Francesco Guccini — Lettera songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lettera" van Francesco Guccini.
Songteksten
In giardino il ciliegio èfiorito agli scoppi del nuovo sole,
il quartiere si èpresto riempito di neve di pioppi e di parole.
All' una in punto si sente il suono acciottolante che fanno i piatti,
le TV son un rombo di tuono per l' indifferenza scostante dei gatti;
come vedi tutto ènormale in questa inutile sarabanda,
ma nell' intreccio di vita uguale soffia il libeccio di una domanda,
punge il rovaio d' un dubbio eterno, un formicaio di cose andate,
di chi aspetta sempre l' inverno per desiderare una nuova estate…
Son tornate a sbocciare le strade, ideali ricami del mondo,
ci girano tronfie la figlia e la madre nel viso uguali e nel culo tondo,
in testa identiche, senza storia, sfidando tutto, senza confini,
frantumano un attimo quella boria grida di rondini e ragazzini;
come vedi tutto èconsueto in questo ingorgo di vita e morte,
ma mi rattristo, io sono lieto di questa pista di voglia e sorte,
di questa rete troppo smagliata, di queste mete lìda sognare,
di questa sete mai appagata, di chi starnazza e non vuol volare…
Appassiscono piano le rose, spuntano a grappi i frutti del melo,
le nuvole in alto van silenziose negli strappi cobalto del cielo.
Io sdraiato sull' erba verde fantastico piano sul mio passato,
ma l' etàall' improvviso disperde quel che credevo e non sono stato;
come senti tutto va liscio in questo mondo senza patemi,
in questa vista presa di striscio, di svolgimento corretto ai temi,
dei miei entusiasmi durati poco, dei tanti chiasmi filosofanti,
di storie tragiche nate per gioco, troppo vicine o troppo distanti…
Ma il tempo, il tempo chi me lo rende? Chi mi dàindietro quelle stagioni
di vetro e sabbia, chi mi riprende la rabbia e il gesto, donne e canzoni,
gli amici persi, i libri mangiati, la gioia piana degli appetiti,
l' arsura sana degli assetati, la fede cieca in poveri miti?
Come vedi tutto èusuale, solo che il tempo stringe la borsa
e c'èil sospetto che sia triviale l' affanno e l' ansimo dopo una corsa,
l' ansia volgare del giorno dopo, la fine triste della partita,
il lento scorrere senza uno scopo di questa cosa… che chiami… vita…
Songtekstvertaling
In de tuin de kersenbloesem naar de uitbarstingen van de nieuwe zon,
de buurt is al gevuld met sneeuwpoppen en woorden.
Om één uur hoor je het kassend geluid dat de afwas maakt.,
de tv ' s zijn een donderslag voor de sombere onverschilligheid van katten;
zoals je ziet is alles normaal in deze nutteloze sarabanda.,
maar in het weven van gelijk leven blaast de libeccio van een vraag,
het prikt het gegrulde van een eeuwige twijfel, een mierenhoop van dingen verdwenen,
van hen die altijd wachten op de winter om een nieuwe zomer te wensen…
De straten zijn weer in bloei, ideaal borduurwerk van de wereld,
we draaien afgeknotte dochter en moeder in hetzelfde gezicht en in de ronde kont.,
in het hoofd identiek, zonder geschiedenis, alles trotseren, zonder grenzen,
ze verbrijzelen een moment dat Boria huilt van Zwaluwen en jongens;
zoals je ziet is alles gebruikelijk in deze verkeersopstopping van leven en dood.,
maar ik ben bedroefd, ik ben blij met dit spoor van verlangen en lot,
van dit netwerk te uitgestrekt, van deze droombestemmingen,
van deze dorst nooit bevredigd, van hem die niest en niet wil vliegen…
De rozen verwelken langzaam, de vruchten van de appel bloeien in clusters,
de wolken aan de top gaan stil in de kobaltscheuren van de hemel.
Ik lig op het groene gras fantastisch plan op mijn verleden,
maar de plotselinge leeftijd verstrooit wat ik geloofde en ik ben niet;
hoe je je voelt gaat alles soepel in deze wereld zonder patemi,
in dit standpunt genomen door smear, juiste unwinding aan de thema ' s,
van mijn enthousiasme dat een korte tijd duurde, van het gefluister van de vele wijzen,
van tragische verhalen geboren voor spel, te dichtbij of te ver weg…
Maar tijd, tijd wie maakt me? Wie geeft me die seizoenen terug
glas en zand, die mijn woede en gebaar terugneemt, vrouwen en liederen,
de verloren vrienden, de boeken opgegeten, de vlakke vreugde van de eetlust,
het gezonde verbranden van de dorstige, het blinde geloof in arme mythes?
Als je ziet dat alles isusual, alleen de tijd strakker de zak
en er is de verdenking dat het triviaal is om te gapen en te gapen na een run,
de vulgaire angst van de volgende dag, het trieste einde van het spel,
de langzame, doelloze stroom van dit ding dat je leven noemt.…