Francesco Guccini — Non Bisognerebbe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Non Bisognerebbe" van Francesco Guccini.
Songteksten
Non bisognerebbe mai ritornare.
Perch calcare i tuoi vecchi passi,
calciare gli stessi sassi
su strade che ti han visto gi a occhi bassi?
Non troverai quell’ombra che eri tu e non avrai quell’ora in pi che hai dissipato e che ora cerchi:
si scioglier impossibile il pensiero
a rimestare il falso e il vero
in improbabili universi.
Eppure come un cane che alza
il muso e annusa l’aria
batti sempre la tua pista solitaria
e faccia dopo faccia e ancora traccia dopo traccia
torni dove niente ti aprir le braccia.
E rimpiangere, rimpiangere mai.
Come piovigginano le vecchie cose:
perch tra i libri schiacciare rose
di risa paghe e piene delle spose?
E buttar via un’incognita e uno scopo
trascurare il giorno dopo
come se chiudesse sempre;
studiar la stessa pagina di storia
conosciuta gi a memoria,
date e luoghi impressi a mente.
Ma gocciola da sempre sul bagnato
tesoriere dei tuoi giorni
di chi ha preso e di chi ha dato.
E ora dopo ora e dopo un attimo ed ancora
la poetica consueta «dell'allora».
Primo: Non ricordare.
Perch i ricordi sono falsati
i metri e i cambi sono mutati
per la spietata legge dei mercati.
E' come equilibrarsi sugli specchi
ad ogni occhiata un po' pi vecchi
opachi, muti e deformanti.
Frugare dentro ai soliti cassetti
dove non c' quel che ci metti
e mai le cose pi importanti.
E invece come tutti sempre l a portarli addosso
a ricercare quel sottile straccio rosso
che lega il tempo assente
ed il presente e nella mente
tutto questo poi ci si confonder.
Songtekstvertaling
We moeten nooit meer teruggaan.
Waarom loop je je oude stappen?,
schop dezelfde stenen.
op straten die je al gezien hebben met lage ogen?
Jullie zullen die schaduw die jullie waren niet vinden en jullie zullen dat uur dat jullie verdreven hebben niet hebben en dat uur dat jullie zoeken.:
je bent scioglier onmogelijk de gedachte
om het valse en het ware op te wekken
in onwaarschijnlijke Universums.
En toch als een hond die
de snuit en de lucht snuiven
versla altijd je eenzame spoor
en gezicht na gezicht en spoor na spoor
je gaat terug waar niets je armen kan openen.
Het is spijt, nooit spijt.
Hoe oude dingen regenen:
paars tussen de boeken rozen verpletteren
met gelach en vol bruiden?
En een mysterie en een doel weggooien
verwaarlozing de volgende dag
alsof het altijd sluit;
dezelfde pagina geschiedenis bestuderen
reeds uit het hoofd bekend,
data en plaatsen in gedachten.
Maar het druipt altijd nat.
penningmeester van uw dagen
van wie hij nam en van wie hij gaf.
En nu na nu en na een moment en opnieuw
the usual poetics "of the then".
Ten eerste: vergeet het maar.
Omdat herinneringen vals zijn.
de meters en veranderingen zijn veranderd
door de genadeloze wet van de markten.
Het is als balanceren op spiegels.
op elke blik een beetje ouder
ondoorzichtig, stomp en vervorming.
Rommelen in de gebruikelijke Laden
waar er niet is wat je stopt
en nooit de belangrijkste dingen.
En in plaats daarvan, zoals iedereen altijd L om ze door te dragen
op zoek naar die dunne rode doek
koppelen van afwezige tijd
en het heden en in de geest
dit alles zal dan in de war raken.