ik weet dat je niet terugkwam.
door die vrouw die toen zoveel hield…
En het is allemaal maar één aflevering, op een dag,
een gesloten uitgang die niet zal openen,
een vertrek zonder terugkeer
hoe het weer deze herfst,
dat de mist zal smelten…
... en ik was alleen, daar, in de griezelige
atmosfeer van de herfst, die deze ziel verwond…